عکاسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسیEnglish

عکاسی
يک دوربين عکاسي

عکاسی در لغت به معنای روش عکاسی و عکسبرداری است و همچنین به عمل و شغل عکاس نیز گفته می‌شود.[۱] این هنر در اکثر زبان‌های جهان فتوگرافی[پانویس ۱] خوانده می‌شود که ترکیبی از دو کلمهٔ یونانی فتو به معنی نور و گرافی به معنی ثبت یا نگارش است.[۲] بنابراین، فتوگرافی به معنای نقش کردن با نور است.[۳]

عکاسی یعنی ثبت و ایجاد یک تصویر؛ که در دو مرحله انجام می‌شود: نخست، به‌دست‌آوردن تصویر به وسیلهٔ دوربین و ثبت آن روی نگاتیو (فیلم) یا گیرنده تصویر الکترونیکی و دوم، ظاهر کردن تصویر مخفی حاصل از دوربین عکاسی و پایدارکردن آن.[۴][۵][۶]

در این فرایند، دریافت و ثبت نور بر روی یک سطح حساس به نور، مانند نگاتیو یا گیرنده تصویر، باعث می‌شود الگوهای نوری بازتابیده شده یا ساطع شده از اشیاء بر روی سطح حساس به نور (نقره کلرید یا گیرنده) تأثیر گذارد و باعث ثبت تصاویر گردد.

عکاسی دارای سه جنبهٔ علمی، صنعتی و هنری است؛ به‌عنوان یک پدیدهٔ علمی متولد شد، به‌شکل یک صنعت گسترش یافت و به عنوان هنر تثبیت شد.[۷] عکاسی توسط یک فرد کشف و تکمیل نشده‌است، بلکه نتیجهٔ تلاش بسیاری از افراد در زمینه‌های مختلف و اکتشافات و نوآوری‌های آنان در طول تاریخ است و سال‌ها قبل از اختراع عکاسی، اساس کار دوربین عکاسی وجود داشته‌است اما اولین تصویر لیتوگرافی نوری در سال ۱۸۲۲ میلادی توسط مخترع فرانسوی، ژوزف نیسه‌فور نیِپس تولید شد و پس از آن توانست عکسی دائمی از طبیعت به نام اصطبل و کبوترخانه را خلق کند. او با همکاری لوئی داگر، آزمایش‌هایی را بر ترکیبات نقره براساس یافته‌های یوهان هاینریش شولتز انجام دادند و داگر در سال ۱۸۳۷ توانست روش داگرئوتایپ را اختراع کند.

تئوری عکس رنگی سه‌رنگ، توسط جیمز کلرک ماکسول در سال ۱۸۵۵ پیشنهاد شده بود. برپایهٔ نظریهٔ او، نور مرئی از سه رنگ اساسی قرمز، سبز و آبی، تشکیل شده‌است. پس فیلمی از سه لایه ساخت که هر لایهٔ آن نسبت به یکی از سه رنگ‌های اولیه حساس بود و توانست نخستین عکس رنگی را در سال ۱۸۶۱ به ثبت برساند.

جورج ایستمن در سال ۱۸۸۴ میلادی فیلم رول را که فیلمی از جنس پلاستیک آغشته به امولسیون ژلاتینی است را ابداع کرد و با ساخت دوربین جعبه‌ای در سال ۱۸۸۸، عکاسی را برای مردم عادی مقرون به صرفه نمود و تحول مهمی در عکاسی ایجاد کرد. ادوین لند نوعی دوربین آنالوگ ظهور فیلم فوری موسوم به دوربین پولاروید را اختراع کرد که بلافاصله پس از عکسبرداری، نسخهٔ چاپ‌شدهٔ عکس را پرینت می‌کردند و عکس گرفته‌شده یک دقیقه بعد و در مدل‌های جدیدتر تا چند ثانیه بعد، قابل رویت بود.

در عکاسی آنالوگ، باید تمامی تدبیرات اعمّ از: اصلاح رنگ، نور و کنتراست را قبل از نوردهی انجام داد. چون تقریباً بعد از نوردهی و ظهور فیلم، در این خصوص کار زیادی نمی‌شود انجام داد. ظهور در عکاسی به معنای مواجهه دادن فیلم عکاسی یا کاغذ عکاسی با مواد شیمیایی است که باعث تبدیل شدن فیلم به یک تصویر منفی (نگاتیو) یا مثبت (اسلاید)، یا کاغذ به تصویر عکس می‌شود در حالی که عکاسی دیجیتال به فرایند ثبت تصاویر به وسیلهٔ دریافت و ثبت نور بر روی سطح حساس به نور سنسور الکترونیکی گفته می‌شود. الگوهای نوری بازتابیده شده یا ساطع شده از اشیاء بر روی سطح حساس به نور سنسور تأثیر می‌گذارد و باعث ثبت تصاویر می‌گردد.

تاریخچه عکاسی[ویرایش]

عکاسی توسط یک فرد کشف و تکمیل نشده‌است، بلکه نتیجهٔ تلاش بسیاری از افراد در زمینه‌های مختلف و اکتشافات و نوآوری‌های آنان در طول تاریخ است.[۸]

نحوهٔ کارکرد دوربین سوراخ سوزنی.

سال‌ها قبل از اختراع عکاسی، اساس کار دوربین عکاسی وجود داشته‌است؛ موزی، ارسطو و اقلیدس در سدهٔ ۵ و ۴ پیش از میلاد نحوهٔ کارکرد دوربین سوراخ سوزنی را شرح داده‌بودند.[۹] در یونان باستان عقیده بر این بود که نور از چشم به سمت اشیاء می‌تابد و بازتاب آن باعث دیدن می‌شود. ارسطو و اقلیدس با استفاده از تئوری سوراخ‌سوزنی تلاش کردند خلاف آن نظریه را ثابت کنند؛ آن‌ها در پشت دوربین‌های سوراخ سوزنی صفحه‌ای نیمه‌مات قرار می‌دادند تا تصویر بازتاب‌شدهٔ روی آن با چشم دیده شود.[۱۰] در قرن ششم میلادی، آنتمیوس در آزمایش‌های خود از دوربین تاریکخانه‌ای استفاده کرد.[۱۱]

ابن هیثم تئوری دوربین سوراخ سوزنی را گسترش داد و در مشاهدات خورشید گرفتگی خود از وسیله‌ای به نام «جعبه تاریک» استفاده کرده بود.[۱۲] او برای نخستین‌بار از دوربین سوراخ سوزنی و دوربین تاریکخانه‌ای در آزمایش‌هایش جهت بررسی خواص نور پرداخت.[۱۳] آلبرتوس ماگنوس[پانویس ۲] در قرن سیزدهم میلادی نیترات نقره[۱۴] و ژرژ فابریسیوس[پانویس ۳] نقره کلرید را کشف کرد.[۱۵] و دانیل باربارو[پانویس ۴] در سال ۱۵۶۸ میلادی نحوهٔ عملکرد دیافراگم و کارکرد عدسی در دوربین تاریکخانه‌ای را شرح داد.[۱۶] ویلهلم هومبرگ[پانویس ۵] در سال ۱۶۹۴ میلادی توضیح داد که نور چگونه برخی از مواد شیمیایی را تاریک می‌کند[۱۷] و در سال ۱۸۰۲ میلادی توماس وجوود[پانویس ۶] انگلیسی توانست بر روی سطح‌های حساس شده با نیترات نقره تصویر شفافی به دست آورد.[۱۸]

اتاق تاریک منجر به تکامل عکاسی و پیدایش دوربین عکاسی شد. اتاق تاریک عبارت از اتاقی بدون پنجره است که به جز روزنه‌ای که بر یکی از دیوارهای اتاق تعبیه شده، هیچ نوری به آن وارد نمی‌شود. تصاویر یا چشم‌اندازهای روبه‌روی روزنه به صورت وارونه بر دیوار روبرویش بازتاب می‌یابد که قابل دیدن است. بعضی از نگارگران از تصاویر بازتاب یافته به عنوان الگوی نقاشی استفاده می‌کردند. بعدها این اتاق تاریک در ابعاد کوچک‌تر تبدیل شد به دوربین عکاسی شد یعنی در برابر روزنه‌ای که وجود داشت مادهٔ حساس به نور قرار می‌دادند تا تصاویر بازتابش یافته، ثبت و ضبط شوند.[۱۹]

نخستین عکس ثبت‌شده در تاریخ توسط ژوزف نیسه‌فور نیپس.

اولین تصویر لیتوگرافی نوری در سال ۱۸۲۲ میلادی توسط مخترع فرانسوی، ژوزف نیسه‌فور نیپس[پانویس ۷] تولید شد اما در هنگام رونوشت‌برداری از بین رفت.[۲۰] اما نیپس در سال ۱۸۲۶ دوباره توانست عکسی دائمی از طبیعت به نام اصطبل و کبوترخانه را خلق کند.[۲۱] ولی زمان نوردهی این عکس هشت ساعت بود که زمان بسیار درازی است، و مشکل دیگر هم این بود که تصویر نگاتیو بود یعنی هرچه سفید بود را سیاه هرچه سیاه بود را سفید نشان می‌داد. به همین دلیل او به دنبال یافتن فرایند بهتری بود و با همکاری لوئی داگر،[پانویس ۸] آزمایش‌هایی را بر ترکیبات نقره براساس یافته‌های یوهان هاینریش شولتز[پانویس ۹] در سال ۱۸۱۶ میلادی انجام دادند؛ در آن سال شولتز مشاهده کرد که مخلوطی از نیترات نقره و گچ در مقابل نور، تیره می‌شوند.[۲۲]

یک عکس داگرئوتیپ که توسط لوئی داگر عکسبرداری شده.

نیپس در سال ۱۸۳۳ میلادی درگذشت؛ ولی داگر در سال ۱۸۳۷ توانست روش داگرئوتایپ[پانویس ۱۰] را اختراع کند. داگرئوتایپ بدین‌گونه بود که به صفحه‌ای نقره‌ای مدتی بخار ید داده تا نسبت به نور حساس شود، سپس آن را درون یک دوربین جعبه‌ای گذاشته و با برداشتن عدسی حدود ۱۵ تا ۳۰ دقیقه نور از شی موردنظر به صفحهٔ نقره‌ای تابانده می‌شد. برای ظهور تصویر، صفحه را در محلول جیوه با حرارت ۶۵ درجه قرار می‌داد تا با چسبیدن ذرات نقره و جیوه، عکس بوجود آید؛ سپس صفحه را در آب سرد فرو می‌برد تا سطح آن پایدار گردد، در نهایت صفحه را در آب‌نمک (سدیم کلرید) قرار می‌داد و تصویر ظاهر می‌شد.[۲۳][۲۴][۲۵] یکی از مشکلات روش داگرئوتایپ این بود که فقط می‌شد یک نسخهٔ پوزیتیو یا مثبت (عکس دائمی) از سوژه ثبت کرد.[۲۶]

این عکس در سال ۱۸۴۹ به روش کالوتایپ برداشته شده.

در سال ۱۸۳۵ میلادی، چند ماه پس از اینکه نتیجهٔ آزمایش‌های لوئی داگر اعلام شد، شیمی‌دان انگلیسی، هنری فاکس تالبوت[پانویس ۱۱] گزارشی از روند عکاسی خود که آن را «طراحی نوری» نامیده بود منتشر کرد؛ تالبوت این روش را در سال ۱۸۳۵ میلادی ابداع کرده بود اما آن را مخفی نگه داشت و روش خود را کامل و در سال ۱۸۴۰ با عنوان کالوتایپ[پانویس ۱۲] معرفی کرد.[۲۷] در این روش، به‌جای استفاده از صفحات فلزی، از کاغذ حساس‌شده به نیترات نقره با ترکیبی از سدیم کلرید و اسید گالیک استفاده کرد. کاغذ حساس‌شده به مدت دو دقیقه نوردهی می‌شد و پس از آن یک تصویر پنهان بوجود می‌آمد که آن را با استفاده از پتاسیم یدید و سدیم سولفات به صورت نگاتیو (منفی) در اندازه‌های کوچکتر ثبت می‌کرد.[۲۸] سپس با استفاده از آن می‌شد نسخه‌های دائمی فراوانی در اندازه‌های مختلف تهیه کرد؛ تا پیش از این عکاسان مجبور بودند صفحهٔ حساس را به اندازهٔ شی موردنظر بسازند و امکان تغییر در اندازه وجود نداشت. تا سال ۱۸۶۰ میلادی روش داگرئوتایپ به کلی منسوخ شد و عکاسی مبتنی بر نسخه‌های نگاتیو و پوزیتیو جایگزین آن شد.[۲۹] در سال ۱۸۳۹ جان هرشل[پانویس ۱۳] با استفاده از سدیم تیو سولفات روشی را برای تهیهٔ نسخهٔ نگاتیو روی شیشه ابداع کرد که به‌مرور جایگزین نگاتیوهای کاغذی شد.[۳۰]

نخستین عکس رنگی از یک روبان که در سال ۱۸۶۱ توسط جیمز کلرک ماکسول عکسبرداری شده.

تئوری عکس رنگی سه‌رنگ، توسط جیمز کلرک ماکسول[پانویس ۱۴] فیزیکدان انگلیسی در سال ۱۸۵۵ پیشنهاد شده بود. برپایهٔ نظریهٔ او، نور مرئی از سه رنگ اساسی قرمز، سبز و آبی، تشکیل شده‌است. پس فیلمی از سه لایه ساخت که هر لایهٔ آن نسبت به یکی از سه رنگ‌های اولیه حساس بود و توانست نخستین عکس رنگی را در سال ۱۸۶۱ به ثبت برساند.[۳۱]

بالاخره در سال ۱۸۷۴، یک شرکت انگلیسی اولین شیشه‌های خشک عکاسی را به بازار عرضه کرد و عکاسی جنبهٔ عملی به خود گرفت. اما حمل و نقل مقدار زیادی شیشه، از لحاظ سنگینی و شکنندگی، یکی از مشکلات پیش روی بود تا اینکه در سال ۱۸۷۱ ریچارد مادوکس،[پانویس ۱۵] فیزیکدان و عکاس انگلیسی با ابداع فیلم عکاسی ژلاتینی، زمان عکسبرداری را کوتاه کرد و جابه‌جایی فیلم‌های عکاسی را راحت نمود که نقطهٔ عطفی در تاریخ عکاسی محسوب می‌شود.[۳۲]

جورج ایستمن[پانویس ۱۶] آمریکایی در سال ۱۸۸۴ میلادی فیلم رول را که فیلمی از جنس پلاستیک آغشته به امولسیون ژلاتینی است را ابداع کرد و با ساخت دوربین جعبه‌ای در سال ۱۸۸۸، عکاسی را برای مردم عادی مقرون به صرفه نمود و تحول مهمی در عکاسی ایجاد کرد؛ شعار تبلیغاتی کمپانی کداک برای دوربین‌هایش چنین بود که «شما دکمه را فشار دهید، بقیه‌اش را ما انجام می‌دهیم.»[۳۳]

عکس دیجیتال از سفر آپولو ۱۱.

