طلسمات ایرانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

طلسمات ایرانی به مجموعه‌ای از داروها، اشیاء همراه داشتنی و اوراد و آیات نوشتنی گفته می‌شود که خاصیت علمی ندارند و یا این خاصیت اثبات شده‌است.[۱]

مشهورترین طلسم‌های ایرانی عبارتند از:

خوردنی‌ها[ویرایش]

اعتقاد بر این بود که موجب فصاحت کلام می‌شود.
اعتقاد بر این بود که موجب زبان آوری و پر گویی می‌شود و برای کودکان خجالتی و کم حرف استفاده می‌شده.
موجب دیوانگی و جنون می‌شود و برای حذف دشمن یا رقیب استفاده می‌شده.
بازکننده زبان کودکانی که دیر تر از موقع به صحبت آغاز می‌کنند و همچنین درمان لکنت زبان.
برای گول زدن و به اصطلاح خر کردن شوهر بکار می‌رفته. اصطلاح مغز خر خوردن یا مغز خر خوراندن همچنان کاربرد دارد.[۲]

همراه داشتنی‌ها[ویرایش]

برای دفع چشم زخم از بیمار چشم خورده بکار می‌رفت. بصورت خوردنی نیز استفاده می‌شد.
  • ببین و بترک
مهره‌ای شیشه‌ای که در طلا یا نقره می‌گذاشتند و اعتقاد بر این بود که چشم زخم را جذب کرده و می‌شکند.
  • تربتدان
کیسه‌ای بسیار کوچک از پارچه که در آن خاک کربلا می‌گذاشته‌اند.
هم به عنوان پادزهر استفاده می‌شده و هم آنرا موجب دلبستگی مرد به زن می‌دانسته‌اند. گاه آنرا می‌خورانده‌اند.
که معمولاً همراه بچه نمی‌شده، چرا که معتقد بودند عمر او را کوتاه می‌کند.
  • مازو
(Galla Quercina) بر اثر تخمگذاری حشره خاصی بر درخت بلوط، مازو بدست می‌آید که غده‌ای گرد و سبز رنگ است و در طب سنتی نیز کاربرد (به عنوان قابض) دارد.
  • سایر طلسمات
علاوه بر طلسم‌های معروف فوق، طلسمهای دیگری نیز در نواحی گوناگون وجود داشته‌اند که از آن جمله می‌توان به ناخن گرگ و سم آهو اشاره کرد.

[۳]

نوشتنی‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. از خشت تا خشت. محمود کتیرایی. موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی. ۱۳۴۵ تهران
  2. از خشت تا خشت. محمود کتیرایی. موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی. ۱۳۴۵ تهران
  3. از خشت تا خشت. محمود کتیرایی. موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی. ۱۳۴۵ تهران
  4. از خشت تا خشت. محمود کتیرایی. موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی. ۱۳۴۵ تهران