شورای امنیت سازمان ملل متحد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

United Nations Security Council

شورای امنیت سازمان ملل متحد (فارسی)
مجلس أمن الأمم المتحدة (عربی)
联合国安全理事会 (چینی)
Conseil de sécurité des Nations unies (فرانسوی)
Совет Безопасности Организации Объединённых Наций (روسی)

Consejo de Seguridad de
las Naciones Unidas (اسپانیایی)
United Nations Security Council.jpg
تالار شورای امنیت در نیویورک
نوع رکنرکن اصلی
رئیسبین اعضا، چرخشی
وضعیتفعال
تأسیس۱۹۴۶
وب‌گاهhttp://un.org/sc/

شورای امنیت ملل متحد (به انگلیسی: United Nations Security Council) یکی از ارکان سازمان ملل متحد است که وظیفهٔ پاسداری از امنیت و صلح بین‌المللی را به عهده دارد. بر اساس منشور سازمان ملل متحد، حیطهٔ قدرت شورای امنیت شامل اعزام نیروهای پاسدار صلح، تصویب تحریم‌های بین‌المللی، و اعطای اجازه استفاده از نیروی نظامی علیه کشورهای متخاصم است. تصمیم‌های این شورا به صورت قطعنامه‌های شورای امنیت اعلام می‌شود.[۱]

شورای امنیت پنج عضو دائم و ده عضو انتخابی دارد. پنج عضو دائم این شورا در تصمیم‌ها و رای‌گیری‌های شورا حق وتو دارند. ریاست شورای امنیت نوبتی است (به‌ترتیب الفبای انگلیسی) و طول مدت آن یک ماه ریاست می‌باشد.

محتویات

تاریخچه[ویرایش]

تالار شورای امنیت

اولین جلسه شورای امنیت در ۱۷ ژانویه ۱۹۴۶ در کلیسای وست مینستر لندن برگزار گردید.[۲] از زمان اولین جلسه آن تاکنون، شورا به‌طور مداوم به کار خود ادامه داده و به صورت گسترده‌ای در جهان اعتبار کسب کرده‌است و جلساتی در بسیاری از شهرها مانند پاریس و آدیس آبابا داشته‌است. با وجود این بیشتر جلسات آن در مقر معاونت سازمان ملل متحد تشکیل می‌شود. اولین جلسات آن در اطراف دریاچه ساکسس در نیویورک برگزار شد، و جلسات بعدی در مقر کنونی آن در شهر نیویورک برگزار می‌شود.

تا کنون در تعداد اعضای شورای امنیت سه دوره تغییر صورت گرفته‌است. در سال ۱۹۶۵ با اصلاح ماده‌های ۲۳ و ۲۷ منشور سازمان ملل متحد، اعضای انتخابی شورا از ۶ کشور به ۱۰ کشور افزایش یافتند.[۳]

در سال ۱۹۷۱ مجمع عمومی و شورای امنیت کرسی نمایندگی چین را از جمهوری چین (تایوان)، که از سال ۱۹۴۹ فقط بر تایوان و جزایر اطراف آن اعمال حاکمیت می‌کرد، گرفته و به جمهوری خلق چین واگذار کردند.

هم چنین، پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در سال ۱۹۹۱، هیچ تغییری بر ماده ۲۳ اعمال نشد و بدون هیچ اختلاف قابل توجهی، فدراسیون روسیه کرسی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی را در اختیار گرفت.‏[۴]

اعضا[ویرایش]

شورای امنیت از ۲۰۰۸ به بعد، با نمایش اعضای دائمی و اعضای کنونی انتخاب شده.

یک عضو شورای امنیت باید همیشه در مقر اصلی شورای امنیت در نیویورک حاضر باشد تا شورای امنیت بتواند در هر موقعی تشکیل جلسه بدهد. این مورد جزو اصول بسیار مهم منشور سازمان ملل متحد است که برای مقابله با ضعف جامعه ملل در گذشته بود چراکه تشکیلات جامعه ملل همیشه قادر به واکنش و پاسخگویی درهمه موارد بحرانی نبود.