در نوامبر ۱۹۴۸ ادوین لند[پانویس ۱۷] نوعی دوربین آنالوگ ظهور فیلم فوری موسوم به دوربین پولاروید را اختراع کرد[۳۴] که بلافاصله پس از عکسبرداری، نسخهٔ چاپ‌شدهٔ عکس را پرینت می‌کردند و عکس گرفته‌شده یک دقیقه بعد[۳۵] و در مدل‌های جدیدتر تا چند ثانیه بعد، قابل رویت بود.[۳۶]تصاویر دیجیتال در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی و در جریان پیاده‌کردن انسان در ماه، تکامل پیدا کرد. دستگاه‌های گیرندهٔ امواج آنالوگ، اطلاعاتی که در مورد عکس از فضا ارسال می‌شد را بسیار دشوار دریافت می‌کردند. با دیجیتالیزه سیگنالها و تقویت آن‌ها، پارازیتها حذف می‌شدند و تصاویر واضح به‌دست می‌آمد.[۳۷]

پیدایش عکاسی و رواج روش‌های گوناگون این فن در ایران، با اختلاف حدود سه سال از اعلام موجودیت عکاسی در فرانسه روی داده‌است. اختراعات و انواع ابزار و تجهیزات عکاسی دو تا سه سال پس از اینکه به بازار می‌آمد بطور هدیه به‌دست پادشاه ایران می‌رسید.[۳۸] نخستین دستگاه‌های عکاسی به روش داگرئوتایپ، به درخواست محمد شاه قاجار از کشورهای روسیه و انگلیس به دربارِ ایران وارد شد و در اواسط دسامبر سال ۱۸۴۲ میلادی (پایان آذر سال ۱۲۲۱ خورشیدی) نخستین عکسبرداری در ایران انجام گرفت.[۳۹]

عکاسی آنالوگ[ویرایش]

هر چند از اول، عکاسی بر پایه آنالوگ بنا شده بود، ولی این صفت، بعد از ظهور عکاسی دیجیتال و بخاطر ایجاد وجه تمایز به این نوع عکاسی اضافه گردید. در این سیستم چنانچه در بخش تاریخ عکاسی بصورت مفصل آمده‌است، تلاش‌های زیادی برای ثبت و ثابت‌سازی تصویر صورت گرفته‌است. از شیشه‌های خیس کلودیونی، شیشه خشکی که انگلیسی‌ها آن را ابداع کردند و بالاخره فیلم ژلاتینی که بوسیله ریچارد مادوکس وارد دنیای عکاسی شدند، همه و همه جزو تلاش‌های بشر برای ثبت تصویر بوده‌است.

برای به‌دست‌آوردن بهترین نتیجه، در عکاسی آنالوگ، باید تمامی تدبیرات اعمّ از: اصلاح رنگ، نور و کنتراست را قبل از نوردهی انجام داد. چون تقریباً بعد از نوردهی و ظهور فیلم، در این خصوص کار زیادی نمی‌شود انجام داد. هر چند روش‌هایی در کارهای تاریکخانه‌ای متداول می‌باشد، ولی چون پایه ثابت است، این تغییرات هم جزئی خواهد بود.[۴۰]

ظهور فیلم[ویرایش]

ظهور در عکاسی به معنای مواجهه دادن فیلم عکاسی یا کاغذ عکاسی با مواد شیمیایی است که باعث تبدیل شدن فیلم به یک تصویر منفی (نگاتیو) یا مثبت (اسلاید)، یا کاغذ به تصویر عکس می‌شود. این اولین مرحلهٔ ظهور در مورد فیلم و کاغذ است. هدف از ظهور این است که تصویر موقتی که روی فیلم یا کاغذ عکاسی نقش بسته را تبدیل به یک تصویر دائم، قابل دیده شدن، و غیر حساس به نور بکند. توقف، ثبوت و شست‌وشو، مراحل بعدی به‌دست‌آوریِ تصویر ثابت است.[۴۱]

ظهور فیلم سیاه و سفید
شخصی در حال ظهور یک عکس سیاه و سفید.
  1. در ظهور فیلم عکاسی، چه سیاه و سفید، چه رنگی، که یک احیاء شیمیایی است، ذرات نوردیده برمید نقره به فلز نقره سیاه متالیک تبدیل شده و نگاتیو را بوجود می‌آورند.[۴۲][۴۳][۴۴] نتیجهٔ به‌دست‌آمده از ظهور را، از آن جهت نگاتیو می‌نامند که با صحنهٔ عکاسی رابطه عکس دارد. یعنی قسمت‌هایی از صحنه عکاسی که روشن هستند، در نتیجهٔ به‌دست‌آمده از ظهور، تیره ثبت می‌شوند و بالعکس.[۴۵] چاپ تماسی یا آگراندیسوری نگاتیو بر روی کاغذ عکاسیِ نگاتیو، نتیجه مثبت به‌دست می‌دهد.[۴۶]
  2. ظهور ریورسال، برای به‌دست‌آوردن نتیجهٔ مثبت (پزیتیو) اجرا می‌شود.[۴۷][۴۸] معمولاً حاصل کار این نوع ظهور را اسلاید می‌نامند.
    در بین مراحل ظهور ریورسال سیاه سفید یک مرحله نور دادن وجود دارد. برای اینکه این مرحله بصورت کامل و عاری عیب و نقص صورت بگیرد، قرقره تانکهای ظهور باید کاملاً شیشه‌ای باشد، تا سایه بوجود آمده از آن باعث خراب شدن نتیجه نگردد.[۴۹]
ظهور فیلم رنگی
  1. ظهور فیلم رنگی از نظر دما به مراتب حساس‌تر از ظهور فیلم سیاه و سفید است؟ با وجود لایه‌های حساس به رنگ در پایه این فیلم‌ها، تغییرات جزئی دما در حد نصف درجه سانتی‌گراد باعث بروز اعوجاج رنگ خواهد شد. در سیستم ظهور فیلم رنگی دما بصورت اتوماتیک بوسیله دستگاه ظهور تنظیم و ثابت نگه داشته می‌شود. با ظهور مداوم، که در لابراتوارهای بزرگ انجام می‌گیرد، ثابت نگه داشتن قدرت احیاکنندگی داروی ظهور اهمیت بسزایی دارد. این کار معمولاً با داروهای تقویتی که با علامت R مشخص می‌شوند، صورت می‌گیرد. داروهای تقویتی را بر حسب سانتیمتر مربع از ظهورهای صورت گرفته به داروی اصلی می‌افزایند.
  2. در ظهور ریورسال رنگی، بر خلاف ریورسال سیاه و سفید مرحله نوردهی مجدد در کار نیست. ظهور دوم بلافاصله بعد از بلیچ صورت می‌گیرد. پایه فیلم ریورسال رنگی نیز بر خلاف سایر فیلم‌های رنگی (نور روز و نور شب) شفاف است.[۵۰]

داروهای ظهور ریورسال رنگی، قبلاً انواع متفاوتی داشتند و ظهور آنها فقط در کارخانه سازنده آن امکان داشت. در بستهٔ هر فیلم ریورسال، یک پاکت به آدرس کارخانهٔ سازنده آن فیلم وجود داشت که هزینه پستی آن نیز توسط خود کارخانه تقبل شده بود. بعد از نوردهی فیلم داخل آن پاکت قرار داده شده و ارسال می‌گردید. کارخانه، فیلم را ظاهر و به آدرس عکاس ارسال می‌نمود.

استفاده همه‌گیر فیلم‌های ریورسال موجب بوجود آمدن داروی واحدی به نام ئی-۶ گردید. فعلاً تقریباً تمامی فیلم‌های ریورسال رنگی با این دارو قابل ظهور هستند.[۵۱]

عکاسی دیجیتال[ویرایش]

عکاسی دیجیتال به فرایند ثبت تصاویر به وسیلهٔ دریافت و ثبت نور بر روی سطح حساس به نور سنسور الکترونیکی گفته می‌شود. الگوهای نوری بازتابیده شده یا ساطع شده از اشیاء بر روی سطح حساس به نور سنسور تأثیر می‌گذارد و باعث ثبت تصاویر می‌گردد.

آسانی نسبی استفاده، سرعت بالای بازدید، انتقال و چاپ و نیز در بسیاری از موارد، کیفیت برتر، تعدادی از ویژگی‌های متمایزکنندهٔ عکاسی دیجیتال هستند.[۵۲]

نحوهٔ عملکرد الگوی بایر.

در عکاسی دیجیتال، سنسور (حسگر) وظیفهٔ ثبت تصویر را برعهده دارد و هیچ‌کدام از سنسورها بصورت مستقیم قادر به شناسایی رنگ‌ها نیستند و فقط می‌توانند شدت روشنایی نور را ثبت کنند. هر سنسور از میلیون‌ها سنسور ریز حساس به نور تشکیل شده و هرکدام از این حسگرهای ریز غالباً یک پیکسل از عکس نهایی را ثبت می‌کند. سازندگان این سنسورها با قرار دادن فیلترهای سرخ، سبز و آبی (رنگ‌های اولیه) روی تک تک آنها با استفاده از الگوهایی مانند الگوی بایر[پانویس ۱۸] می‌توانند به پردازشگرهای دوربین قابلیت آن را بدهند که با کمک الگوریتم‌های درون‌یابی (اینترپولیشن) و مقایسه ارقام ثبت شده توسط ریز سنسورهای مجاور، رنگ واقعی هر پیکسل را حدس بزنند. دوربین‌هایی که قابلیت ذخیرهٔ عکس را بصورت خام[پانویس ۱۹] دارا هستند، اجازه می‌دهند که این بخش نهایی شناسایی رنگ‌ها روی رایانه شخصی انجام شود و این به کاربران اجازه می‌دهد که آزادی بیشتری در ویرایش عکس نهایی داشته باشند.[۵۳]

یکی از خصوصیاتی که در بازاریابی دوربین‌های دیجیتال بر آن تأکید می‌شود تعداد کل پیکسل‌های یک دوربین است. این رقم که با واحد مگاپیکسل یا میلیون پیکسل شمارش می‌شود، از راه ضرب تعداد پیکسلهای افقی و عمودی یک سنسور محاسبه می‌شود.[۵۴]

برای مثال، دوربینی که حسگری دارای ۳هزار پیکسل افقی و ۲هزار پیکسل عمودی باشد، یک دوربین ۶ مگاپیکسلی خواهد بود. با وجود آنکه این رقم در برخی موارد می‌تواند شاخص خوبی برای مقایسه کیفیت تصویر دوربین‌های دیجیتال باشد، این رقم در اکثر موارد می‌تواند گمراه کننده نیز باشد. کیفیت نهایی یک تصویر دیجیتال مؤثر از متغیرهای بیشتری مانند نوع سنسور، مساحت سنسور، اندازه لنزهای ریز روی هر پیکسل و قدرت تمرکز لنز می‌باشد.[۵۵]

هیستوگرام
نمونه‌ای از یک هیستوگرام.

هیستوگرام (بافت‌نگار) به نموداری گفته می‌شود که فراوانی عناصری که در محور افقی آن قرار دارند را در محور عمودی نشان می‌دهد. هیستوگرام عکس، شدت نور را، از کمترین مقدار تا بیشترین مقدار، در محور افقی و تعداد پیکسل‌های هرکدام از آن‌ها را در محور عمودی نشان می‌دهد.

توجه به هیستوگرام، راه بسیار خوبی برای کنترل نوردهی دوربین و تصویر بوجود آمده‌است.[۵۶]

بافت‌نگار به عنوان یک عملگر کاربردی مصطلح است و یکی از ابزارهای مفید و کارآمد در دوربین‌های عکاسی دیجیتال به شمار می‌رود.[۵۷]

تجهیزات عکاسی[ویرایش]

عکاسی نیز همچون دیگر هنرها و علوم، نیاز به ابزار و تجهیزات خاص خود دارد. برخی از ابزارها در ایجاد عکس نقش اساسی دارند و نبود آن‌ها فرایند عکسبرداری را ناممکن می‌سازد و بعضی دیگر به عکاس کمک می‌کنند تا علاوه بر سرعت عمل و صرفه‌جویی در زمان، تصویر بهتری را نیز ثبت کند.

دوربین آنالوگ[ویرایش]

دوربین آنالوگ طی سالیان طولانی از وضعیت ابتدایی خود که همان اتاق تاریک بود، تکمیل و به حالت فعلی درآمده‌است. اولین دوربین‌ها فاقد مسدودکننده و دیافراگم بودند. لنز آن دوربین‌ها کاملاً ابتدایی، و انحراف خطی شدید و سایه یا تاریکی در گوشه‌ها داشتند. لزوم مسدود کننده از زمانی احساس گردید که سرعت مواد حساس عکاسی (نورگیری) افزایش یافت و زمان نوردهی به کسری از ثانیه رسید. مسدود کننده‌ها در انواع مختلفی تولید شده و برای کارهای متعدد مورد استفاده قرار گرفتند.[۵۸][۵۹] مسدودکننده‌های برگی در تمامی سرعت‌های فلاش کارایی داشتند، ولی سرعت آنها کم بود.[۶۰]

یک مسدود کننده سطح کانونی با جهت حرکت عمودی

مسدود کننده‌های سطح کانونی هم با وجود سرعت بالا، در ثبت تصویر از سوژه‌های متحرک، بسته به جهت حرکت پره‌ها (افقی یا عمودی) تصویر را دچار اعوجاج می‌کردند. با ورود عکاسی به جامعه و دنیای خبر و ورزش، طلب برای سرعت‌های بالای مسدود کننده، برای ثبت وقایع سریع افزایش یافت. سرانجام کارخانه مینولتا در سال ۱۹۹۸ دوربین ماکسیوم ۹ خود را با سرعت مسدود کننده ۱/۱۲۰۰۰ ثانیه به جهان معرفی کرد، که خود انقلابی در این زمینه محسوب می‌شود.[۶۱]

فیلم[ویرایش]

فیلم عکاسی که عمده تاریخ عکاسی مربوط به پیدایش و تکامل آن می‌باشد، یک سطح حساس عکاسی است که از شیشه‌های کلودیونِ تر شروع و تا ورق شفاف پلاستیکی که از جنس پلی‌استر یا نیترو سلولوز یا سلولوز استات است ادامه پیدا کرده‌است. این ورق با یکی از هالیدهای نقره که اکثراً برومور نقره و یک ماده ژلاتینی که برای چسباندن نمک مورد نظر بر سطح ورقه پلاستیکی ساخته شده، بوجود می‌آید.

