عبدالله بن وهب راسبی

عبدالله بن وهب راسبی از اولین بزرگان گروه خوارج بود و به علت سجده‌های زیادش، ملقب به ذوالثَفِنات (دارندهٔ پینه بر پیشانی) شده بود. در زمان خلافت عمر بن خطاب در جنگ علیه ایران شرکت کرد. در سال ۳۷ هجری/۶۵۸ میلادی، خوارج پس از آنکه از علی بن ابی‌طالب جدا شدند، وی را به خلافت منصوب کردند. وی در مه یا ژوئن همان سال در جنگ نهروان کشته شد. در جنگ نهروان ابوایوب انصاری ضربه‌ای به شانه او زد که دستش جدا شد، سپس صعصعة بن صوحان نیز به او حمله کرد، پایش را قطع کرد و ضربه ای نیز به شکمش زدند. پس از آن سرش را جدا کرده و نزد علی آوردند.

منابع

• Houtsma, M. Th (1936). "ΆBD ALLĀH B. WAHB AL-RĀSIBĪ". Encyclopaedia of Islam (in English). Vol. 1 (first ed.). Leiden: E. J. Brill. p. 32. ISBN 9004097961. {{cite encyclopedia}}: ناسازگاری شابک و تاریخ (کمک)