شورای صنفی دانشجویان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

شورای صنفی دانشجویان نهادی دانشجویی است که به منظور مشارکت دانشجویان در تصمیم‌گیری و برنامه‌ریزی برای امور صنفی، رفاهی و آموزشی دانشجویان در دهۀ هفتاد شکل گرفت. اهرم تحقق این هدف همواره، افزايش آگاهی دانشجويان نسبت به مسائل صنفی جهت احقاق حقوق‌شان بوده است. شورای صنفی نهادی است که خارج از جناح‌بندی‌های سیاسی و توسط خودِ بدنه دانشجویی با هدف تحقق‌بخشی به‌ مطالبات دانشجویان شکل گرفته است و بارزترین مشخصۀ آن اعمال خواست و نظر دانشجویان بر نحوۀ مدیریت و ساماندهی دانشگاه بوده است. اما مطالبه‌گری و حق‌خواهی شوراها در بازه‌هایی مورد تحمل نظام مدیریتی واقع نشد و این موضوع سبب شد که تعداد زیادی از شوراهای صنفی دانشگاه‌های کشور در اواخر دهه هشتاد به دلایل مختلف منحل شوند.

آیین‌نامه جدید و تغییر نام پس از ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد[ویرایش]

در زمان ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد و وزارت کامران دانشجو در وزارت علوم بخش آموزشی و پژوهشی از فهرست کارهای شورای صنفی در آیین‌نامه آن حذف شد و تنها بخش رفاهی بر جای ماند. همچنین در آیین‌نامه جدید عنوان می‌شود که شورای صنفی نمی‌تواند دانشجویان را به اردو ببرد. و برگزاری اردو به شورای فرهنگی دانشگاه مربوط می‌کند[۱]. همچنین نام این شورا را به شورای صنفی رفاهی دانشجویان تغییر دادند[۲].

دورۀ جدید فعالیت شوراهای صنفی[ویرایش]

دورۀ جدید فعالیت شوراهای صنفی هم‌زمان با روی کار آمدن دولت یازدهم و بازگشایی شوراهای صنفی منحله همراه شد. فعالیت شوراهای صنفی در این دوره نقاط عطفی را دربرداشت که آن را از دوره های پیشین‌اش متمایز می‌ساخت. در این دوره فعالیت شوراهای صنفی در پیوندی تنگاتنگ با اعتراضات علیه هر شکلی از پولی‌سازی نظام آموزش قرار گرفت که این پیوند در موارد انضمامی از قبیل اعتراض به کاهش سنوات مجاز به تحصیل، اعتراض به پولی‌شدن سرویس‌ها، اعتراض به برونسپاری خدمات دانشگاهی از قبیل بوفه‌ها و خوابگاه‌های دانشجویی و اعتراض به افزایش بی‌رویه قیمت خدمات رفاهی دانشگاه، خود را به نمایش گذاشت. شوراهای صنفی در سالهای اخیر با تمام توان خود، علیه هر شکلی از سیاست‌های محروم‌سازی افراد از آموزش و در مقابل افزایش شکاف مرکز و پیرامون ایستادند. در چهار پنج سالي كه از تجديد حيات شوراهاي صنفي و شروع دوباره فعاليت اين نهاد دانشجويي مي‌گذرد، هر تماشاگر منصفي هر قدر هم كه نسبت به عملكرد شوراهاي صنفي نقد داشته باشد، نمي‌تواند يك دستاورد مهم اين نهاد را در اين مدت انكار كند؛ یعنی تعريف هويت شوراهاي صنفي به عنوان جدي‌ترين مخالف‌ و منتقد هر شكلي از پولی‌سازی آموزش در سپهر عمومي كشور. كسي كه در چند سال اخير کم‌ترین ارتباطي با شوراهاي صنفي داشته‌باشد اين ادعا را تاييد خواهد كرد كه امروز هويت شوراهاي صنفي به نقد پولی‌سازی آموزش چه در سطح عالي و چه در سطح مقدماتي گره خورده است.

وظیفه شورای صنفی دانشگاه[ویرایش]

در آیین‌نامه شورای صنفی دانشجویان وظیفه به شکل زیر عنوان شده است[۳]:

وظیفه شورای صنفی انعکاس و پیگیری امور صنفی و رفاهی دانشجویان از طریق مسؤولان ذیربط دانشگاه و نظارت بر امور محوله می‌باشد.

بر اساس ماده ۵ مصوب ۱۳۷۷ امور صنفی به شکل زیر عنوان می‌شود[۳]:

  1. امور تغذیه.
  2. امور خوابگاه‌ها و سکونت دانشجویان.
  3. امور خدماتی و رفاهی از قبیل: امور فروشگاه‌ها و دفاتر تکثیر، ایاب و ذهاب دانشجویان، وام‌های دانشجویی و مراکز درمانی.
  4. امور کمک آموزشی از قبیل: امور کتابخانه‌ها و مراکز کامپیوتر.
  5. خدمات آموزشی مرتبط با دانشجویان.
  6. امور دیگر به پیشنهاد شورای صنفی و تصویب شورای

پیوند به بیرون[ویرایش]

آیین‌نامه شورای صنفی دانشجویان دانشگاه‌های کشور مصوب ۱۳۹۵ وزارت علوم و تحقیقات و فناوری

منبع[ویرایش]

نمونه‌ای از سایت شورای دانشجویی

  1. «آئین نامه جدید شورای صنفی دانشگاه‌ها تا اول مهر ابلاغ می‌شود». همشهری آنلاین، 28 شهریور 1390. بازبینی‌شده در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۳. 
  2. «آنچه بر سر دانشگاه در این ۸ سال آوردند، نمی‌خواهند از دانشگاه صدای انتقاد بلند شود». بهار نیوز، 6 مهر 1392. بازبینی‌شده در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۳. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ «آیین‌نامه شوراهای صنفی دانشجویان». دانشگاه جهرم. بازبینی‌شده در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۳.