نقش رئیس شورای امنیت شامل تنظیم برنامه و الگویی برای تشکیل مداوم جلسات آن و رسیدگی به هر نوع بحران است. ریاست شورا به‌طور چرخشی و به ترتیب الفبای انگلیسی نام کشورهای عضو واگذار می‌شود.

گروه‌های عضو شورای امنیت سازمان ملل متحد به دو نوع تقسیم می‌شوند: اعضای دائمی و اعضای انتخابی.

اعضای دائم و دارای حق وتو[ویرایش]

اعضای انتخابی[ویرایش]

۱۰ عضو انتخابی شورا توسط مجمع عمومی برای یک دورهٔ دوساله (که از ۱ ژانویه آغاز می‌شود) انتخاب می‌شوند.[یادداشت ۱] با این حال در نخستین انتخاب اعضای غیر دائم پس از افزایش عدهٔ اعضای شورای امنیت از ۱۱ به ۱۵ عضو، ۲ عضو از ۴ عضو اضافه شده برای یک دورهٔ یک ساله انتخاب شدند. عضوی که خارج می‌گردد بلافاصله قابل تجدید انتخاب نخواهد بود.[۵] هر سال، مجمع عمومی، پنج عضو جدید را انتخاب و جایگزین اعضای قدیمی‌تری که دورهٔ عضویت‌شان در ۳۱ دسامبر پایان می‌یابد، می‌سازد.[۶] اعضای کنونی عبارت‌اند از:

دوره آفریقا آسیا-اقیانوسیه آمریکای لاتین
و کاراییب
اروپای غربی
و دیگران
اروپای شرقی
۲۰۱۶  مصر  سنگال  ژاپن  اروگوئه  اوکراین
۲۰۱۷  اتیوپی  قزاقستان  بولیوی  سوئد  ایتالیا[۷]
۲۰۱۸  هلند[۸]

مجمع عمومی این ۱۰ عضو غیر دائم را با توجه به شرکت اعضای سازمان ملل متحد در حفظ صلح و امنیت بین‌المللی و سایر هدف‌های سازمان در درجهٔ اول و هم‌چنین با توجه به تقسیم عادلانهٔ جغرافیایی انتخاب می‌کند.[۵] تقسیم عادلانه جغرافیایی که از سال ۱۹۶۵ بر اساس قطعنامه هجدهمین اجلاس مجمع عمومی به اجرا گذارده شده‌است به این نحو است:[۹]

گروه منطقه‌ای سهمیه
کشورهای آفریقایی و آسیایی ۵
کشورهای آمریکای لاتین و حوزهٔ کارائیب ۲
اروپای غربی و سایر کشورها ۳

ایران در طول عمر ۷۲ ساله شورای امنیت سازمان ملل متحد، فقط یک‌بار برای مدت دو سال (۱۹۵۵–۱۹۵۶) به عضویت شورای امنیت انتخاب شد و پس از آن هیچ‌وقت برای چنین جایگاهی برگزیده نشد.[۱۰]

موقعیت کشورهای غیر عضو[ویرایش]

یک کشور که عضو سازمان ملل متحد است ولی عضو شورای امنیت نمی‌باشد، می‌تواند در جلسات شورای امنیت که مرتبط با آن کشور است، شرکت کرده و از علائق و منافع خود دفاع کند. در سال‌های اخیر، شورا این مورد را به‌طور موسع تفسیر کرده و کشورهای بسیاری را قادر ساخته که در جلساتی که بنا به تفسیر آن‌ها با علائق و منافعشان مرتبط است، شرکت کنند. کشورهای غیر عضو به‌طور مداوم و طبق برنامه برای بحث و گفتگوها زمانی‌که آن طرف اختلاف هستند دعوت می‌شوند. شرکت در بحث‌ها و مذاکرات شورای امنیت نه تنها برای دولت‌ها بلکه برای برخی سازمان‌های آزادیبخش، که مورد شناسایی قرار گرفته‌اند مانند سازمان آزادیبخش فلسطین (ساف) که به عنوان ناظر در سازمان ملل حضور دارد، امکان‌پذیر می‌باشد.