فیلم عکاسی دارای انواع گوناگونی است. از فیلم‌های عادی نور روز تا ریورسال‌های نور شب.[۶۲]

دوربین دیجیتال[ویرایش]

دوربین دیجیتال یک دستگاه الکترونیکی است که برای گرفتن عکس و ذخیرهٔ آن، به‌جای فیلم عکاسی از حسگرهای حساس به نور معمولاً از دستگاه جفت‌کنندهٔ بار (CCD) یا نیم‌رسانای اکسید فلزی مکمل (CMOS) استفاده می‌کند و تصویر گرفته شده توسط سنسور، طی چند مرحله برای استفاده به حافظهٔ دوربین فرستاده می‌شود.[۶۳]

دوربین‌های دیجیتال همانند دوربین‌های آنالوگ دارای یک منظره‌یاب، لنز برای کانونی کردن تصویر بر روی یک وسیله حساس به نور، وسیله‌ای برای نگهداری و انتقال چند تصویر گرفته شده در دوربین و یک جعبه در بر گیرنده تمام این تجهیزات می‌باشد.

در دوربین دیجیتال فرایند ثبت تصویر با استفاده از حسگر تصویر در حافظه انجام می‌گیرد و اجازه می‌دهد که تصاویر در شکل دیجیتال ذخیره شوند و به سرعت و بدون نیاز به عملیات خاصی (نظیر عملیات شیمیایی بر روی فیلم) در دسترس باشند.[۶۴][۶۵]

لنز[ویرایش]

مثالی کاربردی از رابطهٔ زاویه دید و فاصله کانونی

لنز استوانه‌ای حاوی مجموعه‌ای از عدسی است که نور را از خود عبور داده و به درون دوربین هدایت می‌کند و باعث می‌شود که تصویر به صورت واضح بر روی فیلم عکاسی یا گیرنده تصویر منعکس شود.[۶۶][۶۷] کیفیت عکس، بیش‌تر به لنز بستگی دارد تا دوربین. لنز دوربین‌های کامپکت قابل تعویض نیستند، اما لنز دوربین‌های تک‌لنزی بازتابی (SLR) قابل‌تعویض‌اند.[۶۸]

قدرت و کیفیت لنزها به عوامل گوناگونی بستگی دارد که مهم‌ترین آن‌ها فاصله کانونی و عدد دیافراگم است. فاصله کانونی بر حسب میلیمتر است و معرف زاویه دید لنز است. هرچه فاصله کانونی لنز کمتر باشد، لنز زاویه دید بازتری دارد و به اصطلاح لنز، وایدتر است و هرچقدر فاصله کانونی بیش‌تر باشد زاویه دید کوتاه‌تر خواهد بود.[۶۹][۷۰]

انواع لنز به شرح زیر است:

لنزهای متداول

نوع لنز فاصله کانونی کاربرد
لنز سوپر واید کمتر از ۲۱ میلیمتر عکاسی از مناظر و عکاسی معماری[۷۱]
لنز واید بین ۲۱ تا ۳۵ میلیمتر عکاسی از طبیعت و عکاسی معماری[۷۲]
لنز نرمال بین ۳۵ تا ۷۰ میلیمتر عکاسی روزمره و معمولی[۷۳]
لنز تله کوتاه بین ۷۰ تا ۲۵۰ میلیمتر عکاسی پرتره[۷۴]
لنز تله بلند بیش‌تر از ۳۰۰ میلیمتر عکاسی حیات وحش و عکاسی ورزشی[۷۵]

افزون بر لنزهای متداولی که نام برده شد، لنزهای دیگری نیز وجود دارد که کاربردهای ویژه و خاصی دارند:[۷۶]

لنزهای ویژه

نوع لنز ویژگی کاربرد
لنز ماکرو بزرگنمایی زیاد عکاسی ماکرو[۷۷]
لنز چشم ماهی زاویه دید ۱۸۰ درجه و فاصله کانونی ۶ تا ۱۶ میلیمتر ایجاد جلوه‌های ویژه تصویری
لنز اصلاح پرسپکتیو قابلیت چرخش به جوانب یا بالا و پایین عکاسی معماری[۷۸]
مبدل‌ها

در دوربین‌های غیر SLR، نمی‌توان لنز را عوض کرد و در نتیجه، بزرگنمایی لنز محدود به بزرگنمایی اولیهٔ دوربین عکاسی خواهد بود. در دوربین‌های SLR امکان تعویض لنز وجود دارد ولی هزینهٔ آن زیاد است. روش دیگر این است که برای تغییر محدودهٔ بزرگنمایی و فاصله کانونی از مبدل استفاده کرد؛ مبدل‌ها انواع مختلف و کارکردهای گوناگونی دارند.[۷۹] که مهم‌ترین آن‌ها، مبدل‌های تله، حلقه گسترش فاصله کانونی و عدسی‌های درشت‌نما می‌باشند.

فلاش[ویرایش]

فلاش وسیله‌ای است که جهت نورپردازی صحنه‌های تاریک و کم نور و نقاطی که از شرایط نوری نامطلوبی برخوردارند، از آن استفاده می‌شود.[۸۰]

یک فلاش پیشرفتهٔ شرکت کانن.

فلاش یک منبع نور کوچک قابل حمل است که می‌تواند نوری قوی برای یک چندم ثانیه از خود بیرون دهد. فلاش‌ها معمولاً از طریق باتری یک بار مصرف یا قابل شارژ تغذیه می‌شوند ولی بعضی از آنها را می‌توان از طریق یک آداپتور به برق شهر نیز وصل نمود.[۸۱]

فلاش‌ها در حالت کلی، دو نوع کاربرد دارند؛ یک کاربرد آن افزایش نور محیط در زمانی که نور اصلی برای عکاسی کافی نیست یا شرایط عکاسی را سخت می‌کند، است و کاربرد دیگر آن، اصلاح نور محیط در زمانی که نور اصلی کافی است، ولی ترکیب خوبی به وجود نمی‌آورد است.[۸۲]

فیلتر[ویرایش]

چهار نمونه فیلتر مختلف.

فیلترها در عکاسی، صفحاتی از جنس شیشه، پلاستیک یا ژلاتین با قاب فلزی یا بدون قاب و بصورت ورقی هستند، که در جلوی دهانهٔ لنز یا منبع نور قرار داده می‌شوند.[۸۳][۸۴] انتهای لنز دوربین‌های تک‌لنزی بازتابی، رزوه است و می‌شود فیلتر را به آن پیچ نمود.[۸۵]

فیلترها انواع مختلفی دارند و هرکدام در شرایط خاصی مورد استفاده قرار می‌گیرد که از آن‌ها می‌توان به فیلتر فرابنفش (جهت جذب پرتو فرابنفش خورشید[۸۶] و محافظ فیزیکی لنز[۸۷]فیلتر پولارایزر (جهت تغییر در نور و تأثیر بر کنتراست رنگ‌ها[۸۸]) فیلتر مادون قرمز (جهت عکاسی مادون قرمزفیلتر کاهنده نور (جهت کاهش شدت نور) و فیلتر اسکای‌لایت (جهت جلوگیری از نفوذ پرتو فرابنفش) اشاره کرد.[۸۹]

پایه‌ها[ویرایش]

سه‌پایه
یک عکاس ورزشی در حال استفاده از تک‌پایه.

سه پایهٔ عکاسی، وسیله‌ای است که می‌توان دوربین را روی آن نصب کرد و به کمک آن عکس گرفت. یک استفادهٔ سه‌پایه، جلوگیری از لرزش دوربین در نوردهی‌های زیاد است. همچنین به‌وسیلهٔ سه‌پایه می‌توان از تار شدن عکس که بر اثر تکان‌خوردن احتمالی دوربین ایجاد می‌شود، جلوگیری کرد.[۹۰]

تک پایه

تک‌پایه وسیله‌ای است که دوربین عکاسی به آن متصل می‌شود و لرزش را تا حدی از بین می‌برد. از تک پایه‌ها در عکاسی حیات‌وحش، عکاسی ورزشی، عکاسی از موزه‌ها و هنگامی که چرخش سریع دوربین در جهت افقی برای عکاسی مورد نیاز است، مانند ثبت عکس‌های پنینگ، بیشتر استفاده می‌شود.[۹۱]

اصطلاحات فنی[ویرایش]

عمق میدان
نمونه‌ای از عمق میدان. فقط سرباز دوم کاملاً فوکوس شده.

عمق میدان عبارت است از گستردگی محدوده‌ای که جلوتر یا عقب‌تر از سوژهٔ اصلی، فوکوس هستند و مقدار معینی از میدان دید لنز که در آن تصاویر به‌صورت کاملاً واضح ثبت می‌شوند.[۹۲] هرچه فاصلهٔ سوژه از دوربین افزایش یابد، دیافراگم بسته تر باشد یا لنز وایدتر باشد عمق میدان نیز افزایش خواهد یافت.[۹۳]

تعادل سفیدی

تعادل رنگ سفید (به انگلیسی: White Balance) یا تعادل رنگ عبارت است از به روند اصلاح رنگ‌ها که در این روند تن رنگ سفید که ممکن است تمایل به برخی رنگ‌های دیگر داشته‌باشد تبدیل به سفیدِ کامل می‌شود و سایر رنگ‌ها نیز به تناظر آن، اصلاح می‌شوند.[۹۴]

تنها بخش‌هایی از این الماس فوکوس شده‌اند.
نوردهی

به مقدار نوری که به فیلم عکاسی یا گیرنده تصویر می‌رسد، نوردهی گفته می‌شود. این مقدار ترکیبی از نور موجود، عدد دیافراگم و سرعت شاتر است.[۹۵]

فوکوس

به تنظیم فاصلهٔ سوژه تا دوربین فوکوس گفته می‌شود. اشیایی که در فاصلهٔ فوکوس یا نزدیک به آن قرار داشته باشند واضح و سایر اشیاء، محو می‌شوند.[۹۶]

تأثیر سرعت فیلم بر کیفیت عکس. تصویر بالا با ایزوی ۱۰۰ و تصویر پایین با ایزوی ۱۶۰۰ گرفته شده.
فاصله کانونی

فاصله کانونی، به فاصلهٔ مرکز اپتیکی لنز و مرکز کانونی آن گفته می‌شود. این فاصله معمولاً برابر با فاصله فاصله مرکز اپتیکی و سنسور است و تغییر فاصله کانونی باعث افزایش یا کاهش بزرگنمایی می‌شود.[۹۷] هنگام افزایش بزرگنمایی روی یک شی، فاصله کانونی عوض می‌شود و هر چه سوژه دورتر باشد فاصلهٔ کانونی بیشتر می‌شود. در شرایط یکسان عکسی که با فاصله کانونی کمتر گرفته شده باشد، کیفیت بهتری دارد.[۹۸]

سرعت فیلم

سرعت فیلم یا ایزو عددی است که جهت اندازه‌گیری حساسیت فیلم عکاسی یا حسگرهای الکترونیکی استفاده می‌شود. در دوربین آنالوگ هرچه حساسیت فیلم بیش‌تر باشد نیاز به نور کمتری خواهد بود ولی کیفیت عکس‌ها نیز کاهش پیدا می‌کند. در دوربین دیجیتال، حساسیت دوربین، مقدار تقویت خروجی حسگر را تعیین می‌کند. هرچه خروجی بیشتر تقویت شود، نیاز به نور کمتر خواهد بود ولی افزایش تقویت، باعث افزایش نویز و در نتیجه کاهش کیفیت می‌شود.[۹۹] این سرعت‌ها را معمولاً با اعداد ۱۰۰٬۲۰۰٬۴۰۰٬۸۰۰٬۱۶۰۰٬۳۲۰۰ نمایش می‌دهند که در آن عدد بزرگتر نمایانگر سرعت بالاتر است.

زاویه دید

زاویهٔ دید، زاویه‌ای است که لنز می‌تواند صحنهٔ روبه‌روی خود را ببیند؛ اگر خطی فرضی از لنز به دو انتهای منظره‌ای که دیده می‌شود ترسیم کنیم، زاویهٔ بین این دو خط، زاویهٔ دید خواهد بود.[۱۰۰] زاویهٔ دید را فاصلهٔ کانونی مشخص می‌کند و هرچه فاصلهٔ کانونی بیشتر شود، زاویهٔ دید کوچک‌تر و هرچه فاصلهٔ کانونی کمتر بشود، زاویهٔ دید بزرگ‌تر می‌شود.[۱۰۱]

ترکیب‌بندی[ویرایش]

یک عکس با ترکیب‌بندی و خطوط راهنمای مناسب

عکاسی مشتمل بر دو بخش هنر و مهارت است. ترکیب‌بندی از یک‌سو با مسائل زیبایی‌شناسی سر و کار دارد؛ اینکه چگونه می‌توان تصاویر زیباتری بوجود آورد و از سوی دیگر، ترکیب‌بندی می‌تواند در بیان ایدهٔ عکاسی نیز مؤثر باشد و به عنوان مثال عکاس می‌تواند با ترکیب‌بندی مناسب، قسمت‌های مهم تصویر را برجسته کند و توجه بیننده را به قسمت‌هایی جلب کند که هدف اوست. در واقع ترکیب‌بندی عبارت است از قراردادن اجزای عکس در کنار یکدیگر.[۱۰۲] قسمت زیادی از عکاسی، بدون دوربین است؛ عکاس باید بیندیشد، ریزبین و نکته‌سنج باشد و از همه مهم‌تر، دغدغه داشته‌باشد و پیش از عکسبرداری، صحنه را به خوبی در ذهنش مجسم کند.[۱۰۳]

نسبت یک‌سوم
این عکس با استفاده از نسبت یک‌سوم کادربندی شده.

