عبدالله دوامی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
عبدالله دوامی
Davami.jpg
اطلاعات
تولد ۱۲۷۰ خورشیدی
روستای طاد، تفرش
ملیت ایرانی
مرگ ۲۰ دی ۱۳۵۹
تهران
سبک‌(ها) موسیقی سنتی ایران
ساز(ها) تنبک
سازهای برجسته
تنبک

عبدالله خان دوامی (۱۲۷۰ روستای طاد، تفرش - ۲۰ دی ۱۳۵۹) از استادان و ردیف‌دانان موسیقی اصیل ایرانی بود.

زندگینامه[ویرایش]

دوامی در ۱۲۷۰ در روستای طاد از توابع تفرش به دنیا آمد. پدرش ابوالقاسم‌خان دوامی از خرده مالکین آن منطقه بود. عبدالله در ۸ سالگی به تهران مهاجرت کرد. در نوجوانی به شاگردی علی‌خان نایب‌السلطنه در آمد و ردیف آوازی راست‌پنجگاه را از او فراگرفت. بعدها نزد اساتید دیگری نظیر میرزا عبدالله، آقاحسینقلی، درویش‌خان و حسین‌خان اسماعیل‌زاده نیز تعلیم دید.[۱] شغل اصلی دوامی مربوط به موسیقی نبود؛ او ۷ سال در ادارهٔ پست مشغول بود و پس از آن در وزارت دارایی کار می‌کرد تا زمانی که بازنشسته شد.[۲]

سبک و تاثیر هنری[ویرایش]

به گفته روح‌الله خالقی وی استاد برگزیده نواهای ضربی و تصنیف بوده‌است. شاگردانی نظیر محمدرضا شجریان، فاخره صبا، محمود کریمی، نصرالله ناصح‌پور، رضوی سروستانی، فرامرز پایور، مجید کیانی، محمدرضا لطفی و شهرام ناظری در محضر دوامی پرورش یافته‌اند.

تحریرهای چکشی، غلت، آکسان، ملودی پردازی زیبای گوشه ها و تلفیق موسیقی سازی و آوازی برخی از ویژگی های آوازی اوست.[۳]

ضبط موسیقی[ویرایش]

عبدالله دوامی همراه با ابوالحسن اقبال‌آذر، درویش خان، سید حسین طاهرزاده و باقرخان رامشگر برای ضبط موسیقی اصیل ایرانی روی صفحهُ گرامافون در سال ۱۲۹۳ به تلفیس سفر کردند. با این حال به دلیل رخ دادن جنگ جهانی دوم نسخه‌های زیادی از این صفحه‌ها به ایران نرسید. پس از آن دوامی تا مدت‌ها آثارش را ضبط نکرد، و تنها به طور خصوصی ردیف موسیقی خودش را برای شاگردانش ضبط می‌کرد. ردیف آوازی دوامی بعداً به طور کامل توسط فرامرز پایور جمع‌آوری و منتشر شد.[۲]

پانویس[ویرایش]

  1. مبصری، فصلنامه خانه موسیقی، ۱۲.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ مبصری، فصلنامه خانه موسیقی، ۱۳.
  3. محسنی، محسن. هزاردستان؛ انگاره موسیقی ایران. تهران: سوره مهر، 1395. 140. شابک ‎۹۷۸-۶۰۰-۰۳-۰۶۴۵-۸. 

منابع[ویرایش]