عکاسی مفهومی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

عکاسی کانسپچوال (مفهومی)

شاخه‌ای از عکاسی است که در آن، هنرمند به دنبال خلق یک مفهوم یا ایده توسط یک عکس است. عکس مفهومی باید بیننده را به تفکر وا دارد. عکس‌های همهٔ دسته‌های عکاسی می‌توانند در صورت القای مفهومی خاص به بیننده در این دسته نیز قرار گیرند. [۱]

اما عکاسی مفهومی می‌تواند به گونه‌های مختلفی ظهور و بروز داشته باشد. در مواردی می‌توان از عکاسی مفهومی به عنوان یک روش برای تجسم یک مفهومی از پیش تعیین شده برای مقاصد تبلیغاتی و تصویرسازی نام برد. در اینجا عکاسی مفهومی، یک روش برای انتقال مفهومی خاص است. اما عکاسی مفهومی می‌تواند به عنوان یک ژانر نیز بروز و ظهور یابد. در اینجا منظور این است که عکاسی مفهومی کاربردهای زیادی در هنر معاصر دارد که به لحاظ ژانر با هم متفاوت هستند. و عکاسی مفهومی می‌تواند در هر یک از این ژانرها مورد استفاده قرار گیرد. نوع دیگر عکاسی مفهومی نیز، کماکان در حوزه هنرهای زیبا قرار دارد که می‌توان از آثار سیندی شرمن نام برد. اما عکاسی مفهومی، خود نیز می‌تواند به عنوان هنرمفهومی، عمل کند. ادوارد روچا علاوه بر این که خود را یک عکاس معرفی نمی‌کند، مدیوم عکاسی را صرفا به عنوان یک زمین بازی برای خودش می داند.{2}

هنرمندان مفهومی بسیاری می‌توان یافت که عکاسی را به عنوان هنر مفهومی (نه برای مستند سازی و ....) مورد استفاده قرار داده‌اند. مانند آثار جان بالدساری، misha gordin و dave nitsche . بنابراین کثرت مصالح هنری در هنرمفهومی که خود ناشی از دیدگاه پلورالیستیک معاصر است، سبب ساز استفاده کثیر هنرمندان از انواع و اقسام مصالح هنری شد. عکاسی نیز، در کنار تمام نقشهایی که در هنر داشت، در هنرمفهومی نیز جایگاه ویژه ای پیدا کرد. چنان که فراتر همه تعاریف مدرن عکاسی، توانست مستقلا، نه به عنوان ژانر، هنر زیبا یا یک متد، بلکه به عنوان اثر هنری مفهومی، عملکردی نوین یافت.{3}

برخی هنرمندان عکاسی کانسپچوال (مفهومی)در غرب:

هیپولییت بایارد (Hippolyte Bayard)

ادوارد روچا (Edward Ruscha)

میشا گوردین (misha gordin)

دیو نیچه ( dave nitsche)

الک سوت ( Alec Soth )

جان هیلارد ( John Hilliard)

جان بالدساری (John Baldessari)

برخی هنرمندان عکاسی کانسپچوال (مفهومی)در ایران:

خسرو حسن زاده و صادق تیرافکن (Khosro Hasan zade & Sadegh Tirafkan) حمید دستگردی (Hamid Dastgerdi){4}

رضا رفیعی راد (Reza Rafiei Rad){3}

حسین خسروجردی (Hosein Khosroujerdi) و آرمان استپانیان (Arman Stepanian){5} پدرام موسوى(8} (pedram mousavii}

شادی قدیریان (Shadi Ghadirian) {7}

شیرین نشاط (Shirin Neshat)

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Sean O'Hagan, (16 November 2009), Why conceptual photography is having a prized moment The Guardian

{2} A.D. Coleman (10 September, 1972), "I'm Not Really A Photographer", The New York Times

{3}rafiei rad, reza (2017) This Is My body Conceptual Photography Collection, Mehri Publication, London