قسمت‌های مختلف کادر از نظر بصری، ارزش یکسانی ندارند، برخی قسمت‌ها توجه بیش‌تری را جلب می‌کنند و به همین دلیل باید از آن‌ها استفادهٔ بیش‌تری کرد. قرار گرفتن عناصر مهم تصویر در محل برخورد خطوط افقی و عمودی که تصویر را به سه قسمت تقسیم می‌کنند، بیش‌ترین توجه را جلب می‌کند.[۱۰۴] اگر طول و عرض عکس، با استفاده از خطوط فرضی به سه قسمت تقسیم شوند، این خطوط در چهار نقطه که به آن‌ها نقاط طلایی گفته می‌شود یکدیگر را قطع می‌کنند و بهتر است موارد کلیدی و مفهومی تصویر، بر روی این نقاط و خطوط ثبت شود. زیرا قرار دادن سوژه روی این نقاط تلاقی، باعث ایجاد هماهنگی و جلب توجه بیش‌تر می‌شود.[۱۰۵]

نقطهٔ کانونی و خطوط راهنما

نقطهٔ کانونی قسمتی از سوژهٔ اصلی عکس و اولین نقطه‌ای است که نگاه بیننده را به خود جلب می‌کند. هر عکس باید یک نقطهٔ کانونی اصلی داشته باشد. عکس‌هایی که یکدست هستند و هیچ قسمتی از آن‌ها گیرایی و کشش بیش‌تری نسبت به سایر بخش‌ها ندارند، معمولاً عکس‌های خوبی نیستند و نمی‌توانند ارتباط خوبی با بیننده برقرار کنند.[۱۰۶]

عکس می‌تواند چند نقطهٔ کانونی فرعی هم داشته باشد تا بعد از اینکه نگاهِ بیننده متوجهٔ نقطه کانونی اصلی شد، توجه او را به سمت خود جلب کنند. همچنین، عکس باید نگاه بیننده را هدایت کند؛ نگاه از نقطه کانونی شروع می‌شود و با کمک خطوط راهنما به قسمت‌های دیگر عکس کشیده می‌شود.[۱۰۷]

در بسیاری از مناظر عناصری وجود دارند که می‌توانند خطوطی راهنما باشند. نرده‌ها، خط افق، درختان و بسیاری دیگر از عناصر این‌چنینی، می‌تواند مورد استفادهٔ عکاس قرار گیرد.[۱۰۸]

انواع عکاسی[ویرایش]

عکاسی معماری
نگاره‌ای از پرش یک دختر از روی صخره با استفاده از تکنیک عکاسی بهم‌چسباندن نگاره‌ها و با استفاده از نرم‌افزار متن‌باز و رایگان هاگین که برای ساخت عکس‌های حرفه‌ای و سراسرنما از عکس‌های جداگانه کاربرد دارد.
نمونه‌ای از عکاسی معماری، بنای کولوسئوم.

عکاسی معماری، شاخه‌ای از عکاسی است که در آن از آثار معماری و ساختمان‌ها عکسبرداری می‌شود.[۱۰۹]

در عکاسی معماری، دو فاکتور زاویه دید و نوع لنز مهم‌اند، زیرا معمولاً آثار معماری بزرگ هستند و عکاس هم نمی‌تواند به اندازهٔ کافی از آن‌ها فاصله بگیرد؛ به همین دلیل لازم است که زاویهٔ دید لنز زیاد باشد، یعنی فاصله کانونی کم باشد تا عکاس بتواند همهٔ ساختمان و بنا را در کادر جا دهد.[۱۱۰]

عکاسی اجسام بی‌جان

عکاسی اجسام بی‌جان شاخه‌ای از هنر عکاسی است که به ثبت تصویر از اشیاء بی‌جان و معمولاً غیر متحرک و اشیاء محیط پیرامون می‌پردازد. عکاسی از اجسام بی‌جان در حقیقت جزو سبک‌های مشکل عکاسی محسوب می‌شود، عکاسان این سبک باید توانایی نورسنجی دقیق را داشته و از ذوق ترکیب‌بندی بالایی برخوردار باشند. هدف اصلی در عکاسی طبیعت بی‌جان، بیان ایده و مفهومی خاص، به ساده‌ترین و روشن‌ترین شکل ممکن است.[۱۱۱]

وجه تمایز اصلی این سبک با سایرسبک‌ها، در حقیقت به چیدمان صحنهٔ عکس مربوط است؛ چیدمان در حقیقت همان چیدن صحنه عکس و ساختن صحنه است؛ در این سبک، عکاسان در حقیقت بیشتر عناصر عکس را می‌سازند تا اینکه صرفاً سرگرم عکاسی باشند.[۱۱۲]

عکاسی نجومی
نمونه‌ای از عکاسی نجومی.

عکاسی نجومی شاخه‌ای از عکاسی است که به وسیلهٔ تلسکوپ و با روش‌های مختلف از ستارهها و سیارات عکسبرداری می‌کند. زمان نوردهی این عکس‌ها معمولاً از چند دقیقه تا چند ساعت، متفاوت است. البته با دوربین عکاسی و با هر لنزی می‌توان از ستاره‌ها و سیاره‌های نزدیک عکس گرفت.[۱۱۳] در این نوع عکاسی استفاده از سرعت B برای نوردهی طولانی متداول است.

عکاسی ورزشی

عکاسی ورزشی، شاخه‌ای از عکاسی است که در آن از صحنه‌های ورزشی و ورزشکاران عکسبرداری می‌شود. در این نوع عکاسی، تجهیزات و ابزارها نقش مهمی دارند زیرا سوژه متحرک است و عکاس هم از صحنه دور است بنابراین داشتن لنزهای قدرتمندی همچون تله و زوم لازم است. همچنین دوربین هم باید قابلیت استفادهٔ پیاپی شاتر را داشته باشد.[۱۱۴]

نمونه‌ای از عکاسی پرتره، محمد مصدق.
عکاسی پرتره

عکاسی پرتره، شاخه‌ای از عکاسی است که در آن از چهرهٔ انسان عکسبرداری می‌شود. عکاسی پرتره انواع مختلفی دارد، اما در همهٔ آنها تمرکز عکس بر روی چهرهٔ اشخاص است. پرتره تنها یک عکس ساده نیست، بلکه نمایانگر افکار، اخلاق و خصوصیات فردی سوژه است.

معمولاً فاصله‌های کانونی لنزهای مورد استفاده برای عکاسی پرتره بخاطر بار روانی لنزهای واید و نرمال، از دو برابر نرمال به بالا و بخاطر کاهش شدید عمق میدان وضوح در لنزهای تله بلند، کمتر از چهار برابر لنز نرمال است.[۱۱۵] بهتر است عکس‌های پرتره را با عمق میدان کم (یعنی با دیافراگم باز) تهیه کرد تا پس زمینه محو شده و سوژه با تأکید بیش تری دیده شود.[۱۱۶]

عکاسی از طبیعت
نمونه‌ای از عکاسی طبیعت.

عکاسی طبیعت به شاخه‌ای از عکاسی گفته می‌شود که گیاهان، جانوران، کوه‌ها یا صخره‌ها به نحوی ثبت شده باشند که در آن هیچ گونه اثر مستقیم یا غیر مستقیمی از حضور انسان دیده نشود، گیاهان پرورش داده شده از سوی انسان، راه‌ها، حیوانات اهلی یا حیوانات وحشی خارج از محیط زیست اصلی خود، هیچ‌یک در عکس طبیعت نباید حضور داشته باشند.[۱۱۷]

عکاسی حیات‌وحش
نمونه‌ای از عکاسی حیات وحش، یک یوزپلنگ.

عکاسی حیات وحش، شاخه‌ای از عکاسی است که در آن از حیوانات و جانوران عکسبرداری می‌شود. عکاسی در این سبک، نیاز به دانش بالا و تجربهٔ فراوان در زمینهٔ عکاسی و آشنایی با رفتار حیوانات گوناگون دارد. عکاسان باید توان اثبات طبیعی بودن تصاویر را داشته باشند.[۱۱۸] عکس از حیوانات در باغ وحش، حیوانات دست آموز و اهلی شده و سایر موارد مشابه عکس طبیعت محسوب نمی‌شوند.[۱۱۹]

در این نوع عکاسی، دهانهٔ باز لنز برای دستیابی به سرعت بالا و ثبت سوژهٔ در حال حرکت و محو کردن پس زمینه استفاده می‌شود. همچنین عکاسان حیات‌وحش، از لنز تله استفاده می‌کنند بنابراین عکاسان حیات وحش احتیاج به سه‌پایه دارند. آنها همچنین برای این که بتوانند به حیات وحش نزدیکتر شوند احتیاج به وسایلی برای استتار دارند.[۱۲۰]

عکاسی از مناظر

عکاسی از مناظر، به عکاسی از جهان پیرامون می‌پردازد، حضور انسان یا عناصر انسانی، در این سبک محدودیتی ندارد. توانایی در دیدن زیباترین ترکیب بندی در منظره و تصور آن که در چاپ نهایی چگونه به نظر می‌رسد و همچنین انتقال الهام عکاس به بیننده از مهمترین ماهیت‌های عکاسی منظره است. برای عکاسی از چشم‌اندازها، عکاسان معمولاً از لنز واید، سه‌پایه و بسته‌ترین دیافراگم (۱۱ تا ۲۲) برای به‌دست‌آوردن بیشترین عمق میدان استفاده می‌کنند.[۱۲۱]

عکاسی خبری
نمونه‌ای از عکاسی خبری.

عکاسی خبری یا فتوژورنالیسم به عکس‌هایی گفته می‌شود که پیام و هدف اصلی آنها خبر رسانی است. عکاسان خبری، همان نویسندگان مقاله و مخبران خبر به وسیله تصویر یا همان عکس هستند.[۱۲۲] عکاسی خبری هنری است که برای قصه‌گویی عکاسانه به کار گرفته می‌شود تا زندگی را مستند کند. فتوژورنالیسم ما را به عکس‌هایی ارجاع می‌دهد که یک داستان را بیان می‌کند. در فتوژورنالیسمم روایت عکس مقدم بر قضاوت است، یعنی باید عکس، دیگران را به قضاوت بکشد. در فتوژورنالیسمم، عنوان یا مضمون مقدم بر عکس است و باید به مخاطبان و بینندگان و کسانی که داوری می‌کنند کمک کند تا خودشان داستان یا ماجرا را کشف کنند.[۱۲۳]

عکاسی شب
عکاسی از بازتاب برج ایفل در آب، نمونه‌ای از عکاسی در شب

عکاسی در شب، به عکاسی در فضای آزاد در ساعات شب گفته می‌شود. در عکاسی شب، معمولاً از دیافراگم‌های بسته و زمان‌های نوردهی طولانی استفاده می‌کنند. البته در این حالت عمق میدان کم می‌شود. در این حالت، نقاط نورانی متحرک به‌صورت خطی نورانی و کشیده در صفحهٔ حساس عکاسی ثبت می‌شوند. اما اگر مدت نوردهی افزایش یابد، نویز تصویر نیز زیاد می‌شود.[۱۲۴]

عکاسی ماکرو

عکاسی ماکرو شاخه‌ای از عکاسی است که از نمای نزدیک و بطور معمول از سوژه‌های کوچک عکسبرداری می‌کند. بطور کلاسیک، سوژهٔ موجود در یک تصویر ماکرو بزرگ‌تر از اندازهٔ آن در طبیعت است. به هر شکل امروزه تصویر برداری ماکرو، تهیه تصویر از سوژه در ابعاد بزرگتر و واضح‌تر از آن چیزی است که در حیات دیده می‌شود.[۱۲۵]

عکاسی صنعتی

عکاسی صنعتی یکی از شاخه‌های عکاسی می‌باشد که به سفارش یک سازمان صنعتی صورت می‌پذیرد و به ثبت فرایندهای تولید، محصولات، سازمان کار، کارکنان یا تجهیزات سازمانی می‌پردازد. عکس صنعتی ممکن است با مقاصد داخلی (به عنوان مثال اداری یا روابط صنعتی) یا خارجی (به عنوان مثال تبلیغات یا روابط عمومی) بکار گرفته شود.

تکنیک‌های عکاسی[ویرایش]

ضد نور
یک تصویر ضدنور از بازی والیبال.

ضد نور (به فرانسوی: Silhouette) تکنیکی است که در آن منبع نور در پشت سوژه قرار دارد و در قوی‌ترین حالت به دلیل تندی نور، سایه‌ای از سوژه بر روی عکس ایجاد می‌شود.[۱۲۶] زیباترین حالت زمانی پیش می‌آید که خورشید در حال طلوع یا غروب است و پس‌زمینه به رنگ نارنجی یا زرد مشخص می‌شود.[۱۲۷] عکاسی ضدنور یکی از روش‌های انتقال اندوه، احساس و حالت‌های عاطفی به بیننده است. ممکن است بیننده با دیدن این نوع عکس‌ها به درک درست و واضحی از سوژه نرسد، اما بخش تیره و سیاه تصویر باعث شکل گیری قدرت تخیل بیننده می‌شود.[۱۲۸]

اچ‌دی‌آر (HDR)
یک تصویر HDR.

تصویربرداری دامنه دینامیک بالا (به انگلیسی: High Dynamic Range Imaging) یا HDR به مجموعه‌ای از تکنیک‌هایی گفته می‌شود که نسبت به روش‌های معمول، امکان وجود دامنه دینامیک روشنایی بیشتری بین نقاط تاریک و روشن را فراهم می‌کنند.[۱۲۹] عکس‌های اچ‌دی‌آر با ترکیب چند عکس به وجود می‌آیند؛ برای هر عکس اچ‌دی‌آر، باید چند عکس با کادر کاملاً یکسان تهیه کرد (معمولاً ۳ یا ۵ عکس) و هر عکس باید با نوردهی خاصی گرفته‌شده باشد؛ به این ترتیب که یک عکس با نوردهی معمولی و بقیهٔ عکس‌ها با نوردهیهای کمتر و بیشتر.

هدف از عکاسی اچ‌دی‌آر، افزایش محدودهٔ دینامیکی است و با ترکیب محدوده دینامیکی محدود عکس‌ها، به عکسی با محدوده دینامیکی بزرگ، که اچ‌دی‌آر نامیده می‌شود دست پیدا می‌کنیم.[۱۳۰]

پنینگ
یک تصویر پنینگ از خودروی در حال حرکت.

