پرش به محتوا

عدندجب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

عَدنِدجِب (به معنای «حوروسی با قلب شجاع») که عَدنِد-اِب و عج‌اِب هم نوشته می شود، نام حوروسی ششمین پادشاه دودمان نخست مصر باستان بود. مانثون او را با نام «Miebîdós» یاد می‌کند و طول دوران فرمانرواییش را ۲۶ سال ذکر می‌کند.[۲] فهرست پادشاهان تورین اما این دوره را ۷۴ سال عنوان می‌کند.[۳] مصرشناسان و تاریخ‌دانان کنونی هر دو تاریخ را مبالغه می‌دانند و دوران واقعی فرمانروایی او را میان ۸ تا ۱۰ سال به‌شمار می‌آورند.[۴]

بنا بر یافته‌های باستان‌شناسی، عدندجب نشان پادشاهی نویی ابداع کرد که شاید بتوان آن را نوعی کامل‌کننده نشان نیسوت-بیتی دانست: نبویی نوعی نشان نوین است با دو شاهین. این به معنای «دو خدای» است: یکی حوروس و دیگری ست. این نشان همچنین اشاره‌ای به دو مصر علیا و سفلی دارد. گمان بر این می‌رود که عدندجب با این نشان فرمانروایی خود بر مصر یکپارچه را قانونی اعلام می‌کرد.[۵]

نوشته‌های بر روی ظرف‌های سنگی نشان می‌دهند که عدندجب جشن هبسد (Hebsed) را برای دو بار برگزار کرده‌است؛ جشنی که برای بار نخست پس از ۳۰مین سال پادشاهی یک فرعون گرفته می‌شد و هر ۱۰ سال یکبار تکرار می‌شد. با این حال بررسی‌های تازه نشان می‌دهند که هر آنچه که نام عدندجب و جشن هبسد را در کنار هم نشان می‌داده از درون گور دِن بیرون آورده شده‌است. به نظر می‌اید که عدندجب بی آنکه هبسدی داشته باشد، به سادگی نام دِن را پاک کرده و نام خود را به جای آن نشانده. از این رو مصرشناسان احتمال می‌دهند که دوران فرمانروایی او کوتاه بوده باشد. همچنین به نظر می‌آید که پایان دوران عدندجب با خشونت همراه بوده باشد.[۶]

آرامگاه عدندجب در ابیدوس حفاری شده و با نام «گور X» شناخته می‌شود. اندازه این آرامگاه کوچک است و کوچک‌ترین گور مربوط به خاندان پادشاهی در منطقه به‌شمار می‌رود. دور اتاق خاکسپاری را ۶۴ گور دیگر گرفته‌اند و اتاق توسط دیواری به دو بخش تقسیم می‌شود. تا پایان دودمان نخست رسم بر این بود که خانواده و دربار پادشاه پس از مرگ او دست به خودکشی می‌زدند یا کشته می‌شدند تا به همراه شاه در گورستان خانوادگیش به خاک سپرده شوند.[۷]

  1. "Egyptian Pharaohs: Early dynastic period" (in انگلیسی). Retrieved 16 دسامبر 2011.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:زبان ناشناخته (رده)
  2. William Gillian Waddell (۲۰۰۴)، Manetho (The Loeb Classical Library, Volume ۳۵۰)، Harvard University Press، ص. ۳۳-۳۷، شابک ۰-۶۷۴-۹۹۳۸۵-۳{{یادکرد}}: نگهداری یادکرد:نام‌های عددی:فهرست نویسندگان (رده)
  3. Alan H. Gardiner (۱۹۹۷)، The Royal Canon of Turin، Griffith Institute of Oxford، ص. ۱۵، شابک ۰ ۹۰۰۴۱۶ ۴۸ ۳{{یادکرد}}: نگهداری یادکرد:نام‌های عددی:فهرست نویسندگان (رده)
  4. Wolfgang Helck (1987), Untersuchungen zur Thinitenzeit. (Ägyptologische Abhandlungen (in آلمانی), Wiesbaden: Harrassowitz, ISBN 3-447-02677-4{{یادکرد}}: نگهداری یادکرد:زبان ناشناخته (رده) نگهداری یادکرد:مکان ناشر (رده) نگهداری یادکرد:نام‌های عددی:فهرست نویسندگان (رده)
  5. Iorwerth Eiddon Stephen Edwards (۲۰۰۶)، Early History of the Middle East (The Cambridge Ancient History; Vol. ۱, Pt. ۲)، Cambridge University Press، ص. ۲۷-۳۱، شابک ۰-۵۲۱-۰۷۷۹۱-۵{{یادکرد}}: نگهداری یادکرد:نام‌های عددی:فهرست نویسندگان (رده)
  6. Nicolas-Christophe Grimal (۱۹۹۴)، A History of Ancient Egypt، Wiley-Blackwell, London/New York، ص. ۵۳-۵۴، شابک ۰-۶۳۱-۱۹۳۹۶-۰{{یادکرد}}: نگهداری یادکرد:نام‌های عددی:فهرست نویسندگان (رده)
  7. Walter Bryan Emery (1964), Ägypten, Geschichte und Kultur der Frühzeit, 3200-2800 v. Chr (in آلمانی), Wiesbaden: Fourier, p. 17, ISBN 0-415-18633-1{{یادکرد}}: نگهداری یادکرد:زبان ناشناخته (رده) نگهداری یادکرد:مکان ناشر (رده) نگهداری یادکرد:نام‌های عددی:فهرست نویسندگان (رده)