عشای ربانی ترنتو
عشای ربانی ترنتو (usus antiquior) که به آن «آیین رومی کهن» نیز میگویند، شیوهای سنتی و بسیار باشکوه از برگزاری آیین سپاسگزاری (نیایش اصلی مسیحی) است. این شیوه از سال ۱۵۷۰ میلادی به مدت ۴۰۰ سال، آیین رسمی و همگانی کلیسای کاتولیک در سراسر جهان بود.
واژه «ترنتو» به معنای «مربوط به شهر ترنتو» گرفته شده است؛ همان شهری که شورای ترنتو در اوج دوران اصلاح کاتولیک در آن برگزار شد. در پی تصمیم آن شورا، پاپ پیوس پنجم کتاب دعای رومی سال ۱۵۷۰ را ابلاغ کرد و بهکارگیری آن را در سراسر کلیسای لاتین اجباری ساخت، به جز در جاها و طریقتهای مذهبی که آیینها یا شیوههای برگزاری آنها به پیش از سال ۱۳۷۰ میلادی بازمیگشت.
ویژگیهای اصلی آیین
[ویرایش]در این مراسم، تمام دعاها، سرودها و سخنان به زبان لاتین خوانده میشود. باور بر این بود که بهرهگیری از یک زبان ثابت و کهن، نشاندهنده یگانگی کلیسا در همه جای جهان است و از تغییر یافتن معنای مفاهیم دینی جلوگیری میکند.
در این آیین، پیشوای دینی (کشیش) رو به قربانگاه و پشت به مردم میایستد. این حالت نمادین به این معناست که پیشوا و مردم، همگی با هم رو به سوی خداوند ایستادهاند و پیشوا در حال رهبریِ معنویِ مردم به سوی آسمان است.
بسیاری از بخشهای این آیین در سکوت برگزار میشود. این سکوت به پیروان اجازه میدهد تا در آرامش به رازهای دینی بیندیشند. دعاها معمولاً با صدای بسیار آهسته خوانده میشوند تا فضایی عارفانه ایجاد شود.
در این مراسم، پیروان برای دریافت نان مقدس (که نماد حضور خداوند است) به نشانه فروتنی بر روی زمین زانو میزنند و نان را بهطور مستقیم بر روی زبان دریافت میکنند.
پس از شورای دوم واتیکان در دهه ۱۹۶۰، اجازه داده شد که مراسم به زبانهای مادریِ مردم (مانند فارسی، انگلیسی و غیره) و به شیوهای سادهتر برگزار شود. با این حال، هنوز هم بسیاری از کاتولیکهای سنتگرا به دلیل شکوه و آرامشِ آیین ترنت، به برگزاری آن دلبستگی دارند.
جستارهای وابسته
[ویرایش]منابع
[ویرایش]- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Tridentine Mass». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۲۴ دسامبر ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
[ویرایش]