پنینگ (به انگلیسی: Panning) یا کنارگردی دوربین، نام تکنیکی در عکاسی می‌باشد که برای نشان دادن تحرک سوژه‌ها به کار می‌رود. پنینگ در حقیقت به حرکات افقی، عمودی یا چرخشیِ یک تصویر ثابت یا ویدئو اشاره دارد. در این تکنیک یا سوژهٔ اصلی متحرک است که آن را از محیط ثابت اطرافش مجزا می‌کند یا سوژه ثابت است و دوربین حرکت می‌کند که عکاسی هر دو حالت منجر به القای حس تحرک در عکس می‌شوند. کاهش سرعت شاتر باعث بیشتر نمایان شدن تحرک در عکس می‌گردد.[۱۳۱]

عکسبرداری به این شیوه کار مشکلی است. زیرا باید سرعت شاتر مناسبی انتخاب شود و سرعت شاتر مناسب، بستگی به سرعت سوژه دارد. از طرف دیگر، باید چرخش یا حرکت دوربین هم کاملاً مناسب باشد و در غیر این صورت سوژه هم محو می‌شود؛ یک ابزار مناسب برای این تکنیک، تک‌پایه است.[۱۳۲]

مادون قرمز
یک تصویر مادون قرمز. رنگ سبز درخت، به رنگ سفید تبدیل شده.

عکاسی مادون قرمز (به انگلیسی: Infrared photography) تکنیکی است که هنگام عکسبرداری، قسمت مرئی نور حذف شده و فقط پرتوهای مادون قرمز ثبت می‌شوند. رفتار انعکاسی مادون قرمز با نور مرئی فرق دارد و چون چشم انسان مادون قرمز را نمی‌بیند، عکس‌هایی به وجود می‌آید که در واقعیت دیده نمی‌شوند. نمونه‌ای از تفاوت‌ها، انعکاس گیاهان است که در عکاسی مادون قرمز، به رنگ سفید ثبت می‌شوند.[۱۳۳]

برای عکاسی مادون قرمز به فیلتر مادون قرمز نیاز است. این فیلتر نور مرئی را حذف می‌کند و فقط نور مادون قرمز را از خود عبور می‌دهد.[۱۳۴]

سراسرنما

سراسرنما (به انگلیسی: Panorama) تکنیکی است که سبب ایجاد عکس‌هایی با فضای وسیعتری نسبت به عکس‌های معمولی می‌شود. نحوهٔ ساخت آن‌ها چنین است که با کنار هم قرار دادن تعدادی عکس معمولی به‌وجود می‌آیند. در این تکنیک، باید عکس‌های بیش‌تری از صحنه ثبت کرد و سپس با استفاده از نرم‌افزار آن‌ها را به‌هم چسباند. تعداد عکسی که برای ثبت یک عکس سراسرنما لازم است، بستگی به فاصله کانونی دارد. هرچه فاصله کانونی بیش‌تر باشد، (یعنی بزرگنمایی بیش‌تر و زاویه دید کمتر) در هر عکس قسمت کمتری از صحنه جای می‌گیرد و در نتیجه، باید عکس‌های بیش‌تری گرفت.[۱۳۵]

یک سراسرنما از شهر تاریخی کلن آلمان در کنار رود راین

رکورد بزرگترین عکس جهان[ویرایش]

در می ۲۰۱۵ (خرداد ۱۳۹۴) یک تیم پنج‌نفره از عکاسان پس از دو هفته کار در ارتفاع ۳۵۰۰ متری و سرمای منهای ده درجه و ۳۵ ساعت عکسبرداری بدون وقفه، بزرگترین عکس دنیا به حجم ۳۶۵ گیگاپیکسل را از کوه مون‌بلان تهیه کردند.[۱۳۶] این عکس ۳۶۰ درجه (سراسرنما یا پانوراما) از ترکیب هفتاد هزار عکس تشکیل شده است. اگر این عکس چاپ شود به اندازه یک زمین فوتبال خواهد بود. مجموع تصاویر که ۴۵ ترابایت حجم داشت پس از دو ماه کار با استفاده از کامپیوترهای پرقدرت آماده شد. سرپرست این تیم عکاس ایتالیایی فیلیپو بلینیی بود و تیم او برای عکسبرداری از سه دوربین کانن استفاده کردند که یکی از آنها به یک بازوی روبوتی مجهز بود. رکورد پیشین متعلق به عکسی از لندن بود که در سال ۲۰۱۲ ار بالای برج مخابرات (BT) این شهر گرفته شده بود و ۳۲۰ گیگاپیکسل بود.[۱۳۷]

تحصیل در رشتهٔ عکاسی[ویرایش]

رشتهٔ عکاسی در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد در بسیاری از دانشگاه‌ها تدریس می‌شود، دانشجویان این رشته با زیبایی‌شناسی، تاریخ عکاسی، هنر، تکنیک و روش‌های مختلف عکاسی آشنا می‌شوند. وجود عکس درتبلیغات، صنعت، روزنامه‌نگاری، مقاله‌نویسی، در زمینه‌های مختلف علوم پزشکی، فیزیک، جانورشناسی، سینما، نجوم، سند تاریخی، اجتماعی و خبررسانی کاربرد بی‌سابقه دارد و به عبارت دیگر، عکس شیوهٔ دیگر دیدن است. زمان تدریس هر واحد درسی نظری ۱ ساعت در هفته، عملی ۲ ساعت در هفته و کارگاهی ۳ ساعت در هفته است.[۱۳۸]

فارغ‌التحصیلان این رشته توانایی‌های متنوعی همچون خدمت در نهادهایی مانند خبرگزاری‌ها و نشریات، به عنوان خبرنگار عکاس، کار در زمینه‌های تخصصی عکاسی در کنار کارشناسان علوم و فنون و هنرها، کار در زمینهٔ عکاسی هنری و استفاده از هنر عکاسی به عنوان وسیلهٔ ایجاد ارتباط با مخاطب و کار آموزشی و تحقیقاتی در زمینه عکاسی را خواهند داشت.[۱۳۹]

جستارهای وابسته[ویرایش]

واژه‌نامه[ویرایش]

  1. fotografia (به یونانی: φωτογραφία)
  2. Albertus Magnus
  3. Georg Fabricius
  4. Daniele Barbaro
  5. Wilhelm Homberg
  6. Thomas Wedgwood
  7. Joseph Nicéphore Niépce
  8. Louis Daguerre
  9. Johann Heinrich Schulze
  10. daguerréotype
  11. William Henry Fox Talbot
  12. Calotype
  13. John Herschel
  14. James Clerk Maxwell
  15. Richard Leach Maddox
  16. George Eastman
  17. Edwin Herbert Land
  18. Bayer
  19. Raw

پانویس[ویرایش]

  1. محمد معین و دیگران، سرواژهٔ «عکاسی»، فرهنگ لغت معین (بازیابی در ۲۷ دی ۱۳۹۰).
  2. Dictionary.com, photography.
  3. دانایی، آموزش نوین عکاسی، ۷.
  4. جاکوبسون، ظهور (در عکاسی و سینما)، ۱.
  5. عباسی، فرهنگ عکاسی، ۱۳۳.
  6. گل‌گلاب، بررسی فنی عکاسی، ۱۸۰.
  7. آقایی، عکاسی (۱)، ۳–۴.
  8. حاج زمان، جشن کتاب.
  9. Campbell, Film and cinema spectatorship, 114.
  10. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۲۷.
  11. Crombie, Science, Optics and Music, 205.
  12. خیرخواه، تاریخچه عکاسی.
  13. Krebs, Groundbreaking Scientific, 20.
  14. Davidson, Molecular Expressions.
  15. Potonniée, Discovery of photography, 50.
  16. Gernsheim, concise history of photography, 3–4.
  17. Gernsheim, History of photography, 20.
  18. Kennedy, Image Is a Mystery for Photo Detectives, 12.
  19. Krebs, Groundbreaking Scientific.
  20. hrc.utexas.edu, First Photograph.
  21. Hirsch, Seizing the Light.
  22. Kristof, History of Photography, Johann Heinrich Schulze.
  23. Malcolm, Invention of Photography.
  24. ذکاء، تاریخ عکاسی و عکاسان پیشگام ایران.
  25. Stokstad, Art History, 964–967.
  26. حاج زمان، جشن کتاب.
  27. Feldman, Scientists & inventors, 128.
  28. Gernsheim, history of photography, 9.
  29. Feldman, Scientists & inventors, 128.
  30. Herschel, Hyposulphurous Acid, 19.
  31. Malcolm, Invention of Photography.
  32. حاج زمان، جشن کتاب.
  33. دویچه‌وله، کداک: از پیشگامی در فناوری تا آستانه ورشکستگی.
  34. Bellis, Polaroid Photography.
  35. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۳۳.
  36. TalkTalk, Polaroid camera.
  37. هوگ‌لند، عکاسی دیجیتال، ۴۵.
  38. افشار، گنجینه عکاسهای ایران، ۱۸.
  39. اعلم الدوله ثقفی، مقالات گوناگون، ۱۱۳.
  40. شفائیه، فن و هنر عکاسی، ۲۳۱ تا ۲۳۵.
  41. شفائیه، فن و هنر عکاسی، ۲۱۶ تا ۲۲۰.
  42. جاکوبسون، ظهور (در عکاسی و سینما)، ۱۷.
  43. شفائیه، فن و هنر عکاسی، ۲۱۰.
  44. ایتون، شیمی عکاسی، ۱۱.
  45. Editors, Life Library of Photography, Print:‎ 66.
  46. شفائیه، فن و هنر عکاسی، ۲۴۳.
  47. ایتون، شیمی عکاسی، ۱۲.
  48. عباسی، فرهنگ عکاسی، ۱۰۵ و ۱۰۶.
  49. عباسی، فرهنگ عکاسی، ۱۰۶.
  50. عباسی، فرهنگ عکاسی، ۱۲.
  51. Kodak, Processing (Z) Manuals.
  52. هوگ‌لند، عکاسی دیجیتال، ۱۶.
  53. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۲۹.
  54. Digital Photography Review, PhotoAccess reveals.
  55. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۳۴.
  56. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۱۱۰.
  57. آفتاب، آشنایی با هیستوگرام.
  58. صفاکار، عکاسی و دوربین‌های عکاسی، ۳۵.
  59. Editors, Life Library of Photography, 108.
  60. شفائیه، فن و هنر عکاسی، ۳۳.
  61. صفاکار، عکاسی و دوربین‌های عکاسی، ۱۷۲.
  62. شفائیه، فن و هنر عکاسی، ۴۸.
  63. هوگ‌لند، عکاسی دیجیتال، ۱۵.
  64. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۲۴.
  65. هوگ‌لند، عکاسی دیجیتال، ۱۴.
  66. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۲۹۵.
  67. دانایی، آموزش نوین عکاسی، ۲۱۹.
  68. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۸۷.
  69. McHugh, Understanding Camera Lenses.
  70. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۸۷.
  71. گل‌گلاب، بررسی فنی عکاسی.
  72. کوربت، اصول عکاسی دیجیتال، ۶۴.
  73. دانایی، آموزش نوین عکاسی، ۳۸.
  74. کوربت، اصول عکاسی دیجیتال، ۶۶.
  75. کوربت، اصول عکاسی دیجیتال، ۶۶.
  76. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۸۸.
  77. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۸۸.
  78. کوربت، اصول عکاسی دیجیتال، ۶۸.
  79. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۱۲۳.
  80. دانایی، آموزش نوین عکاسی، ۱۲۹.
  81. کوربت، اصول عکاسی دیجیتال، ۷۰.
  82. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۱۳۰.
  83. عریضی، روش نوین عکاسی، ۵۲.
  84. دانایی، آموزش نوین عکاسی، ۱۴۷.
  85. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۸۳.
  86. دانایی، آموزش نوین عکاسی، ۱۴۸.
  87. Hogan, Filtration 101.
  88. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۸۶.
  89. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۸۴–۸۶.
  90. هوگ‌لند، عکاسی دیجیتال، ۴۸.
  91. Steve’s Digicams, Use a Monopod.
  92. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۲۹۲.
  93. صفاکار، عکاسی و دوربین‌های عکاسی، ۶۱.
  94. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۳۱۴۰.
  95. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۲۹۰.
  96. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۳۰۶.
  97. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۲۹۲.
  98. هوگ‌لند، عکاسی دیجیتال، ۱۲۹.
  99. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۴۰–۴۱.
  100. دانایی، آموزش نوین عکاسی، ۲۹۰.
  101. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۲۹۰.
  102. هوگ‌لند، عکاسی دیجیتال، ۱۱۷.
  103. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۱۷۳.
  104. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۳۱۱.
  105. هوگ‌لند، عکاسی دیجیتال، ۱۱۹.
  106. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۱۷۸.
  107. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۱۷۸.
  108. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۱۷۹.
  109. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۱۶۹.
  110. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۱۶۹.
  111. , Still Life Photography.
  112. Gitonga, Photography Genre.
  113. نظری، ش‍ی‍وه‌ه‍ا و ت‍ک‍ن‍ی‍ک‌ه‍ای عکاسی.
  114. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۱۵۲.
  115. شفائیه، فن و هنر عکاسی، ۱۸۸.
  116. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۱۵۶.
  117. ثانی، نگاهی دوباره به تعریف «عکس طبیعت».
  118. موسوی، عکاسی از حیات وحش ایران.
  119. ثانی، نگاهی به عکس طبیعت.
  120. موسوی، عکاسی از حیات وحش ایران.
  121. صفاتاج، هنر عکاسی منظره.
  122. Carlebach, Orgins of Photojournalism, 23.
  123. شکرخواه، مفاهیم: فتوژورنالیسم چیست؟.
  124. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۱۴۹–۱۴۸.
  125. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۱۴۲–۱۴۳.
  126. McClard, History of Silhouette.
  127. دانایی، آموزش عکاسی، ۲۱۶.
  128. نورنگار، عکاسی ضد نور (سیلوئت).
  129. McHugh, Dynamic Range Digital Photography.
  130. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۱۶۶.
  131. Mann, How to Photograph Cars, 58.
  132. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۱۵۵.
  133. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۱۶۰.
  134. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۱۶۰.
  135. خرمی‌راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۱۶۷.
  136. http://www.in2white.com/
  137. مون‌بلان، سوژه بزرگترین عکس دنیا بی‌بی‌سی فارسی
  138. ، رشته عکاسی.
  139. ، رشته عکاسی.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

عکاسی در پروژه‌های خواهر

در ویکی‌واژه واژهٔ «عکاسی» در ویکی‌واژه
در ویکی‌انبار نگارخانهٔ مرتبط در ویکی‌انبار
در ویکی‌انبار پرونده‌های مرتبط در ویکی‌انبار
Photography
Large format camera lens.jpg
Lens and mounting of a large-format camera
Other names Science or Art of creating durable images
Types Recording light or other electromagnetic radiation
Inventor Thomas Wedgwood (1800)
Related Stereoscopic, Full-spectrum, Light field, Electrophotography, Photograms, Scanner

Photography is the science, art, application and practice of creating durable images by recording light or other electromagnetic radiation, either electronically by means of an image sensor, or chemically by means of a light-sensitive material such as photographic film.[1]

Typically, a lens is used to focus the light reflected or emitted from objects into a real image on the light-sensitive surface inside a camera during a timed exposure. With an electronic image sensor, this produces an electrical charge at each pixel, which is electronically processed and stored in a digital image file for subsequent display or processing. The result with photographic emulsion is an invisible latent image, which is later chemically "developed" into a visible image, either negative or positive depending on the purpose of the photographic material and the method of processing. A negative image on film is traditionally used to photographically create a positive image on a paper base, known as a print, either by using an enlarger or by contact printing.

