غیرداستانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

غیر داستانی محتوایی (اغلب به شکل روایت) است که خالق آن با نیت خیر، برای حقیقت یا درستی وقایع، اشخاص، و یا اطلاعات ارائه شده مسوولیت می‌پذیرد.[۱] در مقابل، داستانی که آفریننده اش صریحاً این که اثر به واقعیت اشاره دارد را بازمی‌گذارد معمولاً به عنوان ادبیات داستانی طبقه‌بندی می‌شود.[۱][۲] غیر داستانی که می‌توان آن را به‌طور عینی یا غیر عینی ارائه کرد به‌طور سنتی یکی از دو شاخه‌ای اصلی روایت (و مشخصا نثر نگاری است),[۳] شاخهٔ سنتی دیگر داستانی است، که در مواجهه با اطلاعات، اشخاص و شخصیت‌هایی که انتظار می‌رود تا حدی یا تا حد زیاد ذهنی باشند با غیر داستانی در تضاد قرار دارد.

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Farner, Geir (2014). "Chapter 2: What is Literary Fiction?". Literary Fiction: The Ways We Read Narrative Literature. Bloomsbury Publishing USA. 
  2. Culler, Jonathan (2000). Literary Theory: A Very Short Introduction. Oxford University Press. p. 31. Non-fictional discourse is usually embedded in a context that tells you how to take it: an instruction manual, a newspaper report, a letter from a charity. The context of fiction, though, explicitly leaves open the question of what the fiction is really about. Reference to the world is not so much a property of literary [i.e. fictional] works as a function they are given by interpretation. 
  3. "Non-fiction". Oxford Dictionaries. Oxford University Press, 2015.

پیوند به بیرون[ویرایش]