شینده
پادشاه شینده (به کرهای: 신대왕)، (زاده: ۸۹؛ سلطنت: ۱۶۵~۱۷۹ میلادی)؛ هشتمین امپراتور گوگوریو، شمالیترین در میان سه پادشاهی کره، بود. بر طبق نوشتههای سامگوک ساگی، شینده برادر ناتنی ششمین امپراتور، پادشاه تهجو، و هفتمین امپراتور، پادشاه چاده، بود. سایر نوشتهها، او را پسر پادشاه تهجو یا پادشاه چاده معرفی کردهاند.[۱][۲]
| شینده 신대 | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| تهوانگ | |||||
 | |||||
| پادشاه گوگوریو | |||||
| سلطنت | ۱۶۵–۱۷۹ میلادی | ||||
| تاجگذاری | ۱۶۵ میلادی | ||||
| پیشین | چاده | ||||
| جانشین | گگوکچون | ||||
| زاده | گو بکگو ۸۹ میلادی گونگنهسونگ | ||||
| درگذشته | ۱۷۹ میلادی گونگنهسونگ | ||||
| آرامگاه | |||||
| فرزند(ان) | بالگی ناممو یونو گیهسو | ||||
| |||||
| خاندان | گو | ||||
| دودمان | گوگوریو | ||||
| پدر | گو جهسا | ||||
| پیشه | پادشاه | ||||
| شینده | |
| هانگول | 신대왕 |
|---|---|
| هانجا | 新大王 |
| لاتیننویسی اصلاحشده | Sindae-wang |
| مککیون–ریشاور | Sindae-wang |
| نام تولد | |
| هانگول | 고백고 یا 백구 |
| هانجا | 高伯固 یا 伯句 |
| لاتیننویسی اصلاحشده | Go Baekgo یا Baekgu |
| مککیون–ریشاور | Ko Paekko یا Paekku |
بخشی از مجموعهٔ |
|---|
| تاریخ کره |
 |
| گاهشمار تاریخ کره |
| سه پادشاهی |
|---|
|
۱- شیلا ۵۷ پ.م. — ۹۳۵ م. |
| فهرست پادشاهان گوگوریو |
|---|
با نگاهی به توصیف ظاهر و شخصیت پادشاه سیندائه در سامگوک ساگی، «او ظاهری زیبا و مردی باهوش و شخصیتی مهربان و سخاوتمند داشت» با قضاوت از عنوان پس از مرگ او و ارزیابی او در سامگوک ساگی میتوانیم ببینیم که او پادشاهی بوده که بسیار مورد احترام بوده است.
به قدرت رسیدن
[ویرایش]او تحت فرمانروایی سخت پادشاه چاده ساکت ماند و خود را در کوهها پنهان کرد. پس از ترور پادشاه چاده توسط میونگنیم دَپبو، شینده توسط مقامات دربار دعوت شد تا بر تاج و تخت بنشیند. در آن زمان او ۷۷ سال داشت. سامگوک یوسا نشان میدهد که پادشاه شینده خود پادشاه تهجو و پادشاه چاده را کشت تا پادشاه شود. او سعی کرد با وارد کردن پسر چاده و سایر مخالفان در دولت خود، دربار را تثبیت کند. برای تقویت قدرت سلطنتی، او پست نخستوزیری «گوکسانگ (國相)» را ایجاد کرد و میونگنیم دَپبو را به این مقام منصوب کرد.[۴]
حکومت
[ویرایش]درسالهای ۱۶۹ و ۱۷۲ میلادی، گوگوریو توسط چین مورد حمله قرار گرفت، اما با موفقیت به مقاومت برای کنترل مرز ادامه داد. گوگوریو با ژیانبی متحد شد و به مناطق یوجو و بیونگجو در سلسله هان چین حمله کرد. با این حال، اتحاد آنها هیچ پیروزی بزرگی به همراه نداشت.[۵] هانهای بعدی در یازدهمین ماه سال ۱۷۲ میلادی به گوگوریو حمله کردند، اما توسط ارتش میونگنیم دَپبو در جواوون (坐原) نابود شدند، موفق شدند قلمرو خود را به سمت غرب پادشاهی گسترش دهند.[۶]
در زمان سلطنت پادشاه چادائه، او برای فرار از ظلم و ستم، در کوهستان پنهان میشد. در سال ۱۶۵، هنگامی که میونگنیم دپبو، پادشاه چادائه را ترور کرد، دستیار چپ، ائوجیریو، کسی را فرستاد تا بکگو را به عنوان پادشاه بر تخت سلطنت بنشاند. او در سن ۷۷ سالگی به سلطنت رسید.
