پرش به محتوا

ضدشورش

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
هنگ ۶ تفنگداران دریایی از سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده و سربازان ارتش امارت اسلامی افغانستان در حال گشت‌زنی در جریان عملیات ضدشورش در مارجه، افغانستان، فوریه ۲۰۱۰

ضدشورش (انگلیسی: Counterinsurgency) یا ضد شورش «مجموعه اقداماتی است که با هدف شکست دادن نیروهای نامنظم انجام می‌شود».[۱] فرهنگ انگلیسی آکسفورد، ضدشورش را به عنوان هر «اقدام نظامی یا سیاسی که علیه فعالیت‌های چریک‌ها یا انقلابیون انجام می‌شود» تعریف می‌کند و می‌تواند جنگ یک دولت علیه یک دشمن غیردولتی تلقی شود.[۲] مبارزات شورشی و ضدشورشی از زمان‌های قدیم آغاز شده است.[۳] تفکر غربی در مورد مبارزه با «جنگ‌های کوچک» در دوره‌های اولیه استعمار اروپایی مورد توجه قرار گرفت و تفکر مدرن در مورد ضدشورش در طول استعمارزدایی توسعه یافت.[۴]

در طول شورش و ضدشورش، تمایز بین غیرنظامیان و پیکارگران اغلب مبهم است.[۵] ضدشورش ممکن است شامل تلاش برای جلب قلب و ذهن جمعیت‌هایی باشد که از شورش حمایت می‌کنند. از طرف دیگر، ممکن است در تلاش برای ارعاب یا از بین بردن جمعیت غیرنظامی مظنون به وفاداری به شورش از طریق خشونت بی‌ملاحظه انجام شود.[۶][۷]

جستارهای وابسته

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. NATO Standardization Agency (NSA), AAP-6 (2006) - NATO Glossary of Terms and Definitions, 2006
  2. 'counterinsurgency' فرهنگ انگلیسی آکسفورد
  3. Miron, Marina (2019-10-31). Counterinsurgency Theory and Practice: From Early Renaissance to Present Day. Escuela Militar de Cadetes Jose Maria Cordova. doi:10.21830/9789585200890. ISBN 978-958-52008-9-0.
  4. Paul B. Rich, Isabelle Duyvesteyn (eds.) The Routledge Handbook of Insurgency and Counterinsurgency, روتلج, 2012 شابک ۹۷۸−۱−۱۳۶−۴۷۷۶۵−۲ p.68.
  5. Sheldon, Rose Mary (2020). "Introduction". Small Wars & Insurgencies. 31 (5): 931–955. doi:10.1080/09592318.2020.1764713.
  6. Berman, Eli; Shapiro, Jacob N.; Felter, Joseph H. (2011). "Can Hearts and Minds Be Bought? The Economics of Counterinsurgency in Iraq". Journal of Political Economy. 119 (4): 766–819. doi:10.1086/661983. S2CID 4838763.
  7. Dixon, Paul (2009). "'Hearts and Minds'? British Counter-Insurgency from Malaya to Iraq". Journal of Strategic Studies. 32 (3): 353–381. doi:10.1080/01402390902928172.

پیوند به بیرون

[ویرایش]