پرش به محتوا

فرانتس اشمیت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
فرانتس اشمیت
زادهٔ۲۲ دسامبر ۱۸۷۴
پوزونی، بخش مجارستانی امپراتوری اتریش-مجارستان
(امروزه: براتیسلاوا، اسلواکی)
درگذشت۱۱ فوریهٔ ۱۹۳۹ (۶۴ سال)
ملیتمجارستانی-اتریشی

فرانتس اشمیت (آلمانی: Franz Schmidt، ‏ ۲۲ دسامبر ۱۸۷۴ – ۱۱ فوریهٔ ۱۹۳۹) آهنگساز، مدرس موسیقی، موسیقی‌دان، و نوازنده پیانو و ویولنسل اهل اتریش-مجارستان بود.[۱][۲][۳][۴]

مادرش اولین معلم موسیقی و پیانوی او بود که آثار پیانویی و اُرگی یوهان سباستیان باخ را به‌طور اصولی به او آموخت. وی بعدها به دانشگاه موسیقی و هنرهای نمایشی وین رفت و برای مدت کوتاهی از شاگردان تئودور لشه‌تیتسکی و آنتون بروکنر بود. او دوستی صمیمانه‌ای با آرنولد شونبرگ داشت و تا سال ۱۹۱۴ در «ارکستر اپرای درباری وین» تحت رهبری گوستاو مالر ویولنسل می‌نواخت. وقتی از لئوپولد گودوفسکی پرسیدند که بزرگترین نوازندهٔ پیانوی زنده در جهان کیست، پاسخ داد: «آن دیگری، فرانتس اشمیت است».

آثار پیانویی او ادامه سنت رومانتیک-کلاسیک وینی بود که از فرانتس شوبرت، یوهانس برامس و آنتون بروکنر به ارث برده بود. او همچنین ادامه‌دهندهٔ سبک غریب «کولی‌گونه» فرانتس لیست و برامس بود.

علیرغم موفقیت‌های چشمگیر او در حرفهٔ موسیقی، زندگی شخصی‌اش سرشار از سختی و تراژدی بود. همسرش «کارولین پرسین» (زادهٔ حوالی ۱۸۸۰ -درگذشته در ۱۹۴۳) از حوالی سن ۴۰ سالگی و به مدت ۲۴ سال در بیمارستان روانی نگهداری می‌شد تا آنکه ۳ سال پس از مرگِ فرانتس اشمیت طی عملیات تی۴ به قتل رسید. دخترش «اِما اشمیت» پس از به‌دنیا آوردنِ اولین نوزادش به‌طور ناگهانی درگذشت و این موضوع تأثیر تخریبی عمیقی بر جسم و روان فرانتس اشمیت گذاشت.

فرانتس اشمیت در سن ۶۴ سالگی در پرشتولسدورف درگذشت.

منابع

[ویرایش]
  1. Franz Schmidt (1874–1939) and Dohnányi Ernö (1877–1960): A study in Austro-Hungarian Alternativ.
  2. Franz Schmidt- Gesellschaft
  3. "Eine Franz Schmidt-Gedenktafel in Preßburg in: Österreichische Musikzeitschrift Volume 21 Issue 1 (1966)". Archived from the original on 2021-01-15.
  4. "Franz Schmidt: His Hungarian Roots and the Legacy of Late Romanticism". Hungarytoday.hu. February 11, 2024. Retrieved December 22, 2024.
  • Thomas Bernard Corfield – Franz Schmidt (1874–1939) – A Discussion of His Style With Particular Reference to the Four Symphonies and 'Das Buch mit sieben Siegeln (Garland Publishing, New York, 1989)
  • Harold Truscott – The Music of Franz Schmidt – 1: The Orchestral Music (Toccata Press, London, 1984)
  • Wilhelm Altmann – Handbuch für Streichquartettspieler (Handbook for String quartet performers) (Hinrichshofen Verlag, Wilhelmshafen, 1972)
  • Otto Brusatti, Studien zu Franz Schmidt (Studies of Franz Schmidt) (Universal Edition, Vienna 1977)
  • Andreas Liess, Franz Schmidt (Böhlau, Graz 1951)
  • C. Nemeth, Franz Schmidt (Leipzig 1957)
  • Walter Obermaier (Ed.), Franz Schmidt und seine Zeit (Franz Schmidt and his time): Symposium 1985 (Doblinger, Vienna-Munich 1988).
  • Carmen Ottner, Quellen zu Franz Schmidt (Sources for Franz Schmidt), Parts 1 and 2. (Doblinger, Vienna-Munich 1985–1987)
  • Carmen Ottner (edit.): Franz Schmidt und die österreichische Orgelmusik seiner Zeit (Franz Schmidt, and Austrian Organ-Music of his time): Symposion 1991 (Doblinger, Vienna 1992), شابک ‎۳−۹۰۰۶۹۵−۲۴−۵
  • Norbert Tschulik: Franz Schmidt (Österreichischer Bundesverlag, Wien 1972)
  • Peter Watchorn: Isolde Ahlgrimm, Vienna and the early music revival (Ashgate, Burlington Vermont; Aldershot UK; 2007), شابک ‎۹۷۸−۰−۷۵۴۶−۵۷۸۷−۳

پیوند به بیرون

[ویرایش]