{4}نخستین نمایشگاه هنرمفهومی ایران،( 1380)، تهران: سازمان چاپ و انتشارات موزه هنرهای معاصر صفحه 35 و 55

{5} کتاب مجموعه آثار نگاه معنوی در موزه هنرهای معاصر، تهران: موسسه توسعه هنرهای تجسمی، 1382 ، صفحه 51 و 89

{6}آغداشلو، آیدین، مشکل خانم شیرین نشاط، فصلنامه حرفه هنرمند، ش3، زمستان 1381

{7} http://shadighadirian.com/index.php?do=photography#item


پیوند به بیرون[ویرایش]

Hippolyte Bayard: Self Portrait as a Drowned Man (1840)
A conceptual photograph illustrating INTEGRATION
"The Sleep", a Dan Pero Manescu analog conceptual photography / 2015

Conceptual photography is a type of photography that illustrates an idea. There has been illustrative photographs made since the medium's invention, for example in the earliest staged photographs, such as Hippolyte Bayard's Self Portrait as a Drowned Man (1840). However, the term Conceptual Photography derives from Conceptual Art a movement of the late 1960s. Today the term is used to describe either a methodology or a genre.

Conceptual photography as a methodology

As a methodology conceptual photography is a type of photography that is staged to represent an idea. The 'concept' is both preconceived and, if successful, understandable in the completed image. It is most often seen in advertising and illustration where the picture may reiterate a headline or catchphrase that accompanies it. Photographic advertising and illustration commonly derive from Stock photography, which is often produced in response to current trends in image usage as determined by the research of picture agencies like Getty Images or Corbis. These photographs are therefore produced to visualize a predetermined concept. The advent of picture editing software like Adobe Photoshop has allowed the greater manipulation of images to seamlessly combine elements that previously it would only have been possible to combine in graphic illustration.

Conceptual photography as a genre

The term 'conceptual photography' used to describe a genre may refer to the use of photography in Conceptual Art or in contemporary art photography. In either case, the term is not widely used or consistently applied.

Conceptual photography and conceptual art

Conceptual art of the late 1960s and early 1970s often involved photography to document performances, ephemeral sculpture or actions. The artists did not describe themselves as photographers, for example Edward Ruscha said "Photography's just a playground for me. I'm not a photographer at all."[1] These artists are sometimes referred to as conceptual photographers but those who used photography extensively such as John Hilliard and John Baldessari and Pedram Mousavi are more often described as photoconceptualists[2] or "artists using photography".

Conceptual photography and fine-art photography

Since the 1970s artists using photography like Cindy Sherman and latterly Thomas Ruff and Thomas Demand have been described as conceptual. Although their work does not generally resemble the lo-fi aesthetic of 1960s conceptual art they may use certain methods in common such as documenting performance (Sherman), typological or serial imagery (Ruff) or the restaging of events (Demand). In fact the indebtedness to these and other approaches from Conceptual Art is so widespread in contemporary Fine-art photography that almost any work might be described as conceptual. The term has perhaps been used most specifically in a negative sense to distinguish some contemporary art photography from documentary photography or Photojournalism. This distinction has been made in the coverage of the Deutsche Börse Photography Prize.[3] Conceptual photography is often used interchangeably with Fine-Art Photography, and there has been some dispute about whether there is a difference between the two. However, the central school of thought is that conceptual photography is a type of fine-art photography.[4] Fine art Photography is inclusive of conceptual photography. While all conceptual photography is fine art, not all fine art is conceptual.

References

  1. ^ A.D. Coleman (10 September 1972), "I'm Not Really A Photographer", The New York Times.
  2. ^ Melanie Marino, Disposable Matter: Photoconceptual Magazine Work of the 1960s, in The Last Picture Show - Artists using photography 1960–1982, Douglas Fogle, 2003
  3. ^ Sean O'Hagan, (16 November 2009), Why conceptual photography is having a prized moment The Guardian
  4. ^ Cole, Leanne. "Your Guide to Creating Unique Conceptual Photography".

External links