طایفه راکی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

طایفهٔ راکی یکی از طوایفِ هفت لنگ ایل بختیاری و از شاخهٔ بابادی است. تعداد خانوار آن‌ها جمعاً به ۸ هزار خانوار می‌رسد و جمعیت آن‌ها در حدود ۵۶ هزار نفر است.[۱][۲][۳]

محل زندگی[ویرایش]

ییلاق این طایفه، در منطقهٔ بیرگان، نعل‌اِشکنانِ کوهرنگ، تنگِ گزی و حومهٔ آن بوده و قشلاق آن‌ها، اندیکا، تاچکر، چم‌فراغ و یمه است. گرمسیرِ آنها در مسجد سلیمان تل بزان و در دنبالهٔ قلمروِ طایفه نصیر، بین راهِ مسجدسلیمان به هفتگل، تا قلمروِ طایفه مکوندی است.

دهات عمده آن‌ها در گرمسیر: اندیکا، یک مه، چم فراق و تمبیون در مسجدسلیمان و لحبری که تعدادی از خانواده‌ها در املاک اجدادی خود مشغول کشاورزی و دامپروری هستند و تعدادی نیز زندگی شهری را انتخاب کرده‌اند، که در شهرستان مسجدسلیمان، اهواز، ایذه، امیدیه و شهرهای دیگر زندگی می‌کنند.

تقسیمات[ویرایش]

طایفه برجوئی راکی به نه تیره تقسیم می‌شود، که عبارتند از:

  • طهماس خون
  • کلاوند
  • ارزانی وند
  • جاوند
  • قاسموند
  • فردی وند
  • موزایی
  • کرم
  • ذولفقاروند

سرپرستی[ویرایش]

سرپرستی طایفه برجوئی راکی، از قدیم‌الایام، بر عهدهٔ اولاد طهماس خان بوده[نیازمند منبع] و نسل بعد از نسل، به نوه او رسیده‌است. هر تیره هم دارای کدخدا و ریش‌سفیدانی است.

طایفه مدملیل[ویرایش]

مدملیل یکی از تیره‌های پر جمعیت طایفه راکی است و در کتب تاریخی از جمله تاریخ بختیاری نوشته حاج علیقلی‌خان سردار اسعد، جزو تیره‌های راکی ذکر شده است. امروزه طایفه مدملیل خود طایفه‌ای بزرگ و دارای سه تیره ی جانعلی‌وند، شامصیروند، خدادادوند و ۲ تیره ی الحاقی به نام‌های آلکوند و مقام‌رهی است. بطوری‌که بختیاری‌ها آنرا طایفه‌ای جدا و مستقل از طایفه برجوئی راکی می‌شناسند.[نیازمند منبع] با این وجود از گذشته‌های دور دارای قرابت سببی و نسبی بودند و هنوز نسبت‌های فامیلی فراوانی با یکدیگر دارند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «نمودار اجتماعی طوایف بختیاری». دانشنامه ایرانیکا. 
  2. «Bakhtyārī». دانشنامه بریتانیکا. بازبینی‌شده در 3-25-2014. 
  3. «BAḴTĪĀRĪ TRIBE». Encyclopaedia Iranica. بازبینی‌شده در ۸ ژانویه ۲۰۱۴. 

منابع[ویرایش]