پرش به محتوا

عبدالحی حبیبی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

عبدالحی حبیبی (۱۲۸۹ ـ ۱۳۶۳) تاریخ‌نگار، پژوهش‌گر، نویسنده، شاعر و ادیب افغانستانی بود که به زبان‌های فارسی و پشتو می‌نوشت. او از پژوهش‌گران برجسته تاریخ و ادبیات افغانستان در سده بیستم بود و در نهادهایی مانند انجمن تاریخ افغانستان و دانشگاه کابل فعالیت کرد. حبیبی آثار و پژوهش‌های بسیاری دربارهٔ تاریخ افغانستان، زبان و ادبیات پشتو و فارسی و تصحیح متون تاریخی منتشر کرد. از آثار شناخته‌شده او تاریخ افغانستان بعد از اسلام، افغانستان در پنج قرن اخیر و تاریخ مختصر افغانستان است.

کودکی و تحصیل

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

عبدالحی در سال ۱۲۸۹ خورشیدی (۱۹۱۰ میلادی) در قندهار به‌دنیا آمد. پدرش، ملا عبدالحق آخوندزاده، از عالمان شناخته‌شده منطقه بود. حبیبی آموزش‌های ابتدایی را نزد پدر و در مدارس سنتی قندهار فراگرفت و از همان دوران با علوم دینی و ادبیات فارسی و پشتو آشنا شد. او در کنار آموزش رسمی، به مطالعه آثار تاریخی و ادبی در کتابخانهٔ پدرش پرداخت و با آثار فردوسی، بیهقی و دیگر نویسندگان و شاعران فارسی‌زبان آشنا شد. این مطالعات در شکل‌گیری علاقهٔ او به تاریخ و ادبیات افغانستان و فعالیت‌های پژوهشی بعدی‌اش نقش داشت.

حبیبی در جوانی به کابل رفت و فعالیت‌های فرهنگی و مطبوعاتی خود را آغاز کرد. او در سال ۱۳۱۹ شمسی به ریاست «پشتو تولنه» (آکادمی زبان پشتو) منصوب شد، سمتی که به او امکان داد تا تحقیقات گسترده‌ای را در زمینه زبان و ادبیات پشتو سازماندهی کند. در همین دوره بود که او ادعای کشف کتاب «پته خزانه» را مطرح کرد که نقطه عطفی در زندگی علمی او شد.

فعالیت‌های او تنها به حوزه فرهنگ محدود نماند. عبدالحی حبیبی به دلیل گرایش‌های آزادی‌خواهانه و ملی‌گرایانه، با حکومت وقت دچار اختلاف شد. این اختلافات در نهایت منجر به تبعید او در سال ۱۳۳۰ شمسی به پاکستان گردید. دوره تبعید که نزدیک به یک دهه به طول انجامید، برای او فرصتی برای تحقیق بیشتر و ارتباط با محافل علمی بین‌المللی فراهم آورد. او در این دوره نیز دست از نوشتن و پژوهش برنداشت و آثاری را به رشته تحریر درآورد.

بازگشت به وطن و سال‌های پایانی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پس از تغییرات سیاسی در افغانستان، حبیبی در سال ۱۳۴۰ شمسی به کشور بازگشت. او به عنوان استاد تاریخ در دانشکده ادبیات دانشگاه کابل منصوب گردید و تا پایان عمر به تدریس و تحقیق مشغول بود. در این دوره، او بسیاری از مشهورترین آثار تاریخی خود را منتشر کرد و شاگردان بسیاری را تربیت نمود. حبیبی سرانجام در ۱۹ ثور ۱۳۶۳ (۹ مه ۱۹۸۴) در کابل درگذشت. از او بیش از ۱۱۵ عنوان کتاب و صدها مقاله علمی به جای مانده است

  • افغان او افغانستان
  • پښتو او پښتنواله
  • پښتو څوارلس سوه کاله پخوا
  • پښتو تذکرة الأولیاء د سلیمان ماکو
  • پښتو نثر ته کره کتنې
  • پښتو او لویکان غزنه
  • لوی احمدشاه بابا
  • نومورکي مؤرخین
  • آسماني نغمي او لاهوتي سرودونه
  • پښتو مقالات
  • (ادیان عصر کوشانی)، ۱۳۵۹
  • (بابر در افغانستان)، ۱۹۸۰

تصحیح و تحشیه و تعلیق

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

آثار چاپ ناشده

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  • ادبیات جهانی (فارسی)
  • مدوجز افغانستان (مسدس فارسی) ۱۳۰۸
  • درد دل (مثنوی فارسی) ۱۳۱۶
  • پیام عصر (مثنوی فارسی) ۱۳۲۰
  • لاله کهسار مجموعه آثار شعرای گمنام فارسی‌زبان افغانستان
  • نوشته‌های من به زبان فارسی و پشتو مجموعه مقالات اجتماعی و یادداشت‌های تاریخی و آثار ادبی منثور و منظوم در سه جلد تاریخ سیاسی افغانستان ۲ جلد
  • تصحیح و تحشیه و مقابله و تعلیق مذکر احباب نثاری بخاری (فارسی)
  • افغان در تاریخ
  • رساله قافیه جامی با مقدمه و تعلیق ۱۳۵۷
  • موقف عرفانی جامی در پیوستگاه فلسفه و عرفان با ساینس
  • پیام یعقوب لیث (به چهار زبان)
  • تصحیح و مقابله و مقدمه اکبرنامه حمید کشمیری (فارسی) ۱۳۰۹