نقش شورای امنیت[ویرایش]

طبق مادهٔ ۲۴ منشور، شورای امنیت از طرف تمامی اعضای سازمان ملل مسئول اصلی حفظ صلح و امنیت بین‌المللی است و باید در اجرای این وظایف طبق اهداف و اصول ملل متحد عمل کند.[۶][۱۱]

وظایف و اختیارات خاص شورای امنیت[ویرایش]

  1. مسئول اولیّهٔ حفظ صلح و امنیت بین‌المللی؛
  2. توصیهٔ روش‌های مسالمت‌آمیز حل و فصل اختلافات بین‌المللی؛
  3. تأسیس ارکان فرعی که برای انجام وظایف خود لازم می‌داند؛
  4. توسل به قوهٔ قهریه برای حفظ یا اعادهٔ صلح در صورت لزوم؛[۹]
  5. تنظیم برنامه برای تأسیس سیستمی برای هدفمندی استفاده از تسلیحات نظامی و نظارت بر آن؛
  6. تحقیق، تجزیه و تحلیل هر وضعیتی که باعث افت جهانی یا افزایش تنش شود؛
  7. فراخوانی اعضا برای اعمال کردن تحریم‌های اقتصادی و سایر ابزارهایی که با توسل به زور ارتباطی ندارد در جهت جلوگیری یا توقف هر نوع تجاوز و عملی کردن تصمیم‌های شورا؛
  8. به‌کارگیری نظام قیمومت بین‌المللی در صورت ضرورت در مناطق استراتژیک؛[۱۲]
  9. تعیین وجود تهدید به صلح یا اقدام تجاوزکارانه و ارائهٔ توصیه دربارهٔ این‌که چه اقدامی باید صورت گیرد؛
  10. دعوت از طرف‌ها برای پیروی از اقدامات موقتی که برای پیشگیری از وخامت اوضاع ضروری یا مطلوب به نظر می‌رسد.[۱۳]

وظایف و اختیارات مشترک شورای امنیت و مجمع عمومی[ویرایش]

  1. درخواست نظر مشورتی از دیوان بین‌المللی دادگستری دربارهٔ هر مسئلهٔ حقوقی؛[۱۴]
  2. ارائه توصیه به مجمع عمومی سازمان ملل متحد برای انتصاب دبیرکل سازمان ملل متحد و انتخاب قضات دیوان بین‌المللی دادگستری به اتفاق مجمع عمومی؛
  3. توصیه به مجمع عمومی در خصوص پذیرش اعضای جدید سازمان ملل[۱۳]
  4. توصیه به مجمع عمومی در مورد سلب امتیازات یا تعلیق حقوق و مزایای عضویت کشوری که مورد توبیخ واقع شده‌است و توصیهٔ برقراری مجدد این امتیاز و حقوق؛
  5. توصیه به مجمع عمومی برای اخراج عضوی که به‌طور دائم از منشور سرپیچی می‌کند.[۲]

نقش شورا بر اساس فصل ۶ منشور: حل‌وفصل مسالمت‌آمیز اختلافات بین‌المللی[ویرایش]

فصل ششم منشور از مادهٔ ۳۸–۲۳ و هم‌چنین مادهٔ ۱۱ و ۹۹ آن حاوی مقرراتی است که شورا می‌تواند در خصوص حل وفصل اختلافات یا وضعیتی که صلح جهانی را تهدید می‌کند به طرفین توصیه نماید.[۱۱][۱۵] در ابتدا هر وضعیتی که صلح جهانی را به مخاطره بیندازد باید از طرق مسالمت‌آمیز (مذاکره، میانجی‌گری، سازش، داوری بین‌المللی، رسیدگی قضایی)، فرستادن نمایندگان ویژه یا واگذاری آن به دبیرکل یا رکن فرعی دیگر از طرف شورا، حل و فصل گردد.[۱۱] شورا در این خصوص به طرفین توصیه می‌کند اما هرگز دستوری صادر نمی‌کند. شورا ممکن است در صورت افزایش تنش‌ها تصمیماتی اتخاذ نماید که جنبهٔ الزام‌آور ندارند.[۱۳]