Photography is employed in many fields of science, manufacturing (e.g., photolithography), and business, as well as its more direct uses for art, film and video production, recreational purposes, hobby, and mass communication.

Etymology

The word "photography" was created from the Greek roots φωτός (phōtos), genitive of φῶς (phōs), "light"[2] and γραφή (graphé) "representation by means of lines" or "drawing",[3] together meaning "drawing with light".[4]

Several people may have coined the same new term from these roots independently. Hercules Florence, a French painter and inventor living in Campinas, Brazil, used the French form of the word, photographie, in private notes which a Brazilian historian believes were written in 1834.[5] This claim is widely reported but apparently has never been independently confirmed as beyond reasonable doubt.[citation needed] The German newspaper Vossische Zeitung of 25 February 1839 contained an article entitled Photographie, discussing several priority claims - especially Talbot's - regarding Daguerre's claim of invention.[6] The article is the earliest known occurrence of the word in public print. It was signed "J.M.", believed to have been Berlin astronomer Johann von Maedler.[7] Credit has traditionally been given to Sir John Herschel both for coining the word and for introducing it to the public. His uses of it in private correspondence prior to 25 February 1839 and at his Royal Society lecture on the subject in London on 14 March 1839 have long been amply documented and accepted as settled facts.[citation needed]

The inventors Niépce, Talbot and Daguerre seem not to have known or used the word "photography", but referred to their processes as "Heliography" (Niépce), "Photogenic Drawing" / "Talbotype" / "Calotype" (Talbot) and "Daquerreoype" (Daguerre).[7]

History

Precursor technologies

A camera obscura used for drawing

Photography is the result of combining several technical discoveries. Long before the first photographs were made, ancient Han Chinese philosopher Mo Di from the Mohist School of Logic was the first to discover and develop the scientific principles of optics, camera obscura, and pinhole camera. Later Greek mathematicians Aristotle and Euclid also independently described a pinhole camera in the 5th and 4th centuries BCE.[8][9] In the 6th century CE, Byzantine mathematician Anthemius of Tralles used a type of camera obscura in his experiments.[10] Both the Han Chinese polymath Shen Kuo (1031–95) and Arab physicist Ibn al-Haytham (Alhazen) (965–1040) independently invented the camera obscura and pinhole camera,[9][11] Albertus Magnus (1193–1280) discovered silver nitrate,[12] and Georg Fabricius (1516–71) discovered silver chloride.[13] Shen Kuo explains the science of camera obscura and optical physics in his scientific work Dream Pool Essays while the techniques described in Ibn al-Haytham's Book of Optics are capable of producing primitive photographs using medieval materials.[14][15][16]

Daniele Barbaro described a diaphragm in 1566.[17] Wilhelm Homberg described how light darkened some chemicals (photochemical effect) in 1694.[18] The fiction book Giphantie, published in 1760, by French author Tiphaigne de la Roche, described what can be interpreted as photography.[17]

The discovery of the camera obscura that provides an image of a scene dates back to ancient China. Leonardo da Vinci mentions natural camera obscura that are formed by dark caves on the edge of a sunlit valley. A hole in the cave wall will act as a pinhole camera and project a laterally reversed, upside down image on a piece of paper. So the birth of photography was primarily concerned with inventing means to capture and keep the image produced by the camera obscura.

Renaissance painters used the camera obscura which, in fact, gives the optical rendering in color that dominates Western Art. The camera obscura literally means "dark chamber" in Latin. It is a box with a hole in it which allows light to go through and create an image onto the piece of paper.

Invention of photography

Earliest known surviving heliographic engraving, 1825, printed from a metal plate made by Nicéphore Niépce.[19] The plate was exposed under an ordinary engraving and copied it by photographic means. This was a step towards the first permanent photograph taken with a camera.

Around the year 1800, British inventor Thomas Wedgwood made the first known attempt to capture the image in a camera obscura by means of a light-sensitive substance. He used paper or white leather treated with silver nitrate. Although he succeeded in capturing the shadows of objects placed on the surface in direct sunlight, and even made shadow copies of paintings on glass, it was reported in 1802 that "the images formed by means of a camera obscura have been found too faint to produce, in any moderate time, an effect upon the nitrate of silver." The shadow images eventually darkened all over.[20]

The first permanent photoetching was an image produced in 1822 by the French inventor Nicéphore Niépce, but it was destroyed in a later attempt to make prints from it.[19] Niépce was successful again in 1825. In 1826 or 1827, he made the View from the Window at Le Gras, the earliest surviving photograph from nature (i.e., of the image of a real-world scene, as formed in a camera obscura by a lens).[21]

View from the Window at Le Gras, 1826 or 1827, the earliest surviving camera photograph

Because Niépce's camera photographs required an extremely long exposure (at least eight hours and probably several days), he sought to greatly improve his bitumen process or replace it with one that was more practical. In partnership with Louis Daguerre, he worked out post-exposure processing methods that produced visually superior results and replaced the bitumen with a more light-sensitive resin, but hours of exposure in the camera were still required. With an eye to eventual commercial exploitation, the partners opted for total secrecy.

Niépce died in 1833 and Daguerre then redirected the experiments toward the light-sensitive silver halides, which Niépce had abandoned many years earlier because of his inability to make the images he captured with them light-fast and permanent. Daguerre's efforts culminated in what would later be named the daguerreotype process. The essential elements—a silver-plated surface sensitized by iodine vapor, developed by mercury vapor, and "fixed" with hot saturated salt water—were in place in 1837. The required exposure time was measured in minutes instead of hours. Daguerre took the earliest confirmed photograph of a person in 1838 while capturing a view of a Paris street: unlike the other pedestrian and horse-drawn traffic on the busy boulevard, which appears deserted, one man having his boots polished stood sufficiently still throughout the several-minutes-long exposure to be visible. The existence of Daguerre's process was publicly announced, without details, on 7 January 1839. The news created an international sensation. France soon agreed to pay Daguerre a pension in exchange for the right to present his invention to the world as the gift of France, which occurred when complete working instructions were unveiled on 19 August 1839. In that same year, American photographer Robert Cornelius is credited with taking the earliest surviving photographic self-portrait.

A latticed window in Lacock Abbey, England, photographed by William Fox Talbot in 1835. Shown here in positive form, this may be the oldest extant photographic negative made in a camera.

In Brazil, Hercules Florence had apparently started working out a silver-salt-based paper process in 1832, later naming it Photographie.

Meanwhile, a British inventor, William Fox Talbot, had succeeded in making crude but reasonably light-fast silver images on paper as early as 1834 but had kept his work secret. After reading about Daguerre's invention in January 1839, Talbot published his hitherto secret method and set about improving on it. At first, like other pre-daguerreotype processes, Talbot's paper-based photography typically required hours-long exposures in the camera, but in 1840 he created the calotype process, which used the chemical development of a latent image to greatly reduce the exposure needed and compete with the daguerreotype. In both its original and calotype forms, Talbot's process, unlike Daguerre's, created a translucent negative which could be used to print multiple positive copies; this is the basis of most modern chemical photography up to the present day, as Daguerreotypes could only be replicated by rephotographing them with a camera.[22] Talbot's famous tiny paper negative of the Oriel window in Lacock Abbey, one of a number of camera photographs he made in the summer of 1835, may be the oldest camera negative in existence.[23][24]

British chemist John Herschel made many contributions to the new field. He invented the cyanotype process, later familiar as the "blueprint". He was the first to use the terms "photography", "negative" and "positive". He had discovered in 1819 that sodium thiosulphate was a solvent of silver halides, and in 1839 he informed Talbot (and, indirectly, Daguerre) that it could be used to "fix" silver-halide-based photographs and make them completely light-fast. He made the first glass negative in late 1839.

In the March 1851 issue of The Chemist, Frederick Scott Archer published his wet plate collodion process. It became the most widely used photographic medium until the gelatin dry plate, introduced in the 1870s, eventually replaced it. There are three subsets to the collodion process; the Ambrotype (a positive image on glass), the Ferrotype or Tintype (a positive image on metal) and the glass negative, which was used to make positive prints on albumen or salted paper.

Many advances in photographic glass plates and printing were made during the rest of the 19th century. In 1891, Gabriel Lippmann introduced a process for making natural-color photographs based on the optical phenomenon of the interference of light waves. His scientifically elegant and important but ultimately impractical invention earned him the Nobel Prize in Physics in 1908.

Glass plates were the medium for most original camera photography from the late 1850s until the general introduction of flexible plastic films during the 1890s. Although the convenience of the film greatly popularized amateur photography, early films were somewhat more expensive and of markedly lower optical quality than their glass plate equivalents, and until the late 1910s they were not available in the large formats preferred by most professional photographers, so the new medium did not immediately or completely replace the old. Because of the superior dimensional stability of glass, the use of plates for some scientific applications, such as astrophotography, continued into the 1990s, and in the niche field of laser holography, it has persisted into the 2010s.

Film photography

Undeveloped Arista black-and-white film, ISO 125/22°

Hurter and Driffield began pioneering work on the light sensitivity of photographic emulsions in 1876. Their work enabled the first quantitative measure of film speed to be devised.

The first flexible photographic roll film was marketed by George Eastman in 1885, but this original "film" was actually a coating on a paper base. As part of the processing, the image-bearing layer was stripped from the paper and transferred to a hardened gelatin support. The first transparent plastic roll film followed in 1889. It was made from highly flammable nitrocellulose ("celluloid"), now usually called "nitrate film".

Although cellulose acetate or "safety film" had been introduced by Kodak in 1908,[25] at first it found only a few special applications as an alternative to the hazardous nitrate film, which had the advantages of being considerably tougher, slightly more transparent, and cheaper. The changeover was not completed for X-ray films until 1933, and although safety film was always used for 16 mm and 8 mm home movies, nitrate film remained standard for theatrical 35 mm motion pictures until it was finally discontinued in 1951.

Films remained the dominant form of photography until the early 21st century when advances in digital photography drew consumers to digital formats.[26] Although modern photography is dominated by digital users, film continues to be used by enthusiasts and professional photographers. The distinctive "look" of film based photographs compared to digital images is likely due to a combination of factors, including: (1) differences in spectral and tonal sensitivity (S-shaped density-to-exposure (H&D curve) with film vs. linear response curve for digital CCD sensors) [27] (2) resolution and (3) continuity of tone.[28]

Black-and-white

A photographic darkroom with safelight

Originally, all photography was monochrome, or black-and-white. Even after color film was readily available, black-and-white photography continued to dominate for decades, due to its lower cost and its "classic" photographic look. The tones and contrast between light and dark areas define black-and-white photography.[29] It is important to note that monochromatic pictures are not necessarily composed of pure blacks, whites, and intermediate shades of gray but can involve shades of one particular hue depending on the process. The cyanotype process, for example, produces an image composed of blue tones. The albumen print process first used more than 170 years ago, produces brownish tones.

Many photographers continue to produce some monochrome images, sometimes because of the established archival permanence of well-processed silver-halide-based materials. Some full-color digital images are processed using a variety of techniques to create black-and-white results, and some manufacturers produce digital cameras that exclusively shoot monochrome. Monochrome printing or electronic display can be used to salvage certain photographs taken in color which are unsatisfactory in their original form; sometimes when presented as black-and-white or single-color-toned images they are found to be more effective. Although color photography has long predominated, monochrome images are still produced, mostly for artistic reasons. Almost all digital cameras have an option to shoot in monochrome, and almost all image editing software can combine or selectively discard RGB color channels to produce a monochrome image from one shot in color.

Color

The first color photograph made by the three-color method suggested by James Clerk Maxwell in 1855, taken in 1861 by Thomas Sutton. The subject is a colored, tartan patterned ribbon.

Color photography was explored beginning in the 1840s. Early experiments in color required extremely long exposures (hours or days for camera images) and could not "fix" the photograph to prevent the color from quickly fading when exposed to white light.

The first permanent color photograph was taken in 1861 using the three-color-separation principle first published by Scottish physicist James Clerk Maxwell in 1855.[30][31] The foundation of virtually all practical color processes, Maxwell's idea was to take three separate black-and-white photographs through red, green and blue filters.[30][31] This provides the photographer with the three basic channels required to recreate a color image. Transparent prints of the images could be projected through similar color filters and superimposed on the projection screen, an additive method of color reproduction. A color print on paper could be produced by superimposing carbon prints of the three images made in their complementary colors, a subtractive method of color reproduction pioneered by Louis Ducos du Hauron in the late 1860s.

Color photography was possible long before Kodachrome, as this 1903 portrait by Sarah Angelina Acland demonstrates, but in its earliest years, the need for special equipment, long exposures, and complicated printing processes made it extremely rare.

Russian photographer Sergei Mikhailovich Prokudin-Gorskii made extensive use of this color separation technique, employing a special camera which successively exposed the three color-filtered images on different parts of an oblong plate. Because his exposures were not simultaneous, unsteady subjects exhibited color "fringes" or, if rapidly moving through the scene, appeared as brightly colored ghosts in the resulting projected or printed images.

Implementation of color photography was hindered by the limited sensitivity of early photographic materials, which were mostly sensitive to blue, only slightly sensitive to green, and virtually insensitive to red. The discovery of dye sensitization by photochemist Hermann Vogel in 1873 suddenly made it possible to add sensitivity to green, yellow and even red. Improved color sensitizers and ongoing improvements in the overall sensitivity of emulsions steadily reduced the once-prohibitive long exposure times required for color, bringing it ever closer to commercial viability.

