شکل‌پذیری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
Kanazawa Gold Factory.jpg

کِشایی یا شکل‌پذیری (به انگلیسی: Ductility) یکی از ویژگی‌های مکانیکی مواد جامد است که بصورت قابلیت قبول کرنش همگن در جسم در دو حالت تغییر شکل الاستیک و تغییر شکل پلاستیک تعریف می‌شود. در حالت الاستیک، تغییر شکل با نیرو ارتباط مستقیم دارد و در اثر کاهش یا افزایش آن، کاهش یا افزایش میابد. در حالت پلاستیک، تغییر شکل ماندگار است و با حذف نیرو، جسم به شکل اولیه ی خود باز نمی گردد. این ویژگی با قابلیت سیمی شدن در اثر کشش سنجیده می‌شود. ویژگی مشابه دیگر «چکش خواری» (به انگلیسی: Malleability) می‌باشد که با قابلیت ورقه شدن در اثر ضربه (مانند ضربه‌های چکش) یا نَوَرد (با استفاده از غلطک) سنجیده می‌شود.

فون میزز نشان داد که برای ایجاد کرنش همگن، حداقل ۵ سیستم لغزش مختلف باید فعال شوند و کریستال‌هایی که این شرط را نداشته باشند، در حالت پلی‌کریستال، شکل‌پذیر نیستند.

منابع[ویرایش]

  • George E. Dieter, Mechanical Metallurgy, 3rd Edition, McGrawHill, 1976.