نقش شورا بر اساس فصل ۷ منشور: عمل در حالت تهدید علیه صلح، نقض صلح و تجاوز[ویرایش]

طبق فصل هفتم منشور سازمان ملل متحد شورا قدرت زیاد و گسترده‌ای برای ارزیابی تصمیم‌های گرفته شده در وضعیتهای «تهدید صلح جهانی، تخطی از رویه‌های صلح، یا اعمال خشونت و زور» در سطح جهانی دارد. در چنین وضعیت‌هایی، کار شورا محدود به توصیه نمی‌شود و می‌تواند اقدامات جدی مانند استفاده از نیروهای مسلح نظامی برای نگهداری یا بازگرداندن صلح و امنیت جهانی انجام دهد. شورای امنیت پس از بیان دقیق کیفیت حقوقی یک وضعیت و قبول آن به عنوان تهدیدی برای صلح یا نقض صلح یا عملی تجاوزگرانه ابتدا تصمیمات موقتی اخذ می‌کند (تصمیم‌هایی که جنبهٔ غیرنظامی دارد) تا از پیچیده‌تر شدن اوضاع جلوگیری نماید. سپس در صورت نیاز، می‌تواند مجازات‌هایی از قبیل قطع کامل یا جزئی روابط اقتصادی، ارتباطات زمینی، هوایی، دریایی، دریایی، پستی، تلگرافی، بیسیمی و دیگر وسایل ارتباطی و هم‌چنین قطع روابط دیپلماتیک را در نظر بگیرد و تمام دولت‌های عضو سازمان موظف‌اند آن‌ها را اجرا نمایند.[۱۶]
چنانچه شورای امنیت تشخیص دهد که اقدامات پیش‌بینی شده در مادهٔ ۴۱ (مجازات‌های دیپلماتیک و اقتصادی) در حد کافی نبوده می‌تواند از نیروهای نظامی، هوایی و دریایی یا هر وسیلهٔ دیگری که برای حفظ یا برقراری صلح و امنیت بین‌المللی لازم است (تصمیمات نظامی) علیه دولت یا دولت‌های تهدیدکننده صلح، یا ناقض صلح، یا متجاوز استفاده نماید.[۱۳][۱۷] این مورد اساس دخالت و اقدام نظامی سازمان ملل متحد در کره در سال ۱۹۵۰ در طی جنگ کره و استفاده از نیروهای چند ملیتی در عراق و کویت در سال ۱۹۹۱، اقدام نیروهای بین‌المللی علیه القاعده در افغانستان در سال ۲۰۰۱ و اقدام نیروهای بین‌المللی در لیبی در سال ۲۰۱۱ می‌باشد. تصمیمات متخذه تحت بخش هفتم، مانند تحریم اقتصادی با توافق اعضای سازمان ملل متحد صورت می‌گیرد. هم‌چنین شورا می‌تواند طبق فصل ۷ منشور، افراد متهم به نقض قوانین بشردوستانه و حقوق بشر بین‌المللی را در دادگاه‌های بین‌المللی محاکمه و تحت پیگرد قرار دهد.[یادداشت ۲] کشورهای عضو شورای امنیت سازمان ملل در روز ۲ دی ۱۳۹۳ (۲۳ دسامبر ۲۰۱۴) توافق کردند که دربارهٔ وضعیت حقوق بشر در کره شمالی به رایزنی بپردازند. به رغم مخالفت روسیه و چین، برای نخستین بار، وضعیت حقوق بشر در یک کشور به موضوع بحث در شورای امنیت ملی بدل شد. مجمع عمومی سازمان ملل هم کره شمالی را به اتهام ارتکاب جنایت علیه بشریت به دادگاه کیفری بین‌المللی ارجاع داد.[۱۸]

رهبران کشورهای جهان در اجلاس جهانی سران ۲۰۰۵ اعلام کرده‌اند:

