علی هیئت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
علی هیئت
وزیر دادگستری
مشغول به کار
۱۳۲۹ – ۱۳۲۹
در زمانِ محمدرضاشاه پهلوی
نخست‌وزیر علی منصور
پس از محمد سجادی
پیش از محمدعلی بوذری
مشغول به کار
۱۳۳۰ – ؟
نخست‌وزیر محمد مصدق
پس از شمس‌الدین امیرعلایی
پیش از شمس‌الدین امیرعلایی
رئیس کل دیوان عالی کشور
مشغول به کار
۱۱ شهریور ۱۳۳۲ – ۱۳۳۵
پس از محمدشفیع جهانشاهی
پیش از محمد سروری
اطلاعات شخص
زاده میرزا علی هیئت
۱۳۰۶ (قمری)
۱۲۶۷ خورشیدی
تبریز،
درگذشت ۷ فروردین ۱۳۴۵ (۷۸ سال)
تهران،
ملیت  ایران
فرزندان جواد هیئت
شغل سیاستمدار
مذهب اسلام

علی هیئت (۱۲۶۷–۱۳۴۵) از هواخواهان مشروطه ایران است.

تولد و تحصیلات[ویرایش]

میرزا علی هیئت اهل تبریز است و در سال ۱۳۰۶ (قمری) (۱۲۶۷ خورشیدی) متولد شده و تحصیلات خود را در نجف نزد شریعت اصفهانی، آخوند خراسانی و شیخ احمد شیرازی گذرانده‌است.[۱]

منصب[ویرایش]

علی هیئت مقارن با نهضت مشروطه به تبریز بازگشت و رابط علمای آذربایجان با علمای نجف بود. وی مدتی ریاست دادگستری همدان و عدلیه آذربایجان و رئیس شعبه دیوان عالی کشور بود و یکی دیگر از منصب‌های وی وزارت دادگستری در کابینه محمد مصدق است.


وزیران کابینهٔ اول محمد مصدق
ر. وزیر وزارت‌خانه ر. وزیر وزارت‌خانه
۱ محمدحسن لقمان‌ادهم، محمدعلی ملکی بهداری ۷ حسنعلی فرمند، خلیل طالقانی کشاورزی
۲ یوسف مشار، غلامحسین صدیقی پست و تلگراف ۸ علی‌اصغر نقدی، مرتضی یزدان‌پناه جنگ
۳ باقر کاظمی امور خارجه ۹ فضل‌الله زاهدی، امیرعلائی، محمدابراهیم امیرتیمور کلالی کشور
۴ جواد بوشهری راه ۱۰ محمدابراهیم امیرتیمور کلالی کار
۵ محمدعلی وارسته، محمود نریمان دارایی ۱۱ کریم سنجابی، محمود حسابی فرهنگ
۶ علی هیئت، شمس‌الدین امیرعلائی دادگستری ۱۲ شمس‌الدین امیرعلائی، علی امینی اقتصاد ملی
وزیر مشاور: محمدحسن لقمان‌ادهم
معاون پارلمانی نخست وزیر: حسین فاطمی
کفالت نخست وزیری: باقر کاظمی


فرزند[ویرایش]

دکتر جواد هیئت فرزند وی است.[نیازمند منبع]

درگذشت[ویرایش]

علی هیئت در سال ۷ فروردین ۱۳۴۵ در سن ۷۸ سالگی در تهران درگذشت و در ابن بابویه شهرری دفن شد.

منابع[ویرایش]

  1. مجتهدی، مهدی. رجال آذربایجان به کوشش غلامرضا طباطبائی مجد. چاپ اول انتشارات زرین صفحهٔ ۲۸۵
  • تاریخ مشروطه، احمد کسروی، صفحهٔ ۸۲۶
  • شرح حال رجال ایران، بامداد، ج۳، ص۱۸۰۲.
  • رجال پارلمانی ایران، منوچهر نظری، ص۹۰۷.