پرش به محتوا

شیمی اقیانوس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
ترکیب مولر کل آب دریا (شوری = 35)[۱]
مولفه غلظت (mol / kg)
ویژگی‌های آب۵۳٫۶
کلرید۰٫۵۴۶
سدیم۰٫۴۶۹
منیزیم۰٫۰۵۲۸
سولفات۰٫۰۲۸۲
کلسیم۰٫۰۱۰۳
پتاسیم۰٫۰۱۰۲
CT۰٫۰۰۲۰۶
برومید۰٫۰۰۰۸۴۴
BT (total boron)۰٫۰۰۰۴۱۶
استرانسیم۰٫۰۰۰۰۹۱
فلورید۰٫۰۰۰۰۶۸

شیمی اقیانوس، که به عنوان شیمی دریایی نیز شناخته می‌شود، تحت تأثیر زمین‌ساخت صفحه‌ای و گسترش بستر اقیانوس، جریان اقیانوسی کدورت، رسوبات، سطح pH، ترکیبات جوی، فعالیت دگرگونی و بوم‌شناسی قرار دارد. زمینه اقیانوس‌شناسی شیمیایی محیط‌های دریایی از جمله تأثیر متغیرهای مختلف را مورد مطالعه قرار داده‌ است.

شیمی دریایی روی زمین

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

ترکیبات آلی در اقیانوس‌ها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

ماده آلی محلول رنگی (CDOM) تخمین زده می‌شود که حدود ۷۰ تا ۲۰ درصد از محتوای کربن اقیانوس‌ها باشد.[۲]

زندگی دریایی تا حد زیادی در بیوشیمی با موجودات زمینی مشابه است، به جز اینکه در یک محیط شور زندگی می‌کنند. یکی از نتایج سازگاری آنها این است که موجودات دریایی پربارترین منبع ترکیبات آلی هالوژنه هستند.[۳]

نمودار نشانگر شیمی اقیانوس در اطراف دریچه‌های گرمابی حرارتی دریا

تأثیرات انسانی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

آلودگی دریایی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

آلودگی دریایی از طریق پخش مواد مورد استفاده انسانها ایجاد میشود. موادی مانند زباله‌های صنعتی، کشاورزی، مسکونی، ذرات، دی اکسید کربن اضافی و یا موادی که از طریق موجودات مهاجم، وارد اقیانوس شده و اثرات مضری در آنجا ایجاد می‌کنند. ۸۰٪ این زباله‌ها از فعالیت‌های زمینی و بخش قابل توجهی نیز از طریق حمل و نقل دریایی صورت میگیرد. آلودگی دریایی ترکیبی از مواد شیمیایی و زباله است که بیشتر آنها از منابع زمینی به اقیانوس منتقل می‌شوند. این آلودگی باعث آسیب محیط زیست، سلامت همه موجودات زنده و ساختارهای اقتصادی در سراسر جهان می‌شود.[۴]

جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. DOE (1994). "5". In A.G. Dickson & C. Goyet (ed.). Handbook of methods for the analysis of the various parameters of the carbon dioxide system in sea water (PDF). 2. ORNL/CDIAC-74. Archived from the original (PDF) on 25 مه 2011. Retrieved 4 ژوئیه 2020.
  2. Coble, Paula G. (2007). "Marine Optical Biogeochemistry: The Chemistry of Ocean Color". Chemical Reviews. 107 (2): 402–418. doi:10.1021/cr050350+. PMID 17256912.
  3. Gribble, Gordon W. (2004). "Natural Organohalogens: A New Frontier for Medicinal Agents?". Journal of Chemical Education. 81 (10): 1441. Bibcode:2004JChEd..81.1441G. doi:10.1021/ed081p1441.
  4. "Marine Pollution". education.nationalgeographic.org (in English). Retrieved 2026-06-01.

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]