جامعهٔ بین‌المللی از طریق سازمان ملل، مسئولیت دارد از ابزارهای مناسب دیپلماتیک، انسان‌دوستانه و امکانات دیگر مطابق فصل ۶ و ۷ منشور برای کمک به محافظت از جمعیت‌ها (افراد غیرنظامی) در برابر کشتار جنگی، جنایات جنگی، پاکسازی قومی و جنایت علیه بشریت سود برد. در این‌زمینه ما رهبران آماده‌ایم در صورتی‌که روش‌های مسالمت‌آمیز ناکافی باشد و مسئولان ملی آشکارا در محافظت از مردم خود در خصوص این جرایم بین‌المللی کوتاهی کنند، اقدام دسته‌جمعی به عمل آوریم.[۱۳]

سازمان ملل متحد از خیلی از سوءتفاهمات منجر به خشونت و ظلم جهانی که ممکن بود به برخورد گسترده‌تری منجر شود، جلوگیری کرده‌است. این شورا راه‌هایی را برای مذاکره و تفاهم از طریق سرویس‌های خود به عنوان مرکزی برای بحث و گفتگو، مذاکره و توافق، همانند گروه‌ها و نهادهای جویای حقیقت تحت سرپرستی سازمان ملل متحد، میانجی‌ها و حافظان صلح و آتش‌بس ارائه کرده‌است. نیروهای حافظ صلح سازمان ملل متحد با استفاده از سربازان و تجهیزات فراهم شده توسط کشورهای عضو به رغم بعضی عدم موفقیت‌ها در بیشتر مواقع قادر به محدود ساختن یا جلوگیری از برخورده بوده‌اند. اما باوجود این، ثابت شده‌است، حل و فصل بعضی برخوردها فراتر از حد توان سازمان ملل متحد بوده‌اند. رمز موفقیت تلاش‌های حافظان صلح سازمان ملل متحد، علاقه‌مندی و تمایل طرف‌های درگیر در یک برخورد برای مذاکره مسالمت‌آمیز از طریق اقدامات دیپلماتیک بوده‌است.

شورا می‌تواند اتباع کشورهایی را که به عضویت دیوان بین‌المللی کیفری درنیامده‌اند برای بازجویی و محاکمه فرابخواند.

طرز کار شورای امنیت[ویرایش]

شورای امنیت به‌طور دائمی مشغول به کار است در حالی که جلسات مجمع عمومی سازمان ملل بنابر جداول زمانی خاص یا برخی ضرورت‌ها تشکیل می‌شود. مقررات مربوط به آیین‌نامهٔ داخلی شورای امنیت، نیز توسط خود شورا تصویب شده‌است.

سازمان‌دهی کارهای شورای امنیت (تشکیل جلسات)[ویرایش]

شورای امنیت به نحوی سازمان یافته‌است که بتواند به‌طور دائم انجام وظیفه کند و در زمان‌های مشخصی اجلاس برگزار نمی‌کند. به محض اینکه شرایط ایجاب کند با درخواست رئیس شورا فوراً تشکیل جلسه می‌دهد. از این روی هر عضو شورای امنیت، یک نمایندهٔ دائمی انتخاب می‌کند که در مقرّ سازمان ساکن باشد تا شورا بتواند در مواقع لزوم تشکیل جلسه دهد.[۲][۱۹] این مورد جزء اصول بسیار مهم منشور ملل متحد است که برای مقابله با ضعف جامعهٔ ملل در گذشته بود.[۲۰] چراکه تشکیلات جامعهٔ ملل همیشه قادر به واکنش مناسب و سریع در همهٔ موارد بحرانی نبود. شورا جلساتی (ادواری) به فواصل معین خواهد داشت و هر یک از اعضای شورا در صورتی‌که مایل باشد می‌تواند توسط یکی از اعضای دولت خود یا نماینده‌ای که مخصوصاً بدین منظور تعیین شده‌است در آن جلسات شرکت جویند.[۱۹] برخلاف جلسات ادواری که ۲ بار در سال برگزار می‌شود، جلسات عادی به درخواست رئیس شورا هر زمان که ضرورتی باشد تشکیل می‌شود. فاصلهٔ این جلسات نباید از ۱۴ روز، بیش‌تر باشد.[۲۱] تقاضای تشکیل جلسهٔ شورای امنیت بدین ترتیب است که درخواستی تقدیم ریاست شورا می‌شود که در آن تشکیل جلسه فوری شورا خواسته می‌شود. این درخواست می‌تواند از طرف نهادهای زیر مطرح شود:

شورای امنیت معمولاً در مقر سازمان ملل متحد تشکیل جلسه می‌دهد. اما می‌تواند به درخواست هر عضو شورا یا دبیرکل در جای دیگری که برای انجام وظیفهٔ خود مناسب می‌داند تشکیل جلسه دهد.[۲۱] جلسات برگزار شده در ۱۹۴۵ و ۱۹۵۱ پاریس، ۱۹۷۲ آدیس‌آبابا، ۱۹۷۳ پاناما و ۱۹۹۰ ژنو ناظر بر همین موضوع است.[۲]

نحوهٔ اخذ تصمیم در شورای امنیت[ویرایش]

در حالی‌که سایر ارکان سازمان ملل متحد فقط قادر به دادن توصیه‌هایی به دول عضو هستند، شورای امنیت قادر است تصمیمات لازم‌الاجرایی در چارچوب منشور ملل متحد اخذ و تمامی دول عضو را موظف به اجرای آن نماید. تصمیمات شورای امنیت تحت عنوان قطعنامه با رأی اکثریت به تصویب می‌رسد.[۲۰] هر عضو شورای امنیت دارای یک حق رأی است. تصمیم در خصوص مسائل مربوط به نظام‌نامه و طرز کار با رأی مثبت ۹ دولت اخذ می‌شود. به عبارت دیگر رأی‌گیری در خصوص مسائل آیین کار، رأی‌گیری با اکثریت عددی است. در این رأی‌گیری صرفاً وجود ۹ رأی مثبت کافی است و نوع عضویت رأی‌دهنده (دائمی یا غیر دائمی) مورد توجّه نمی‌باشد. تصمیم‌گیری در خصوص سایر مسائل با اکثریت کیفی است. در اکثریت کیفی نوع عضویت رأی‌دهنده مورد توجه است و هر پنج عضو دائم و حداقل ۴ عضو غیر دائم باید رأی مثبت دهند تا موضوعی تصویب شود. هم‌چنین منشور اعضای دائم را هنگامی که خود یک طرف اختلاف هستند از رأی دادن در خصوص تصمیماتی که به موجب مندرجات فصل ۶ و بند ۳ از مادهٔ ۵۲ منشور اتخاذ می‌شود ممنوع کرده‌است.[۲۶]

نقد حق وتو[ویرایش]

یک حقوقدان ایرانی در مه ۲۰۱۲ در کتاب خود به نام بر ویرانه‌های شورای امنیت سازمان ملل کیفرخواست سنگینی را علیه این شورا صادر کرد اوبا اشاره به جنگ‌های اسراییل علیه لبنان و فلسطین و سکوت شورای امنیت در قبال آن‌ها شورای امنیت را شورای امنیت جنایتکاران نامیده وان را تأمین‌کننده امنیت جنایتکاران و نه ملت‌ها می‌داند او با اشاره به پرونده هسته‌ای ایران شورای امنیت را به دامن زدن به بحران‌های علیه صلح و امنیت بین‌المللی متهم می‌کند در پایان کتاب طرحی برای اصلاح شورای امنیت پیشنهاد کرده و سازمان جهانی برای هم‌اندیشی جهت اصلاح این شورا ترسیم می‌کند.[۲۷]

نمایندهٔ شوروی سابق دست خود را به منظور نشان دادن رأی منفی به قطعنامه‌ای که چین را به بازگرداندن سربازان نظامی خود از کره متعهد کرده بود، بالا برده‌است.

