عبدالرحمن خلیفاوی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
عبد الرحمن خلیفاوی
نخست‌وزیر سوریه
مشغول به کار
۳ آوریل ۱۹۷۱ – ۲۱ دسامبر ۱۹۷۲
رئیس جمهور حافظ اسد
پس از حافظ اسد
پیش از محمود ایوبی
مشغول به کار
۷ اوت ۱۹۷۶ – ۲۷ مارس ۱۹۷۸
رئیس جمهور حافظ اسد
پس از محمود ایوبی
پیش از محمدعلی حلبی
اطلاعات شخص
زاده ۱۹۳۰
دمشق، سوریه
درگذشت ۱۵ مارس ۲۰۰۹ (۷۸-۷۹ ساله)
دمشق، سوریه
ملیت  سوریه
حزب سیاسی حزب بعث
مذهب سنی
خدمات نظامی
درجه ارتشبد

ارتشبد عبدالرحمن خلیفاوی (به عربی: عبد الرحمن خليفاوي) (زاده ۱۹۳۰ در دمشق[۱][۲] ـ درگذشته ۱۵ مارس ۲۰۰۹ در دمشق) وی نظامی سوری با اصلیتی الجزایری بود. خلیفاوی دو بار در دههٔ هفتاد میلادی نخست‌وزیری سوریه را به عهده داشت و همچنین از ۲۱ نوامبر ۱۹۷۰ تا ۳ آوریل ۱۹۷۱ وزیر کشور سوریه بود.[۲]

دوران کودکی[ویرایش]

خلیفاوی در سال ۱۹۳۰ میلادی[۱][۲] یا بر طبق منابع دیگر ۱۹۲۷ در شهر دمشق متولد شد.[۳] خلیفاوی با مادرش که از پدرش جدا شده بود زندگی می‌کرد. مادرش باوجود اینکه بی‌سواد بود و زندگی فقیرانه‌ای داشت، پسرش را به درس‌خواندن تشویق می‌کرد.[۴] خلیفاوی به دلیل فقیر بودن خانواده، در ده‌سالگی مجبور به کارکردن شد تا مخارج خانواده را تأمین کند.

وی بعد از اتمام دبیرستان در دانشکده افسری درس خواند.[۴]

منصب‌ها[ویرایش]

وی وزارت کشور را در دوران ریاست جمهوری حافظ اسد در بین سال‌های ۲۱ نوامبر ۱۹۷۰ تا ۳ آوریل ۱۹۷۱ بر عهده گرفت. همچنین دو بار مسؤولیت نخست‌وزیری سوریه را بر عهده داشت؛ بار نخست از ۳ آوریل ۱۹۷۱ تا ۲۱ دسامبر ۱۹۷۲ و بار دوم از ۷ اوت ۱۹۷۶ تا ۲۷ مارس ۱۹۷۸ بود.[۲]

کار بشر دوستانه[ویرایش]

خلیفاوی «مجتمع پزشکی مبارزه با سرطان شام» را در سال ۱۹۷۷ بعد از تجربه سرطان در دوران نخست‌وزیری، تأسیس کرد.[۴]

فرزندان[ویرایش]

عبدالرحمن خلیفاوی یک دختر و سه پسر داشت.[۳]

منابع[ویرایش]