Autochrome, the first commercially successful color process, was introduced by the Lumière brothers in 1907. Autochrome plates incorporated a mosaic color filter layer made of dyed grains of potato starch, which allowed the three color components to be recorded as adjacent microscopic image fragments. After an Autochrome plate was reversal processed to produce a positive transparency, the starch grains served to illuminate each fragment with the correct color and the tiny colored points blended together in the eye, synthesizing the color of the subject by the additive method. Autochrome plates were one of several varieties of additive color screen plates and films marketed between the 1890s and the 1950s.

Kodachrome, the first modern "integral tripack" (or "monopack") color film, was introduced by Kodak in 1935. It captured the three color components in a multi-layer emulsion. One layer was sensitized to record the red-dominated part of the spectrum, another layer recorded only the green part and a third recorded only the blue. Without special film processing, the result would simply be three superimposed black-and-white images, but complementary cyan, magenta, and yellow dye images were created in those layers by adding color couplers during a complex processing procedure.

Agfa's similarly structured Agfacolor Neu was introduced in 1936. Unlike Kodachrome, the color couplers in Agfacolor Neu were incorporated into the emulsion layers during manufacture, which greatly simplified the processing. Currently, available color films still employ a multi-layer emulsion and the same principles, most closely resembling Agfa's product.

Instant color film, used in a special camera which yielded a unique finished color print only a minute or two after the exposure, was introduced by Polaroid in 1963.

Color photography may form images as positive transparencies, which can be used in a slide projector, or as color negatives intended for use in creating positive color enlargements on specially coated paper. The latter is now the most common form of film (non-digital) color photography owing to the introduction of automated photo printing equipment. After a transition period centered around 1995–2005, color film was relegated to a niche market by inexpensive multi-megapixel digital cameras. Film continues to be the preference of some photographers because of its distinctive "look".

Digital photography

In 1981, Sony unveiled the first consumer camera to use a charge-coupled device for imaging, eliminating the need for film: the Sony Mavica. While the Mavica saved images to disk, the images were displayed on television, and the camera was not fully digital. In 1991, Kodak unveiled the DCS 100, the first commercially available digital single lens reflex camera. Although its high cost precluded uses other than photojournalism and professional photography, commercial digital photography was born.

Digital imaging uses an electronic image sensor to record the image as a set of electronic data rather than as chemical changes on film.[32] An important difference between digital and chemical photography is that chemical photography resists photo manipulation because it involves film and photographic paper, while digital imaging is a highly manipulative medium. This difference allows for a degree of image post-processing that is comparatively difficult in film-based photography and permits different communicative potentials and applications.

Digital photography dominates the 21st century. More than 99% of photographs taken around the world are through digital cameras, increasingly through smartphones.

Synthesis photography

Synthesis photography is part of computer-generated imagery (CGI) where the shooting process is modeled on real photography. The CGI, creating digital copies of real universe, requires a visual representation process of these universes. Synthesis photography is the application of analog and digital photography in digital space. With the characteristics of the real photography but not being constrained by the physical limits of real world, synthesis photography allows to get away from real photography.[33]

Photographic techniques

Angles such as vertical, horizontal, or as pictured here diagonal are considered important photographic techniques

A large variety of photographic techniques and media are used in the process of capturing images for photography. These include the camera; stereoscopy; dualphotography; full-spectrum, ultraviolet and infrared media; light field photography; and other imaging techniques.

Cameras

The camera is the image-forming device, and a photographic plate, photographic film or a silicon electronic image sensor is the capture medium. The respective recording medium can be the plate or film itself, or a digital magnetic or electronic memory.[34]

Photographers control the camera and lens to "expose" the light recording material to the required amount of light to form a "latent image" (on plate or film) or RAW file (in digital cameras) which, after appropriate processing, is converted to a usable image. Digital cameras use an electronic image sensor based on light-sensitive electronics such as charge-coupled device (CCD) or complementary metal-oxide-semiconductor (CMOS) technology. The resulting digital image is stored electronically, but can be reproduced on a paper.

The camera (or 'camera obscura') is a dark room or chamber from which, as far as possible, all light is excluded except the light that forms the image. It was discovered and used in the 16th century by painters. The subject being photographed, however, must be illuminated. Cameras can range from small to very large, a whole room that is kept dark while the object to be photographed is in another room where it is properly illuminated. This was common for reproduction photography of flat copy when large film negatives were used (see Process camera).

As soon as photographic materials became "fast" (sensitive) enough for taking candid or surreptitious pictures, small "detective" cameras were made, some actually disguised as a book or handbag or pocket watch (the Ticka camera) or even worn hidden behind an Ascot necktie with a tie pin that was really the lens.

The movie camera is a type of photographic camera which takes a rapid sequence of photographs on recording medium. In contrast to a still camera, which captures a single snapshot at a time, the movie camera takes a series of images, each called a "frame". This is accomplished through an intermittent mechanism. The frames are later played back in a movie projector at a specific speed, called the "frame rate" (number of frames per second). While viewing, a person's eyes and brain merge the separate pictures together to create the illusion of motion.[35]

Stereoscopic

Photographs, both monochrome and color, can be captured and displayed through two side-by-side images that emulate human stereoscopic vision. Stereoscopic photography was the first that captured figures in motion.[36] While known colloquially as "3-D" photography, the more accurate term is stereoscopy. Such cameras have long been realized by using film and more recently in digital electronic methods (including cell phone cameras).

Dualphotography

An example of a dualphoto using a smartphone based app

Dualphotography consists of photographing a scene from both sides of a photographic device at once (e.g. camera for back-to-back dualphotography, or two networked cameras for portal-plane dualphotography). The dualphoto apparatus can be used to simultaneously capture both the subject and the photographer, or both sides of a geographical place at once, thus adding a supplementary narrative layer to that of a single image.[37]

Full-spectrum, ultraviolet and infrared

This image of the rings of Saturn is an example of the application of ultraviolet photography in astronomy

Ultraviolet and infrared films have been available for many decades and employed in a variety of photographic avenues since the 1960s. New technological trends in digital photography have opened a new direction in full spectrum photography, where careful filtering choices across the ultraviolet, visible and infrared lead to new artistic visions.

Modified digital cameras can detect some ultraviolet, all of the visible and much of the near infrared spectrum, as most digital imaging sensors are sensitive from about 350 nm to 1000 nm. An off-the-shelf digital camera contains an infrared hot mirror filter that blocks most of the infrared and a bit of the ultraviolet that would otherwise be detected by the sensor, narrowing the accepted range from about 400 nm to 700 nm.[38]

Replacing a hot mirror or infrared blocking filter with an infrared pass or a wide spectrally transmitting filter allows the camera to detect the wider spectrum light at greater sensitivity. Without the hot-mirror, the red, green and blue (or cyan, yellow and magenta) colored micro-filters placed over the sensor elements pass varying amounts of ultraviolet (blue window) and infrared (primarily red and somewhat lesser the green and blue micro-filters).

Uses of full spectrum photography are for fine art photography, geology, forensics and law enforcement.

Light field photography

Digital methods of image capture and display processing have enabled the new technology of "light field photography" (also known as synthetic aperture photography). This process allows focusing at various depths of field to be selected after the photograph has been captured.[39] As explained by Michael Faraday in 1846, the "light field" is understood as 5-dimensional, with each point in 3-D space having attributes of two more angles that define the direction of each ray passing through that point.

These additional vector attributes can be captured optically through the use of microlenses at each pixel point within the 2-dimensional image sensor. Every pixel of the final image is actually a selection from each sub-array located under each microlens, as identified by a post-image capture focus algorithm.

Devices other than cameras can be used to record images. Trichome of Arabidopsis thaliana seen via scanning electron microscope. Note that image has been edited by adding colors to clarify structure or to add an aesthetic effect. Heiti Paves from Tallinn University of Technology.

Other imaging techniques

Besides the camera, other methods of forming images with light are available. For instance, a photocopy or xerography machine forms permanent images but uses the transfer of static electrical charges rather than photographic medium, hence the term electrophotography. Photograms are images produced by the shadows of objects cast on the photographic paper, without the use of a camera. Objects can also be placed directly on the glass of an image scanner to produce digital pictures.

Modes of production

Amateur

An amateur photographer is one who practices photography as a hobby/passion and not necessarily for profit. The quality of some amateur work is comparable to that of many professionals and may be highly specialized or eclectic in choice of subjects. Amateur photography is often pre-eminent in photographic subjects which have little prospect of commercial use or reward. Amateur photography grew during the late 19th century due to the popularization of the hand-held camera.[40] Nowadays it has spread widely through social media and is carried out throughout different platforms and equipment, switching to the use of cell phone as a key tool for making photography more accessible to everyone.

A photograph taken by an amateur photographer in Lebanon.
Indianapolis as a panorama and a modified fisheye image by an amateur photographer with image editing software
A large panorama photo of downtown Indianapolis
Downtown Indianapolis in a large panorama image
The same image of Indianapolis distorted into a circle
The same image but modified with a fisheye lens-style technique into a circle

Commercial

Example of a studio-made food photograph.

Commercial photography is probably best defined as any photography for which the photographer is paid for images rather than works of art. In this light, money could be paid for the subject of the photograph or the photograph itself. Wholesale, retail, and professional uses of photography would fall under this definition. The commercial photographic world could include:

  • Advertising photography: photographs made to illustrate and usually sell a service or product. These images, such as packshots, are generally done with an advertising agency, design firm or with an in-house corporate design team.
  • Fashion and glamour photography usually incorporates models and is a form of advertising photography. Fashion photography, like the work featured in Harper's Bazaar, emphasizes clothes and other products; glamour emphasizes the model and body form. Glamour photography is popular in advertising and men's magazines. Models in glamour photography sometimes work nude.
  • Concert Photography focuses on capturing candid images of both the artist or band as well as the atmosphere (including the crowd). Many of these photographers work freelance and are contracted through an artist or their management to cover a specific show. Concert photographs are often used to promote the artist or band in addition to the venue.
  • Crime scene photography consists of photographing scenes of crime such as robberies and murders. A black and white camera or an infrared camera may be used to capture specific details.
  • Still life photography usually depicts inanimate subject matter, typically commonplace objects which may be either natural or man-made. Still life is a broader category for food and some natural photography and can be used for advertising purposes.
  • Food photography can be used for editorial, packaging or advertising use. Food photography is similar to still life photography but requires some special skills.
  • Editorial photography illustrates a story or idea within the context of a magazine. These are usually assigned by the magazine and encompass fashion and glamour photography features.
    • Photojournalism can be considered a subset of editorial photography. Photographs made in this context are accepted as a documentation of a news story.
  • Portrait and wedding photography: photographs made and sold directly to the end user of the images.
  • Landscape photography depicts locations.
  • Wildlife photography demonstrates the life of animals.
  • Paparazzi is a form of photojournalism in which the photographer captures candid images of athletes, celebrities, politicians, and other prominent people.
  • Pet photography involves several aspects that are similar to traditional studio portraits. It can also be done in natural lighting, outside of a studio, such as in a client's home.
Landscape 360-degree panoramic picture of the Chajnantor plateau in the Atacama Desert, Chile. In the center is Cerro Chajnantor itself. To the right, on the plateau, is the Atacama Pathfinder Experiment (APEX) telescope with Cerro Chascon behind it.[41]

The market for photographic services demonstrates the aphorism "A picture is worth a thousand words", which has an interesting basis in the history of photography. Magazines and newspapers, companies putting up Web sites, advertising agencies and other groups pay for photography.

Many people take photographs for commercial purposes. Organizations with a budget and a need for photography have several options: they can employ a photographer directly, organize a public competition, or obtain rights to stock photographs. Photo stock can be procured through traditional stock giants, such as Getty Images or Corbis; smaller microstock agencies, such as Fotolia; or web marketplaces, such as Cutcaster.

Art

Classic Alfred Stieglitz photograph, The Steerage shows unique aesthetic of black-and-white photos.

During the 20th century, both fine art photography and documentary photography became accepted by the English-speaking art world and the gallery system. In the United States, a handful of photographers, including Alfred Stieglitz, Edward Steichen, John Szarkowski, F. Holland Day, and Edward Weston, spent their lives advocating for photography as a fine art. At first, fine art photographers tried to imitate painting styles. This movement is called Pictorialism, often using soft focus for a dreamy, 'romantic' look. In reaction to that, Weston, Ansel Adams, and others formed the Group f/64 to advocate 'straight photography', the photograph as a (sharply focused) thing in itself and not an imitation of something else.

The aesthetics of photography is a matter that continues to be discussed regularly, especially in artistic circles. Many artists argued that photography was the mechanical reproduction of an image. If photography is authentically art, then photography in the context of art would need redefinition, such as determining what component of a photograph makes it beautiful to the viewer. The controversy began with the earliest images "written with light"; Nicéphore Niépce, Louis Daguerre, and others among the very earliest photographers were met with acclaim, but some questioned if their work met the definitions and purposes of art.

Clive Bell in his classic essay Art states that only "significant form" can distinguish art from what is not art.

There must be some one quality without which a work of art cannot exist; possessing which, in the least degree, no work is altogether worthless. What is this quality? What quality is shared by all objects that provoke our aesthetic emotions? What quality is common to Sta. Sophia and the windows at Chartres, Mexican sculpture, a Persian bowl, Chinese carpets, Giotto's frescoes at Padua, and the masterpieces of Poussin, Piero della Francesca, and Cezanne? Only one answer seems possible — significant form. In each, lines and colors combined in a particular way, certain forms and relations of forms, stir our aesthetic emotions.[42]

On 14 February 2004, Sotheby's London sold the 2001 photograph 99 Cent II Diptychon for an unprecedented $3,346,456 to an anonymous bidder, making it the most expensive at the time.

Conceptual photography turns a concept or idea into a photograph. Even though what is depicted in the photographs are real objects, the subject is strictly abstract.

Photojournalism

Photojournalism is a particular form of photography (the collecting, editing, and presenting of news material for publication or broadcast) that employs images in order to tell a news story. It is now usually understood to refer only to still images, but in some cases the term also refers to video used in broadcast journalism. Photojournalism is distinguished from other close branches of photography (e.g., documentary photography, social documentary photography, street photography or celebrity photography) by complying with a rigid ethical framework which demands that the work be both honest and impartial whilst telling the story in strictly journalistic terms. Photojournalists create pictures that contribute to the news media, and help communities connect with one other. Photojournalists must be well informed and knowledgeable about events happening right outside their door. They deliver news in a creative format that is not only informative, but also entertaining.

