فابینگ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
فابینگ - Phubbing
تخصصروان‌شناسی
طبقه‌بندی و منابع بیرونی

فابینگ[۱] (Phubbing) عملی است که باعث می‌شود افراد در محیط‌های اجتماعی یا خانوادگی به جای توجه به دیگران به تلفن خود نگاه کنند. مطالعات بسیاری نشان داده‌اند که فابینگ به روابط اجتماعی افراد آسیب می‌زند و کودکان را به افسردگی دچار می‌کند.

Phubbing[۲] اصطلاحی است که به عنوان بخشی از آزمایش زبانی توسط دیکشنری مک کواری برای بیان عادت بدخلقی به دلیل تلفن همراه توصیف می‌شود.

فابینگ (Phubbing) چیست؟[ویرایش]

در بهار سال ۲۰۱۲ فرهنگ لغت Macquarie استرالیا و آژانس تبلیغاتی McCann گروهی از متخصصان زبان را گرد هم آوردند تا بر پدیده‌ای رایج در عصر تلفن‌های هوشمند نامی بگذارند. آنها این پدیده را فابینگ 'Phubbing[۳]' لقب دادند و آنرا چنین تعریف کردند: "عمل نادیده گرفتن کسی که با شما صحبت می‌کند با توجه و نگاه کردن به تلفن همراه خود" یا "عمل خنثی کردن روابط شخصی در یک محیط اجتماعی با نگاه کردن به تلفن به جای توجه به دیگری ".

بنا به تعریف، 'Phubbing[۴]' عملی است که باعث می‌شود افراد در محیط‌های اجتماعی یا خانوادگی به جای توجه به دیگران به تلفن خود نگاه کنند. یا به عبارت ساده‌تر: «بی‌اعتنایی به دیگران با نگاه کردن به تلفن همراه».

پانویس[ویرایش]

  1. «دانشگاه مازندران». umz.ac.ir. دریافت‌شده در ۲۰۲۱-۰۸-۰۸.
  2. Água, Joana; G. Lourenço, Matheus; Patrão, Ivone; Leal, Isabel (2019-03-31). "PARTNER PHUBBING: PORTUGUESE VALIDATION". Psicologia, Saúde & Doença. 20 (1): 234–241. doi:10.15309/19psd200119. ISSN 2182-8407.
  3. «Stop Phubbing». web.archive.org. ۲۰۱۳-۱۰-۱۱. دریافت‌شده در ۲۰۲۱-۰۸-۰۸.
  4. Steinmetz، Katy (۲۰۱۳-۰۸-۰۶). «Why the 'Stop Phubbing' Campaign Is Going Viral» (به انگلیسی). Time. شاپا 0040-781X. دریافت‌شده در ۲۰۲۱-۰۸-۰۸.

منابع[ویرایش]