فتوچینی آلفردو
 | |
| بخش |
|
|---|---|
| سازنده | آلفردو دی لِلیو (۱۸۸۲–۱۹۵۹) |
| سال | ح. ۱۹۰۷–۱۹۰۸ |
| مواد اصلی | فتوچینی، کره، پنیر پارمیجانو |
| انواع | افزودنیهای آمریکایی: خامه غلیظ، مرغ، کلم بروکلی، جعفری، سیر، میگو، بوقلمون، سالمون، قارچ |
| خوراکیهای مشابه | فتوچینه آل بورو، پاستا بورو اِ پارمیجانو، پاستا این بیانکو |
فتوچینی آلفردو (ایتالیایی: [fettut'tʃi:ne alˈfre:do]) یک غذای پاستا است که از فتوچینی همراه با کره و پنیر پارمیجانو تهیه میشود. پنیر ذوب و امولسیونه شده و سسی غلیظ و غنی روی پاستا تشکیل میدهد. این غذا در اوایل سدهٔ بیستم میلادی در رم پدید آمد و امروزه بیشتر در خارج از ایتالیا شناخته میشود.
این غذا به نام آلفردو دی لِلیو، رستوراندار رُمی، نامگذاری شدهاست که ابداع و رواج آن را به او نسبت میدهند. فتوچینی آلفردو گونهای از غذاهای سنتی ایتالیایی مانند «فتوچینه آل بورو» (فتوچینی با کره) و «پاستا این بیانکو» (پاستای ساده) است. در خارج از ایتالیا گاهی خامه برای غلیظتر کردن سس به کار میرود و مواد افزودنی مانند مرغ، میگو یا کلم بروکلی نیز افزوده میشود، در حالی که در خود ایتالیا این غذا همچنان با همان سه مادهٔ اصلی تهیه میشود.
پیشینه
[ویرایش | اشتراکگذاری]فتوچینی آلفردو نوین را آلفردو دی لِلیو در رم و در اوایل سدهٔ بیستم میلادی ابداع کرد. بر پایهٔ روایت خانوادگی، او نخستین بار در سال ۱۹۰۷ یا ۱۹۰۸ «فتوچینه آل تریپلو بورو» (فتوچینی با سهبرابر کره) را تهیه کرد تا همسرش اینِس را که پس از زایمان فرزند نخستشان دچار بیاشتهایی شده بود، ترغیب به غذا خوردن کند.[۱] دستور غذای اصلی دی لِلیو تنها سه ماده دارد: فتوچینی، پنیر پارمیجانو تازه و کره.[۲]
پس از آنکه بازیگران آمریکایی مری پیکفورد و داگلاس فربنکس در اوایل دههٔ ۱۹۲۰ از رستوران آلفردو دیدن کردند، شهرت این غذا بهویژه در ایالات متحده افزایش یافت.[۳] گفته میشود آنها چنگال و قاشق طلایی با عبارت «به آلفردو، پادشاه نودلها» به او هدیه دادند. دی لِلیو از آن پس غذای خود را با همین ابزار طلایی و با مراسمی نمایشی در کنار میز مشتریان سرو میکرد.[۲]
از دههٔ ۱۹۲۰ به بعد، نام این غذا در روزنامهها، مجلات و کتابهای آشپزی آمریکایی رواج یافت.[۳] دو زنجیرهٔ بزرگ رستورانهای ایتالیایی-آمریکایی، آلیو گاردن و کارابازِ ایتالین گریل، این غذا را بهطور گسترده سرو میکنند.[۴] از سال ۲۰۰۵ نیز روز ۷ فوریه بهعنوان «روز فتوچینی آلفردو» جشن گرفته میشود.[۵]
شیوه تهیه
[ویرایش | اشتراکگذاری]
فتوچینی را پخته و آبکش مینمایند، سپس سسی غنی به نام سس آلفردو (به انگلیسی: Alfredo sauce) -را که از ترکیب کره، پنیر پارمزان رندهشده، خامهٔ زیاد و مقدار فراوانی فلفل سیاه آسیاب شده تهیه میشود- را به آن افزوده سپس سرو مینمایند. اگر فتوچینی در دسترس نبود میتوان از انواع دیگری از ماکارونی نیز بهعنوان جایگزینی برای آن استفاده نمود.
منابع
[ویرایش | اشتراکگذاری]- ↑ Carnacina & Buonassisi 1975 pp. 72–73
- 1 2 George Rector, "A Cook's Tour", The Saturday Evening Post, November 19, 1927, pp. 14, 52, 54, 56, 58 snippet
- 1 2 Cesari، Luca (۲۴ سپتامبر ۲۰۲۳). «Lo strano caso delle Fettuccine Alfredo, il piatto quasi sconosciuto in Italia e famoso negli Usa» [The strange case of Fettuccine Alfredo, an almost unknown dish in Italy that's famous in America]. Gambero Rosso (به ایتالیایی). دریافتشده در ۱۸ آوریل ۲۰۲۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ Demarest، Abigail Abesamis (۱۳ اکتبر ۲۰۲۳). «I ordered the same meal from Olive Garden and Carrabba's, and the winner blew me away with generous portions». Business Insider. دریافتشده در ۲۱ آوریل ۲۰۲۴.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ Distefano، Natalia (۷ فوریه ۲۰۲۴). «Fettuccine Alfredo Day: lo storico ristorante festeggia annunciando la nuova apertura in Arabia Saudita». Corriere della Sera (به ایتالیایی). دریافتشده در ۱۸ آوریل ۲۰۲۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده)
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Fettuccine Alfredo». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۵ آوریل ۲۰۲۶.