عبدالله یکم
| عبدالله یکم عبد الله الأول | |
|---|---|
 | |
| پادشاه اردن | |
| سلطنت | ۱۹۵۱-۱۹۴۶ |
| پیشین | خودش به عنوان امیر ماوراء اردن |
| جانشین | طلال بن عبدالله |
| امیر ماوراء اردن | |
| سلطنت | ۱۹۴۶-۱۹۲۱ |
| پیشین | ایجاد منصب |
| جانشین | خودش به عنوان پادشاه اردن |
| زاده | فوریه ۱۸۸۲ مکه، امپراتوری عثمانی |
| درگذشته | ۲۰ ژوئیه ۱۹۵۱ مسجدالاقصی، قدس |
| همسر(ان) | مصباح بنت ناصر سوزدیل خانم نهده بنت عمان |
| فرزند(ان) | شاهدخت هیا بنت عبدالله ملک طلال بن عبدالله شاهدخت منیره بنت عبدالله شاهزاده نایف بن عبدالله شاهدخت مقبوله بنت عبدالله شاهدخت نایفه بنت عبدالله |
| دودمان | هاشمی |
| پدر | شریف حسین بن علی |
| مادر | عابدیه بنت عبدالله |
عبدالله بن الحسین با نام شناختهشده عبدالله یکم (زاده ۱۸۸۲ میلادی در مکه - درگذشته ۲۰ ژوئیه ۱۹۵۱ در اورشلیم) دولتمرد عرب و نخستین فرمانروای اردن هاشمی (میان سالهای ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۱) بود.
او دومین فرزند شریف حسین فرمانروای حجاز و دانشآموخته شهر استانبول (که آنهنگام بخشی از امپراتوری عثمانی شمرده میشد) بود. در سرآغاز سال ۱۹۱۴ وی به جنبش ناسیونالیستهای عرب که خواهان استقلال سرزمینهای عربنشین امپراتوری عثمانی بودند، پیوست و نقش مهمی در گفتگوهای پنهانی بریتانیاییها در مصر با پدرش و سرانجام آشکار ساختن خروش عربها دربرابر عثمانیان (۱۰ ژوئن ۱۹۱۶) ایفا کرد. به سال ۱۹۲۰ کنگره عراق وی را شاه مشروط آن کشور اعلام داشت، ولی عبدالله بن حسین، آنرا نپذیرفت و جایگاه پادشاهی عراق به برادر او فیصل یکم سپرده شد. عبدالله، امارت فرا-اُردن (Transjordan) را اشغال نمود و تهدید کرد که به سوریه لشکر خواهد کشید. او برای جدا شدن فرا-اردن از قیمومیت بریتانیا در فلسطین با انگلیسیها گفتگو کرد.
عبدالله که آرزوی پدیدآوری پادشاهی متحد عربی که در برگیرنده سرزمینهای سوریه، عراق و فرا-اُردن باشد را در سر داشت در جنگ جهانی دوم به طور موثری جانب بریتانیا را گرفت و ارتش او که با نام لژیون عرب شناخته میشد، کارآییترین نیروی ارتش در جهان عربها به شمار میرفت، در اشغال سوریه و عراق به دست بریتانیا در ۱۹۴۱ به یاری انگلیسیها شتافت. فرا-اُردن به سال ۱۹۴۶ به استقلال دست یافت و عبدالله بن الحسین در ۲۵ ماه مه همان سال به عنوان سلطان آن، در شهر اَمان تاجگذاری کرد. در جنگ با اسرائیل در سال ۱۹۴۸ ارتش او بر سرزمینهای غرب رودخانه اردن در فلسطین (که به کرانه باختری مشهور شد) چیره شد و اورشلیم شرقی، از دسته بیشتر ناحیه کهن این شهر را گرفتند. دو سال پس از آن، او کرانه باختری را ضمیمه قلمرو پادشاهی خود ساخت و نام آن را به اردن دگرگون ساخت. این الحاق، خشم متحدان عرب پیشین او، سوریه، مصر و نیز عربستان سعودی را که خواهان پدیدآوری دولت مستقل فلسطینی در آن نواحی بودند، برانگیخت. محبوبیت عبدالله در کشور خود بسیار کاهش یافت و او بهدست یک ناسیونالیست فلسطینی کشته شد. سلطنت فرزند او طلال که از روانپریشی شدید رنج میبرد، بسیار کوتاه بود و جانشینی فرزند دوم او نایف پذیرفته نشد. سرانجام تاج و تخت پادشاهی نصیب فرزند طلال، حسین شد.
نگارخانه
[ویرایش]
.jpg)
منابع
[ویرایش]- ʿAbdullāh I. (2009). In Encyclopædia Britannica. Retrieved May 24, 2009, from Encyclopædia Britannica Online: http://www.britannica.com/EBchecked/topic/948/Abdullah-I
| عمومی | |
|---|---|
| کتابخانههای ملی | |
| واژهنامههای زندگینامهای | |
| پایگاههای دادهٔ علمی | |
| سایر | |
- افراد جنگ ۱۹۴۸ عربها و اسرائیل اهل اردن
- امارت ماوراء اردن
- انقلاب بزرگ عربی
- اهالی اردن در سده ۲۰ (میلادی)
- اهالی مکه
- پادشاهان مسلمان
- ترورشدگان اهل اردن
- خاندان هاشمی
- درگذشتگان ۱۹۵۱ (میلادی)
- دریافتکنندگان نشان پهلوی
- زادگان ۱۸۸۲ (میلادی)
- سران کشور ترورشده
- سیاستمداران اهل اردن
- سیاستمداران اهل عثمانی
- سیاستمداران جنگ جهانی دوم
- شاهان اردن
- شاهان مقتول سده ۲۰ (میلادی)
- شاهان مقتول
- فعالان مستقل
- فیلدهای مارشال مصر
- ملیگرایان عرب اهل اردن