شوگون‌سالاری آشیکاگا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آشیکاگا تاکااوجی بنیان‌گذار آشیکاگا باکوفو (شوگون‌سالاری آشیکاگا).

شوگون‌سالاری آشیکاگا (به ژاپنی: 足利幕府, Ashikaga bakufu) یا آشیکاگا باکوفو، یک دیکتاتوری نظامی فئودالی بود که از سوی شوگونهای خاندان آشی‌کاگا اداره می‌شد. نام دیگر این دوران دوره موروماچی است. بنیان‌گذار شوگون‌سالاری آشی‌کاگا آشی‌کاگا تاکااوجی بود. او از آغاز دوره موروماچی در سال ۱۳۳۸ تا هنگام مرگش در سال ۱۳۵۸ میلادی قدرت را در دست داشت. در دوران او کشور به دو دربار شمالی و جنوبی تقسیم شد. دربار شمالی زیر نفوذ آشی‌کاگا بود و دربار جنوبی از امپراتور گودای‌گو حمایت می‌کرد. این دوره در تاریخ ژاپن با نام دوره نان‌بوکو-چو شناخته می‌شود. سرانجام در سال ۱۳۹۲ دربار جنوبی تسلیم خاندان آشی‌کاگا شد.

فهرست شوگون‌های آشیکاگا[ویرایش]

  1. آشیکاگا تاکااوجی، دوران فرمانروایی ۱۳۳۸–۱۳۵۷[۱]
  2. آشیکاگا یوشی‌آکیرا، ۱۳۵۹–۱۳۶۸[۱]
  3. آشیکاگا یوشی‌میتسو، ۱۳۶۸–۱۳۹۴[۲]
  4. آشیکاگا یوشی‌موچی، ۱۳۹۵–۱۴۲۳[۲]
  5. آشیکاگا یوشی‌کازو، ۱۴۲۳–۱۴۲۵[۲]
  6. آشیکاگا یوشی‌نوری، ۱۴۲۹–۱۴۴۱[۲]
  7. آشیکاگا یوشی‌کاتسو، ۱۴۴۲–۱۴۴۳[۲]
  8. آشیکاگا یوشی‌ماسا، ۱۴۴۹–[۲]۱۴۷۳[۳]
  9. آشیکاگا یوشی‌هیسا، ۱۴۷۴–۱۴۸۹[۲]
  10. آشیکاگا یوشی‌تانه، ۱۴۹۰–۱۴۹۳، ۱۵۰۸–۱۵۲۱[۴][۵]
  11. آشیکاگا یوشی‌زومی، ۱۴۹۴–۱۵۰۸[۶]
  12. آشیکاگا یوشی‌هارو، ۱۵۲۱–۱۵۴۶[۱]
  13. آشیکاگا یوشیترو، ۱۵۴۶–۱۵۶۵[۶]
  14. آشیکاگا یوشی‌هیده، ۱۵۶۸[۲]
  15. آشیکاگا یوشی‌آکی، ۱۵۶۸–۱۵۷۳[۱]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ Roth 2002, p. ۵۵.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ ۲٫۴ ۲٫۵ ۲٫۶ ۲٫۷ Roth 2002, p. ۵۶.
  3. Ackroyd، p. 298; n.b. ، Shogun Yoshimasa was succeeded by Shogun Yoshihisa (Yoshimasa's natural son)، then by Shogun Yoshitane (Yoshimasa's first adopted son)، and then by Shogun Yoshizumi (Yoshimasa's second adopted son)
  4. Roth 2002, p. 57.
  5. Ackroyd، p. 385 n104; excerpt، "Some apparent contradictions exist in various versions of the pedigree owing to adoptions and name-changes. Yoshitsuna (sometimes also read Yoshikore) changed his name and was adopted by Yoshitane. Some pedigrees show Yoshitsuna as Yoshizumi's son، and Yoshifuyu as Yoshizumi's son."
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ Roth 2002, p. ۵۷.