عبدالله بن علی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

عبدالله بن علی پنجمین پسر علی بن ابی طالب و دومین پسر فاطمه ملقب به ام‌البنین می‌باشد. عبدالله در نبرد کربلا به همراه برادرانش حسین بن علی و عباس بن علی کشته شد. وی از برادرش عباس، هشت سال کوچکتر بود.[۱]

زندگانی[ویرایش]

عبدالله در شش سالگی پدر خود، علی بن ابی‌طالب را از دست داد. سن او موقع کشته شدن ۲۵ و به قولی دیگر ۱۹ بوده است و قاتل او نیز هانی بن ثبیت حضرمی گزارش شده‌است.[۲] این در حالیست که شمر بن ذی الجوشن برای وی، به همراه برادرانش عباس و... امان‌نامه فرستاده بود.[۱]

در زیارت ناحیه مقدسه[ویرایش]

در زیارت ناحیه مقدسه، وی چنین مورد خطاب قرار گرفته است: «السَّلامُ عَلی عَبْدِاللَّه بْنِ امیرِ المؤمنین، مُبْلیَ البَلاءِ والمُنادِی بِالوَلاءِ فی عَرْصَةِ کَرْبَلاءِ والمَضْرُوبِ مُقْبِلًا وَمُدْبِراً، لَعَنَ اللَّهُ قاتِلَهُ هانِیَ بْنَ ثُبیتِ الحَضْرَمیِّ.» یعنی: درود بر عبداللَّه فرزند امیرالمؤمنین؛ آزمایش شده در مصیبت و منادی دوستی در میدان کربلا، آن کسی که از هر سوی ضربه خورد و زخمدار شد. خدا قاتل وی هانی بن ثُبیتِ حضرمی را لعنت کند![۱]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ «پژوهشى پيرامون شهداى كربلا - جمعی از نویسندگان - کتابخانه مدرسه فقاهت». lib.eshia.ir. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۱-۰۹.
  2. عبدالله بن علی در دائرةالمعارف طهور