عثمانیپژوهی
عثمانیپژوهی (به آلمانی: Osmanistik) شاخهای از شرقشناسی است و به عنوان دانشِ تاریخ و فرهنگِ امپراتوری عثمانی تعریف میشود.
بنیانگذار واقعیِ عثمانیپژوهیِ علمی را معمولاً یوزف فون هامر-پورگشتال خاورشناس و دیپلمات اتریشی، میدانند. بهویژه به سبب نگارشِ اثر عظیم دهجلدی او، «تاریخ امپراتوری عثمانی» (Geschichte des Osmanischen Reiches)، و همچنین به دلیلِ روابط گستردهی امپراتوری اتریش-مجارستان (Donaumonarchie) با قسطنطنیه، دانشمندان آلمانیزبان تا حدود دههی ۱۹۵۰ نقشِ پیشرو و تعیینکنندهای در شکلگیری و جهتدهی عثمانیپژوهی داشتند. [۱] فرانتس بابینگر از بنیانگذاران این رشته در آلمان به شمار میآید.[۲]
به دلیل خاستگاه تاریخی و ساختار چندقومیتیِ دولت عثمانی، این رشته با حوزههای علمیِ دیگر نیز ارتباط نزدیک دارد، از جمله: اسلامشناسی، ترکشناسی، عربشناسی، ایرانشناسی، بیزانسپژوهی و تاریخ اروپای جنوبشرقی. به بیان دیگر، عثمانیپژوهی شاخهای میانرشتهای است که در پیوند با زبانها، فرهنگها و سنتهای دینی و سیاسیِ جهان اسلام و بالکان، ساختار و تحولات امپراتوری عثمانی را بررسی میکند.[۱]
منابع
[ویرایش]- 1 2 "Osmanistik". Wikipedia (به آلمانی). 2024-12-11.
- ↑ "Franz Babinger". Wikipedia (به آلمانی). 2025-08-22.