غلامحسین غریب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
غلامحسین غریب
زادروز دوم تیرماه ۱۳۰۲
تهران
درگذشت ۲۳ آذر ۱۳۸۳
آرامگاه قطعه هنرمندان بهشت زهرا
ملیت ایرانی
نام‌های دیگر غلام‌حسین غریب گرگانی
تحصیلات لیسانس موسیقی
پیشه نویسنده، شاعر، موسیقی‌دان و نوازندهٔ کلارینت
شناخته‌شده برای بنیان‌گذار انجمن هنری خروس جنگی، نویسنده، ریاست هنرستان عالی موسیقی، استاد ساز کلارینت.
نقش‌های برجسته از بنیانگذاران انجمن هنری خروس جنگی
آثار قصه گوی میدان پُر آفتاب، شکست حماسه، خون مهر، ساربان
فرزندان سیاوش غریب، چیستا غریب، کرشمه غریب
خویشاوندان میرزا عبدالعظیم خان قریب، دکتر محمد قریب،
وبگاه
سایت رسمی استاد غلامحسین غریب «غریب و خروس جنگی»

غلام‌حسین غریب گرگانی (زادهٔ ۲ تیر ۱۳۰۲ تهران - درگذشتهٔ ۲۳ آذر ۱۳۸۳ تهران) نویسنده، شاعر، موسیقی‌دان و نوازندهٔ کلارینت اهل ایران بود.

زندگی هنری[ویرایش]

غلام‌حسین غریب گرگانی در ۲ تیر سال ۱۳۰۲ در تهران متولد شد. او یکى از بهترین شاگردان و فارغ ‏التحصیلان هنرستان عالى موسیقى بود.[۱]

وی یکی از بنیان‌گذاران نهضت هنری خروس‌جنگی و اولین نوازنده ساز بادی در ارکستر سمفونیک تهران بود. او که عضو هیئت مؤسس ۵ نفره این ارکستر بود٬ نواختن کلارینت را زیرنظر نوازندگان چک فرا گرفت.

وی در سال ۱۳۳۵ براى ادامه تحصیل و مطالعه بیشتر و تخصصی کلارینت و سازهاى بادى به کشورهاى ایتالیا، آلمان و فرانسه سفر کرد و پس از بازگشت به ایران، با سمت معاونت هنرستان عالى موسیقى فعالیت خود را آغاز نمود. وی در سال ١٣٣۹[۲] به سمت ریاست کنسرواتوار موسیقی تهران (هنرستان عالی موسیقی) برگزیده شد و مدت سیزده سال در این سمت خدمت و نوازندگان سازهای بادی بسیاری را تربیت کرد.[۱]

غلامحسین غریب از دوستان نزدیک نیما یوشیج بود اولین داستان او به نام ساربان در سال ۱۳۲۷ با ویرایش نیما یوشیج منتشر شد. غلامحسین غریب، به همراه جلیل ضیاپور، حسن شیروانی و بعدها هوشنگ ایرانی پیشروترین نهضت هنری به نام خروس جنگی را تأسیس کردند که در تاریخ هنر ایران بسیار تأثیرگذار بوده است.

پسر او سیاوش آهنگساز و مدرس گیتار کلاسیک و دختران او چیستا و کرشمه نوازنده و مدرس پیانو هستند.

سالشمار زندگی[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «غلامحسین غریب گرکانی». هنرستان موسیقی پسران. ۱۳۹۳/۰۴/۰۲. 
  2. امیر اشرف آریانپور. «از قاجار تا امروز روند آموزش موسیقی در ایران». انسانی. 

منابع[ویرایش]