نسب خانوادگی او تا حدودی نامشخص است، زیرا از کتبی به کتب دیگر و حتی در خود سامگوک ساگی متفاوت است. بر اساس سامگوک ساگی و سامگوک یوسا، پادشاه سیندائه برادر ناتنی پادشاه تهجو بود، اما بر اساس کتاب هان متأخر، پادشاه سیندائه پسر پادشاه چادائه بود. همچنین، در سالنامه گوگوریو در سامگوک ساگی، نام پسرش، شاه سانسانگ، ویگونگ است و او نتیجهٔ شاه تجو میباشد، بنابراین شجرهنامهٔ خانوادگی آنها با هم مطابقت ندارد. حتی اگر ما پادشاه را به عنوان نوهاش، دونگچئونوانگ، به جای پسرش، پادشاه سانسانگ، معرفی کنیم، رابطه بین او و پادشاه تجو باید به عنوان پدر و پسر، و نه برادر، در نظر گرفته شود. شین چه هو، شاه شیندائه را به عنوان پسر نامشروع شاه تهجو میدید.
در سال ۱۶۶، پادشاه سیندائه مناصب دستیاران چپ و راست را لغو کرد، سیستم ملی سانگ را معرفی کرد، میونگنیم دپبو را منصوب کرد، عفو عمومی صادر کرد و پسر پادشاه چادائه، چوان، را به عنوان فرمانده ارتش یانگ گوک منصوب کرد و از این طریق به دنبال ثبات سیاسی بود. در سال ۱۶۸، فرماندار شوانتو از سلسله هان متأخر حمله کرد ولی توسط پادشاه شین دائه شکست خورد و تسلیم گوگوریو شد، و در سال ۱۶۹، او به فرماندار ژوانتو، گونگسون دو، در سرکوب راهزنان فوجیان کمک کرد. وقتی سلسله هان در سال ۱۷۲ حمله کرد، آنها با تاکتیک زمین سوخته پاسخ دادند. هنگامی که ارتش هان از گرسنگی خسته و فرسوده شده بودند، عقبنشینی کردند، پادشاه شیندائه، میونگنیم داپبو را فرستاد و ارتش هان را در جواون شکست داد.[۷]
در سال ۱۷۶ میلادی، او شاهزاده نامو را به عنوان ولیعهد منصوب کرد و در دسامبر ۱۷۹ میلادی (به تقویم قمری) در سن ۹۱ سالگی درگذشت.[۸]
جانشینی
[ویرایش]درسال ۱۷۶ میلادی، او دومین پسرش ناممو را به عنوان ولیعهد (پادشاه بعدی گگوکچون) نامید که سنت جانشینی پدری را تثبیت کرد. شینده در دوازدهمین ماه قمری سال ۱۷۹ در سن ۹۱ سالگی درگذشت.
خانواده
[ویرایش]- همسر ناشناس
- پسر نخست: شاهزاده بالگی؛ پس از به تخت نشستن پادشاه سانسانگ خودکشی کرد.
- پسر دوم: شاهزاده ناممو؛ سپس پادشاه گگوگچون
- پسر سوم: شاهزاده یونو؛ سپس پادشاه سانسانگ
- پسر چهارم: شاهزاده گیهسو؛ یک ژنرال فعال در زمان سلطنت هر دو پادشاه گگوگچون و سانسانگ.
تصویرسازی مدرن
[ویرایش]منابع
[ویرایش]- ↑ Sindae of Goguryeo
- ↑ Institute of Korean Culture, 〈International Journal of Korean History VII-IX〉, 2005. p.164
- ↑ https://gall.dcinside.com/mgallery/board/view/?id=weijin&no=96292
- ↑ King Chadae, King Sindae بایگانیشده در ۱۱ آوریل ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine KBS Radio, Kings and Queens of Korea
- ↑ Yi, Hyun-hui; Pak, Song-su; Yun, Nae-hyon (2005). New History of Korea. Seoul: Jimoondang. p. 124. ISBN 8988095855. Retrieved 28 January 2016.
- ↑ Samguk sagi,"八年，冬十一月，漢以大兵嚮我。王問群臣，戰守孰便。衆議曰：「漢兵恃衆輕我，若不出戰，彼以我為怯，數來。且我國山險而路隘，此所謂一夫當關，萬夫莫當者也。漢兵雖衆，無如我何，請出師禦之。」答[5]夫曰：「不然。漢，國大民衆。今以强兵遠鬪，其鋒不可當也。而又兵衆者宜戰，兵少者宜守，兵家之常也。今漢人千里轉糧，不能持久。若我深溝高壘，淸野以待之，彼必不過旬月，饑困而歸。我以勁卒薄之，可以得志。」王然之，嬰城固守。漢人攻之不克，士卒饑餓引還。答[5]夫帥數千騎追之，戰於坐原，漢軍大敗，匹馬不反。王大悅，賜答[5]夫坐原及質山，為食邑。"
- ↑ "신대왕". 위키백과, 우리 모두의 백과사전 (به کرهای). 2025-04-03.
{{cite journal}}: C1 control character in|url=at position 34 (help) - ↑ "신대왕". 위키백과, 우리 모두의 백과사전 (به کرهای). 2025-04-03.
{{cite journal}}: C1 control character in|url=at position 34 (help)
شینده زادهٔ: ۸۹ میلادی درگذشتهٔ: ۱۷۹ میلادی | ||
| عنوان سلطنتی | ||
|---|---|---|
| پیشین: چاده |
امپراتور گوگوریو ۱۶۵ – ۱۷۹ میلادی |
پسین: گگوکچون |