عنوان‌های افتخاری در موسیقی عامه‌پسند

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

عنوان‌های افتخاری در موسیقی عامه‌پسند، اصطلاحاتی هستند که اغلب توسط رسانه‌ها یا طرفداران، برای نشان دادن اهمیت یک هنرمند استفاده می‌شود. این عنوان‌ها اغلب مذهبی، خانوادگی یا بیشتر اوقات سلطنتی و اشرافی هستند که به صورت استعاره‌ای استفاده می‌شوند. اسامی مستعار در موسیقی کلاسیک اروپایی و در اوایل قرن نوزدهم، با نامیدن چهره‌هایی مانند موتزارت به نام «پدر موسیقی نوین» و باخ «پدر موسیقی پویای مدرن» مورد استفاده قرار گرفت.[۱] همچنین، این عناوین به طرز ویژه‌ای در فرهنگ آفریقایی-آمریکایی و دوران پس از جنگ داخلی، شاید به عنوان وسیله ای برای تخصیص موقعیتی که توسط برده‌داری منع شده بود، رواج داشت.[۲] در نتیجه این عناوین به موسیقی جاز و بلوز ابتدایی که شامل چهره‌هایی مانند دوک الینگتون و کاونت بیسی بود، وارد شدند.[۳]

در فرهنگ آمریکایی، علی‌رغم قانون اساسی و ایدئولوژی جمهوری‌خواه[۴] عنوان افتخاری برای توصیف شخصیت‌های برجسته در حوزه‌های مختلف مانند صنعت، تجارت، ورزش و رسانه‌ها استفاده شده‌است. عنوان «پدر» یا «مادر» برای نوآوران و عناوین سلطنتی مانند «شاه» و «ملکه» برای شخصیت‌های برتر در هر زمینه استفاده شده‌اند.[۵][۶] در دهه ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، همان‌طور که موسیقی جاز و سوینگ در حال محبوب شدن بودند، بیشتر هنرمند موفق سفیدپوست مانند پل وایتمن و بنی گودمن بودند که به ترتیب به عنوان «پادشاه جاز» و «پادشاه نوسان» شناخته می‌شدند، به رغم اینکه هنرمندان آفریقایی-آمریکایی معاصر بیشتری وجود داشتند.[۷] زمانی که موسیقی راک اند رول در دههٔ ۱۹۵۰ محبوب‌تر شد، این عنوان‌ها به این موسیقی نیز راه پیدا کرد. تلاش‌های زیادی برای پیدا کردن «پادشاه راک» شد؛ عنوانی که بیشتر با الویس پریسلی در ارتباط بود.[۸] این لقب‌ها به عنوان بخشی از فرایند تخصیص اعتبار برای نوآوری موسیقی جدید که توسط یک مؤسسه سفید پایه‌گذاری شده، مشخص شده‌است.[۹] به شخصیت‌های برجسته در حوزه‌های دیگر نیز عنوان افتخاری داده شده‌است؛ مانند «معمار راک اند رول» که از دههٔ ۱۹۹۰ به لیتل ریچارد داده شده‌است[۱۰] اما این عنوان نیز، مانند بسیاری دیگر، برای دیگر شخصیت‌های مهم، در این مورد از جمله گیتاریست الکتریک پیشگام لس پل، بکار برده شده‌است.[۱۱]

عناوین افتخاری مشابهی در ژانرهای دیگر نیز به هنرمندان داده شده‌است، از جمله تینا ترنر، که به معنای واقعی کلمه با عنوان «ملکهٔ راک اند رول» تاجگذاری کرد.[۱۲] مایکل جکسون و مدونا با عناوین «پادشاه پاپ» و «ملکه پاپ» ارتباط نزدیکی دارند.[۱۳][۱۴] بعضی از عنوان‌ها به شدت توسط هنرمندان مختلف مورد ترویج و رقابت قرار گرفته‌اند[۱۵] و گاهی اوقات با توجه به موضوعشان بدون صاحب یا مورد بازی قرار گرفته‌اند.[۱۶] برخی از عنوان‌های افتخاری مهم به صورت کلی استفاده می‌شود و معمولاً در کنار اسم افرادی خاص شناخته می‌شوند.