در صورتی‌که یکی از اعضای دائم شورای امنیت رأی منفی دهد این رکن نمی‌تواند هیچ تصمیمی اتخاذ کند. تا به حال چندین بار وتوی یکی از اعضای دائمی که در مسئله‌ای ذی‌نفع بوده‌است سبب شده‌است تا شورای امنیت به عنوان رکن اصلی حفظ صلح و امنیت بین‌المللی فلج شود و نتواند اخذ تصمیم نماید. نمونهٔ استفاده از این رأی منفی را می‌توان وتوهای مکرر ایالات متحده آمریکا در خصوص قطعنامه‌هایی که به اسرائیل عملکردی انتقادی دارد و همچنین وتوی چین در خصوص اجرای عملیات حفظ صلح سازمان ملل متحد در گواتمالا دانست چرا که چین ارتباط و همکاری دولت گواتمالا با تایوان را مغایر با حاکمیت و منافع ملی خود می‌دانست.[۲۸][۲۹] پذیرش حق وتو از همان ابتدا در کنفرانس سانفرانسیکو با انتقاد دیگر کشورها مواجه شد چراکه آن‌ها معتقد بودند به رسمیت شناختن این حق در واقع نفی اصل برابری دولت‌ها می‌باشد. اما این پنج عضو با این استدلال که بیش‌ترین نقش اساسی در حفظ صلح و امنیت بین‌المللی و تأمین مالی و نیروی نظامی سازمان ملل بر عهده آن‌ها است و اگر صلح و امنیت بین‌المللی به خطر افتد و اختلافی به جنگ منتهی شود آن‌ها هستند که نقش اساسی در پیش‌گیری از خصومت‌ها و خاموش کردن آتش جنگ دارند این امتیاز را برای خود قانونی و برحق می‌دانستند. ۵ عضو دائم شورای امنیت در نهایت با وجود تمام انتقادها جامعهٔ بین‌المللی را تهدید کردند که اگر حق وتو برای آن‌ها به رسمیت شناخته نشود موضوع تأسیس سازمان ملل متحد به‌طور کلی منتفی خواهد شد. در نتیجه این امر، سایر کشورهای عضو به این نتیجه رسیدند که اساساً ایجاد چنین امتیازی برای اعضای دائم بهتر از آن است که سازمان ملل اساساً تشکیل نشود.[۳۰]

انعطاف در نحوهٔ تصمیم‌گیری در شورای امنیت[ویرایش]

عواملی سبب شده از تأثیر حق وتو تا حدودی کاسته شود. مادهٔ ۲۷ منشور برای اخذ تصمیم مقرر کرده‌است که اعضای دائم باید رأی مثبت دهند و رأی منفی آن‌ها مانع از اتخاذ هرگونه تصمیمی خواهد شد. این ماده هیچ اشاره‌ای به غیبت عمدی اعضا در جلسات شورا و امتناع از دادن رأی نکرده‌است؛ بنابراین غیبت عمدی در جلسات و امتناع از دادن رأی وتو محسوب نمی‌شود. روش کنسانسوس و قطعنامه ۳۷۷ مجمع عمومی سازمان ملل متحد مصوب ۱۹۵۰ هم تا حدودی در این انعطاف سهیم هستند.

امتناع از رأی و غیبت در جلسه‌های شورای امنیت[ویرایش]

رویهٔ شورای امنیت به این‌گونه است که عدم حضور یک عضو دائمی در جلسات شورا یا امتناع از دادن رأی را به عنوان رأی ممتنع ارادی لحاظ می‌کند. این رویه از سال ۱۹۴۶ برقرار شده و سبب ایجاد قاعدهٔ عرفی گردیده‌است. دیوان بین‌المللی دادگستری در رأی مشورتی ۱۹۷۱ خود در مورد قضیه نامیبیا اعلام داشته‌است:

امتناع یکی از اعضای شورا در تصویب آنچه پیشنهاد شده‌است در حکم مخالفت وی نیست. اگر عضو دائم بخواهد با تصویب قطعنامه‌ای که نیاز به رأی همهٔ اعضای دائم دارد مخالفت بورزد، باید رأی منفی بدهد. این رویهٔ شورای امنیت که بعد از اصلاح عملی مادهٔ ۲۷ منشور در ۱۹۶۵ هم‌چنان معتبر باقی مانده‌است، مورد قبول کلیه اعضای سازمان ملل متحد می‌باشد.[۳۱]

