شیمی اقیانوس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
ترکیب مولر کل آب دریا (شوری = 35)[۱]
مولفه غلظت (mol / kg)
ویژگی‌های آب 53.6
کلرید 0.546
سدیم 0.469
منیزیم 0.0528
سولفات 0.0282
کلسیم 0.0103
پتاسیم 0.0102
CT 0.00206
برومید 0.000844
BT (total boron) 0.000416
استرانسیم 0.000091
فلورید 0.000068

شیمی اقیانوس، که به عنوان شیمی دریایی نیز شناخته می‌شود، تحت تأثیر زمین‌ساخت صفحه‌ای و گسترش بستر اقیانوس، جریان اقیانوسی کدورت، رسوبات، سطح pH، ترکیبات جوی، فعالیت دگرگونی و بوم‌شناسی قرار دارد. زمینه اقیانوس‌شناسی شیمیایی محیط‌های دریایی از جمله تأثیر متغیرهای مختلف را مورد مطالعه قرار داده‌است.

شیمی دریایی روی زمین[ویرایش]

ترکیبات آلی در اقیانوس‌ها[ویرایش]

ماده آلی محلول رنگی (CDOM) تخمین زده می‌شود که حدود ۷۰ تا ۲۰ درصد از محتوای کربن اقیانوس‌ها باشد.[۲]

زندگی دریایی تا حد زیادی در بیوشیمی با موجودات زمینی مشابه است، به جز اینکه در یک محیط شور زندگی می‌کنند. یکی از نتایج سازگاری آنها این است که موجودات دریایی پربارترین منبع ترکیبات آلی هالوژنه هستند.[۳]

نمودار نشانگر شیمی اقیانوس در اطراف دریچه‌های گرمابی حرارتی دریا

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. DOE (1994). "5" (PDF). In A.G. Dickson & C. Goyet. Handbook of methods for the analysis of the various parameters of the carbon dioxide system in sea water. 2. ORNL/CDIAC-74.
  2. Coble, Paula G. (2007). "Marine Optical Biogeochemistry: The Chemistry of Ocean Color". Chemical Reviews. 107 (2): 402–418. doi:10.1021/cr050350+. PMID 17256912.
  3. Gribble, Gordon W. (2004). "Natural Organohalogens: A New Frontier for Medicinal Agents?". Journal of Chemical Education. 81 (10): 1441. Bibcode:2004JChEd..81.1441G. doi:10.1021/ed081p1441.

پیوند به بیرون[ویرایش]