خواننده پاپ آمریکایی بریتنی اسپیرز که به عنوان «شاهدخت پاپ» شناخته می شود.
خواننده انگلیسی ادل به عنوان «ملکهٔ انگلیسی سول» شناخته می شود.
خواننده آمریکایی کریستینا آگویلرا به عنوان «صدای یک نسل» شناخته شده است.
نوازندۀ ترومپت آمریکایی و خواننده لوئیس آرمسترانگ به نام «پادشاه جاز» شناخته می شود.
بوآ خوانندهٔ اهل کره جنوبی که به عنوان «ملکهٔ کی-پاپ» شناخته می شود.
موسیقیدان آمریکایی جیمز براون به عنوان «پدرخوانده سول»، «سختکوش‌ترین مرد در صنعت اجرا»، «آقای دینامیت» و «برادر سول شماره یک» شناخته شد.
خواننده آمریکایی ریت براون به عنوان «ملکۀ آراندبی» نامگذاری شده است.
هنرمند آمریکایی شر ، به نام «الهه پاپ» شناخته می شود.
خوانندۀ هنگ کنگی، جکیی چیانگ ، «خدای ترانه‌ها» است.
گیتاریست راک و بلوز انگلیسی، خواننده و ترانه سرا، اریک کلپتون به طور گسترده ای به عنوان «خدا» یا «کنددست» شناخته می شود.
سیلیا کروز ، خواننده کوبایی، «ملکهٔ سالسا» نامیده شده است.
خواننده آمریکایی الا فیتزجرالد، به عنوان «ملکه جاز» و «بانوی اول ترانهٔ آمریکا» شناخته می شود.
خواننده آمریکایی آرتا فرانکلین به عنوان «ملکهٔ سول» شناخته شده است.
خوانندۀ فیلیپینی سارا جرونیمو ، به طور گسترده ای به عنوان «اشراف‌زادهٔ پاپ-استارها» شناخته می شود.
بنی گودمن، کلینتیست آمریکایی، به عنوان «پادشاه سوینگ» شناخته می شود.
خوانندۀ کره ای، جی دراگون به عنوان «پادشاه کی-پاپ» نامگذاری شده است.


منابع[ویرایش]

  1. A. R. Frey, Sobriquets and Nicknames (1888, published online by BiblioBazaar, 2009), p. 115.
  2. S. S. Walker, "What's in a name: Black awareness keeps the African tradition of 'meaningful names' alive", Ebony, vol. 32 (8), (June 1977), pp. 74–8.
  3. D. Evans, "From Bumble Bee Slim to Black Boy Shine: Nicknames of Blues Singers" in D. Evans, ed. , Ramblin' on my mind: new perspectives on the blues: African American music in global perspective (Chicago: University of Illinois Press, 2008), pp. 179–222.
  4. S. Deger-Jalkotzy and I. S. Lemos, Ancient Greece: from the Mycenaean palaces to the age of Homer (Edinburgh: Edinburgh University Press, 2006), p. 272.
  5. M. Benoliel and Linda Cashdan, The Upper Hand: Winning Strategies from World-Class Negotiators (Adams Media, 2006), p. 26.
  6. B. G. Rader, Baseball: a history of America's game (Chicago: University of Illinois Press, 3rd edn. , 2008), p. 140.
  7. Y. Bynoe, Stand and deliver: political activism, leadership, and hip hop culture (Soft Skull Press, 2004), p. 155.
  8. M. T. Bertrand, Race, rock, and Elvis: Music in American life (Chicago: University of Illinois Press, 2000), p. 220.
  9. G. B. Rodman, "A hero to most?; Elvis, myth and the politics of race", Cultural Studies vol. 8 (3), (1994), p. 474.
  10. J. Warner, On this day in black music history (Hal Leonard Corporation, 2006), p. 56,
  11. "Les Paul". Rock and Roll Hall of Fame Museum.
  12. Kempton, Boogaloo: the Quintessence of American Popular Music (University of Michigan Press, 2005), p.  58.
  13. Hawes, Alison (2014), Music and Fashion, Badger Learning, p. 23, ISBN 978-1-78147-758-8, Many of the most successful pop artists of the Eighties were solo singers. Two of them, Michael Jackson and Madonna, were known as the King and Queen of Pop
  14. McGee, Alan (August 20, 2008). "Madonna Pop Art". The Guardian. Retrieved April 17, 2013.
  15. "The 'Queen of Soul' is not happy about Grammy incident". NME News. Retrieved May 20, 2017.
  16. "What's in a nickname?". BBC Magazine. Retrieved May 20, 2017.