Science and forensics

The camera has a long and distinguished history as a means of recording scientific phenomena from the first use by Daguerre and Fox-Talbot, such as astronomical events (eclipses for example), small creatures and plants when the camera was attached to the eyepiece of microscopes (in photomicroscopy) and for macro photography of larger specimens. The camera also proved useful in recording crime scenes and the scenes of accidents, such as the Wootton bridge collapse in 1861. The methods used in analysing photographs for use in legal cases are collectively known as forensic photography. Crime scene photos are taken from three vantage point. The vantage points are overview, mid-range, and close-up.[43]

In 1845 Francis Ronalds, the Honorary Director of the Kew Observatory, invented the first successful camera to make continuous recordings of meteorological and geomagnetic parameters. Different machines produced 12- or 24- hour photographic traces of the minute-by-minute variations of atmospheric pressure, temperature, humidity, atmospheric electricity, and the three components of geomagnetic forces. The cameras were supplied to numerous observatories around the world and some remained in use until well into the 20th century.[44][45] Charles Brooke a little later developed similar instruments for the Greenwich Observatory.[46]

Science uses image technology that has derived from the design of the Pin Hole camera. X-Ray machines are similar in design to Pin Hole cameras with high-grade filters and laser radiation.[47] Photography has become ubiquitous in recording events and data in science and engineering, and at crime scenes or accident scenes. The method has been much extended by using other wavelengths, such as infrared photography and ultraviolet photography, as well as spectroscopy. Those methods were first used in the Victorian era and improved much further since that time.[48]

The first photographed atom was discovered in 2012 by physicists at Griffith University, Australia. They used an electric field to trap an "Ion" of the element, Ytterbium. The image was recorded on a CCD, an electronic photographic film.[49]

Social and cultural implications

Photography may be used both to capture reality and to produce a work of art. While photo manipulation was often frowned upon at first, it was eventually used to great extent to produce artistic effects. Nude composition 19 from 1988 by Jaan Künnap.
The Musée de l'Élysée, founded in 1985 in Lausanne, was the first photography museum in Europe.

There are many ongoing questions about different aspects of photography. In her writing "On Photography" (1977), Susan Sontag discusses concerns about the objectivity of photography. This is a highly debated subject within the photographic community.[50] Sontag argues, "To photograph is to appropriate the thing photographed. It means putting one's self into a certain relation to the world that feels like knowledge, and therefore like power."[51] Photographers decide what to take a photo of, what elements to exclude and what angle to frame the photo, and these factors may reflect a particular socio-historical context. Along these lines, it can be argued that photography is a subjective form of representation.

Modern photography has raised a number of concerns on its effect on society. In Alfred Hitchcock's Rear Window (1954), the camera is presented as promoting voyeurism. 'Although the camera is an observation station, the act of photographing is more than passive observing'.[51]

The camera doesn't rape or even possess, though it may presume, intrude, trespass, distort, exploit, and, at the farthest reach of metaphor, assassinate – all activities that, unlike the sexual push and shove, can be conducted from a distance, and with some detachment.[51]

Digital imaging has raised ethical concerns because of the ease of manipulating digital photographs in post-processing. Many photojournalists have declared they will not crop their pictures or are forbidden from combining elements of multiple photos to make "photomontages", passing them as "real" photographs. Today's technology has made image editing relatively simple for even the novice photographer. However, recent changes of in-camera processing allow digital fingerprinting of photos to detect tampering for purposes of forensic photography.

Photography is one of the new media forms that changes perception and changes the structure of society.[52] Further unease has been caused around cameras in regards to desensitization. Fears that disturbing or explicit images are widely accessible to children and society at large have been raised. Particularly, photos of war and pornography are causing a stir. Sontag is concerned that "to photograph is to turn people into objects that can be symbolically possessed." Desensitization discussion goes hand in hand with debates about censored images. Sontag writes of her concern that the ability to censor pictures means the photographer has the ability to construct reality.[51]

One of the practices through which photography constitutes society is tourism. Tourism and photography combine to create a "tourist gaze"[53] in which local inhabitants are positioned and defined by the camera lens. However, it has also been argued that there exists a "reverse gaze"[54] through which indigenous photographees can position the tourist photographer as a shallow consumer of images.

Additionally, photography has been the topic of many songs in popular culture.

Law

Photography is both restricted as well as protected by the law in many jurisdictions. Protection of photographs is typically achieved through the granting of copyright or moral rights to the photographer. In the United States, photography is protected as a First Amendment right and anyone is free to photograph anything seen in public spaces as long as it is in plain view.[55] In the UK a recent law (Counter-Terrorism Act 2008) increases the power of the police to prevent people, even press photographers, from taking pictures in public places.[56]

See also

References

  1. ^ Spencer, D A (1973). The Focal Dictionary of Photographic Technologies. Focal Press. p. 454. ISBN 978-0133227192. 
  2. ^ φάος, Henry George Liddell, Robert Scott, A Greek-English Lexicon, on Perseus
  3. ^ γραφή, Henry George Liddell, Robert Scott, A Greek-English Lexicon, on Perseus
  4. ^ Harper, Douglas. "photograph". Online Etymology Dictionary. 
  5. ^ Boris Kossoy (2004). Hercule Florence: El descubrimiento de la fotografía en Brasil. Instituto Nacional de Antropología e Historia. ISBN 968-03-0020-X. 
  6. ^ Template:Cite periodical
  7. ^ a b Eder, J.M (1945) [1932]. History of Photography, 4th. edition [Geschichte der Photographie]. New York: Dover Publications, Inc. pp. 258–259. ISBN 0-486-23586-6. 
  8. ^ Campbell, Jan (2005) Film and cinema spectatorship: melodrama and mimesis. Polity. p. 114. ISBN 0-7456-2930-X
  9. ^ a b Krebs, Robert E. (2004). Groundbreaking Scientific Experiments, Inventions, and Discoveries of the Middle Ages and the Renaissance. Greenwood Publishing Group. p. 20. ISBN 0-313-32433-6. 
  10. ^ Alistair Cameron Crombie, Science, optics, and music in medieval and early modern thought, p. 205
  11. ^ Wade, Nicholas J.; Finger, Stanley (2001). "The eye as an optical instrument: from camera obscura to Helmholtz's perspective". Perception. 30 (10): 1157–77. PMID 11721819. doi:10.1068/p3210. 
  12. ^ Davidson, Michael W; National High Magnetic Field Laboratory at The Florida State University (1 August 2003). "Molecular Expressions: Science, Optics and You – Timeline – Albertus Magnus". The Florida State University. Archived from the original on 30 March 2010. Retrieved 28 November 2009. 
  13. ^ Potonniée, Georges (1973). The history of the discovery of photography. Arno Press. p. 50. ISBN 0-405-04929-3
  14. ^ Allen, Nicholas P. L. (11 November 1993). "Is the Shroud of Turin the first recorded photograph?" (PDF). The South African Journal of Art History: 23–32. 
  15. ^ Allen, Nicholas P. L. (1994). "A reappraisal of late thirteenth-century responses to the Shroud of Lirey-Chambéry-Turin: encolpia of the Eucharist, vera eikon or supreme relic?". The Southern African Journal of Medieval and Renaissance Studies. 4 (1): 62–94. 
  16. ^ Allen, Nicholas P. L. "Verification of the Nature and Causes of the Photo-negative Images on the Shroud of Lirey-Chambéry-Turin". unisa.ac.za
  17. ^ a b Gernsheim, Helmut (1986). A concise history of photography. Courier Dover Publications. pp. 3–4. ISBN 0-486-25128-4
  18. ^ Gernsheim, Helmut and Gernsheim, Alison (1955) The history of photography from the earliest use of the camera obscura in the eleventh century up to 1914. Oxford University Press. p. 20.
  19. ^ a b "The First Photograph – Heliography". Retrieved 29 September 2009. from Helmut Gernsheim's article, "The 150th Anniversary of Photography," in History of Photography, Vol. I, No. 1, January 1977: ...In 1822, Niépce coated a glass plate... The sunlight passing through... This first permanent example... was destroyed... some years later. 
  20. ^ Litchfield, R. 1903. "Tom Wedgwood, the First Photographer: An Account of His Life." London, Duckworth and Co. See Chapter XIII. Includes the complete text of Humphry Davy's 1802 paper, which is the only known contemporary record of Wedgwood's experiments. (Retrieved 7 May 2013 via archive.org).
  21. ^ Hirsch, Robert (1999). Seizing the light: a history of photography. McGraw-Hill. ISBN 978-0-697-14361-7. 
  22. ^ William Henry Fox Talbot (1800–1877). BBC
  23. ^ Feldman, Anthony and Ford, Peter (1989) Scientists & inventors. Bloomsbury Books, p. 128, ISBN 1870630238.
  24. ^ Fox Talbot, William Henry and Jammes, André (1973) William H. Fox Talbot, inventor of the negative-positive process, Macmillan, p. 95.
  25. ^ History of Kodak, Milestones-chronology: 1878-1929. kodak.com
  26. ^ Peres, Michael R. (2008). The Concise Focal Encyclopedia of Photography: from the first photo on paper to the digital revolution. Burlington, Mass.: Focal Press/Elsevier. p. 75. ISBN 978-0-240-80998-4. 
  27. ^ "H&D curve of film vs digital". Retrieved August 11, 2015. 
  28. ^ Jacobson, Ralph E. (2000). The Focal Manual of Photography: photographic and digital imaging (9th ed.). Boston, Mass.: Focal Press. ISBN 978-0-240-51574-8. 
  29. ^ "Black & White Photography". PSA Journal. 77 (12): 38–40. 2011. 
  30. ^ a b "1861: James Clerk Maxwell's greatest year". King's College London. 3 January 2017. 
  31. ^ a b "From Charles Mackintosh's waterproof to Dolly the sheep: 43 innovations Scotland has given the world". The independent. January 2, 2016. 
  32. ^ Schewe, Jeff (2012). The Digital Negative: Raw Image Processing In Lightroom, Camera Raw, and Photoshop. Berkeley, CA: Peachpit Press, ISBN 0321839579, p. 72
  33. ^ Paux, Marc-Olivier (1 February 2011). Synthesis photography and architecture. Imagina. Monaco. 
  34. ^ "Glossary: Digital Photography Review". Dpreview.com. Retrieved 24 June 2013. 
  35. ^ Anderson, Joseph; Anderson, Barbara (Spring 1993). "The Myth of Persistence of Vision Revisited". Journal of Film and Video. 45 (1): 3–12. Archived from the original on 24 November 2009. 
  36. ^ Belisle, Brooke (2013). "The Dimensional Image: Overlaps In Stereoscopic, Cinematic, And Digital Depth." Film Criticism 37/38 (3/1): 117–137. Academic Search Complete. Web. 3 October 2013.
  37. ^ "An introduction to Dualphotography.". Medium.com Dual.Photo publication. 
  38. ^ Twede, David. Introduction to Full-Spectrum and Infrared photography. surrealcolor.110mb.com
  39. ^ Ng, Ren (July 2006) Digital Light Field Photography. PhD Thesis, Stanford University
  40. ^ Peterson, C. A. (2011). "Home Portraiture". History of Photography. 35 (4): 374. doi:10.1080/03087298.2011.606727. 
  41. ^ "All Around Chajnantor – A 360-degree panorama". ESO Picture of the Week. Retrieved 13 April 2012. 
  42. ^ Clive Bell. "Art", 1914. Retrieved 2 September 2006.
  43. ^ Rohde, R. R. (2000). Crime Photography. PSA Journal, 66(3), 15.
  44. ^ Ronalds, B.F. (2016). Sir Francis Ronalds: Father of the Electric Telegraph. London: Imperial College Press. ISBN 978-1-78326-917-4. 
  45. ^ Ronalds, B.F. (2016). "The Beginnings of Continuous Scientific Recording using Photography: Sir Francis Ronalds' Contribution". European Society for the History of Photography. Retrieved 2 June 2016. 
  46. ^ "Photographic self-registering magnetic and meteorological apparatus: Invented by Mr. Brooke of Keppel-Street, London". The Illustrated Magazine of Art. New York: Alexander Montgomery. 1: 308–311. 1853. 
  47. ^ Upadhyay, J.; Chakera, J. A.; Navathe, C. P.; Naik, P. A.; Joshi, A. S.; Gupta, P. D. (2006). "Development of single frame X-ray framing camera for pulsed plasma experiments". Sadhana. 31 (5): 613. CiteSeerX 10.1.1.570.172Freely accessible. doi:10.1007/BF02715917. 
  48. ^ Blitzer, Herbert L.; Stein-Ferguson, Karen; Huang, Jeffrey (2008). Understanding forensic digital imaging. Academic Press. pp. 8–9. ISBN 978-0-12-370451-1. 
  49. ^ Glenday, Craig (2013). Guinness Book of Records 2014. p. 192. ISBN 978-1-908843-15-9. 
  50. ^ Bissell, K.L. (2000) Photography and Objectivity.
  51. ^ a b c d Sontag, S. (1977) On Photography, Penguin, London, pp. 3–24, ISBN 0312420099.
  52. ^ Levinson, P. (1997) The Soft Edge: a Natural History and Future of the Information Revolution, Routledge, London and New York, pp. 37–48, ISBN 0415157854.
  53. ^ Urry, John (2002). The tourist gaze (2nd ed.). SAGE. ISBN 978-0-7619-7347-8. 
  54. ^ Gillespie, Alex. "Tourist Photography and the Reverse Gaze". 
  55. ^ "You Have Every Right to Photograph That Cop". American Civil Liberties Union. Retrieved 2016-02-18. 
  56. ^ "Jail for photographing police?". British Journal of Photography. 28 January 2009. Archived from the original on 27 March 2010. 

Further reading

Introduction

  • Photography. A Critical Introduction [Paperback], ed. by Liz Wells, 3rd edition, London [etc.]: Routledge, 2004, ISBN 0-415-30704-X

History

  • A New History of Photography, ed. by Michel Frizot, Köln : Könemann, 1998
  • Franz-Xaver Schlegel, Das Leben der toten Dinge – Studien zur modernen Sachfotografie in den USA 1914–1935, 2 Bände, Stuttgart/Germany: Art in Life 1999, ISBN 3-00-004407-8.

Reference works

Other books

External links