غمبادآور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

مواد غمبادآور یا گواتروژن، موادی هستند که با دخالت در جذب ید در غده تیروئید ، تولید هورمونهای تیروئید را مختل می کنند. این مواد هیپوفیز را تحریک می کنند تا هورمون محرکه تیروئید را آزاد کند ، که سپس رشد بافت تیروئید را تقویت می کند و درنهایت منجر به غمباد می شود.

ترکیبات شیمیایی غمبادآور[ویرایش]

موادی که ثابت شده غمبادآور هستند عبارتند از:

  • سولفادیمتوکسین، پروپیل تیواوراسیل، پتاسیم پرکلرات، اسید یوپانوئیک
  • بعضی اوکسازولیدین]] ها مانند گویترین
  • یون هایی مانند تیوسیانات ( که در سیگار کشیدن متصاعد می شود)، پرکلرات که با توسط مهار رقابتی از جذب ید می کاهد، به عنوان یک نتیجه از ترشح T3 و T4 توسط غده، که در دوزهای کم باعث افزایش آزاد سازی تیروتروپین می شود ( با کاهش بازخورد منفی)، که سپس غده را تحریک می کند.

مواد غذایی غمبادآور[ویرایش]

مواد غذایی که تجربه نشان داده اثر غمبادآور دارند عبارتند از: سویا، سبزیجات خانوادهٔ کلم (از قبیل کلم، گل کلم، کلم قمری، کلم بروکلی و بروکسل)، اسفناج، شلغم، گلابی، هلو، بادام‌زمینی، مانیوک و دیگر شب بویان. در جاهایی که کمبود ید هست (مثلاً وعده های غذایی با ارزن دارند)، مصرف ارزن می تواند به بزرگی تیروئید بینجامد که آغاز گواتر بومی است.

خامخواری[ویرایش]

ترکیبات غمبادآور به دنبال حرارت ازبین‌می‌روند. بنابراین افراد مبتلا به پرکاری تیروئید باید مواد غذایی غمبادآور را بصورت پخته بخورند.

تداخل دارویی[ویرایش]

نسبت به مصرف توأم غمبادآورهای طبیعی با داروهای ضدتیروئید باید کاملاً احتیاط نمود، زیرا این ترکیبات می‌توانند باعث افزایش عوارض جانبی داروها شوند.

کاربردها[ویرایش]

این مواد برای افراد مبتلا به کم کاری تیروئید مضر ولی برای افراد مبتلا به پرکاری تیروئید مفید هستند.