به عنوان نمونه می‌توان از عدم حضور شوروی سابق در بحث‌های شورای امنیت در اعتراض به حضور تایوان به جای جمهوری خلق چین نام برد که این عدم حضور سبب شد تا شورا تصمیم خود را در مورد دخالت در جنگ کره اتخاذ کرد و ۳ قطعنامه را در حمایت از کره جنوبی تصویب کرد.[۱۳]

قطعنامهٔ ۳۷۷ (اتحاد برای صلح)[ویرایش]

به علت مشکلات ناشی از کاربرد وتو در شورای امنیت، همیشه تلاش برای انتقال صلاحیت در خصوص مسایلی که شورا از تصمیم‌گیری در خصوص آن فلج کرده‌است صورت گرفته‌است. این تلاش‌ها بالاخره در جریان جنگ کره، هنگامی که شوروی از حق وتو خود در جهت ایجاد مانع در اعزام نیروهای حافظ صلح به کره استفاده کرد، به نتیجه رسید. برای بی‌اثر کردن وتو شوروی، ایالات متحدهٔ آمریکا پیشنهاد تصویب قطعنامه اتحاد برای صلح را در مجمع عمومی مطرح کرد. این قطعنامه در ۳ نوامبر ۱۹۵۰ توسط مجمع عمومی تصویب گردید و راه را برای ورود مجمع عمومی و دبیرکل سازمان ملل متحد بازگردید.[۳۲]
طبق قطعنامه اتحاد برای صلح[یادداشت ۳] چنانچه شورای امنیت به علت کاربرد وتوی یک عضو دائمی نتواند در برابر تهدید علیه صلح، نقض صلح یا عمل تجاوزکارانه در منشور ملل متحد، اتخاذ تصمیم نماید، مجمع عمومی می‌تواند به درخواست اکثریت اعضا یا شورای امنیت (با رأی موافق ۹ عضو) آن مسئله را بررسی نماید و به اعضا راه‌های مناسب را توصیه کند. این راه‌ها می‌تواند شامل تصمیمات جمعی و حتی در صورت نیاز، کاربرد نیروی نظامی برای حفظ صلح و امنیت بین‌المللی باشد. در اجرای قطعنامه ۳۷۷ بود که مجمع عمومی در برخوردهای انگلیس و فرانسه و اسرائیل علیه مصر در سال ۱۹۵۶ به جای شورای امنیت که بر اثر وتوهای پی در پی از تصمیم‌گیری فلج شده بود به طرفین متخاصم دستور آتش‌بس داد و نیروی امداد ملل متحد را ایجاد کرد تا بر این آتش‌بس نظارت کند. هم چنین مجمع عمومی در قضیه اشغال مجارستان در ۱۹۵۶، بحران کانال سوئز در ۱۹۵۶، قضیه نامیبیا در ۱۹۸۱ و در قضیه وضعیت جولان در ۱۹۸۲ از تمهیداتی که در این قطعنامه است استفاده کرد و تشکیل جلسه داد.[۳۳]

نهادهای وابسته به شورای امنیت[ویرایش]

الگوهای اصلاحات و تغییر در ساختار شورای امنیت[ویرایش]

ساختار شورای امنیت با انتقادات بسیاری از کشورها روبه‌رو شده‌است و ترکیب فعلی آن به جز اعضای دائم شورا، مطلوب اکثر کشورهای جهان نیست. بیش‌ترین تغییراتی که در خصوص شورای امنیت مورد توجه کشورها واقع شده، اصلاح آیین کار آن، حذف حق وتو و افزایش تعداد اعضای دائم شده‌اند.

افزایش تعداد اعضا[ویرایش]

گروه ۴ (هند، آلمان، ژاپن و برزیل) از درخواست همدیگر برای داشتن کرسی دائم در شورای امنیت و داشتن حق وتو حمایت می‌کنند

بیش تر کشورها معتقدند که شورای امنیت نمایندهٔ همهٔ اعضا نیست و نمایندگی عادلانه در آن رعایت نشده‌است. در این خصوص بحث‌های زیادی صورت گرفته‌است.[۳۴] بیشتر کشورها خواهان افزایش تعداد اعضای شورا تا میزان ۲۵ تا ۱۹ عضو شده‌اند. پیشنهاد شده‌است که هر یک از قاره‌های آمریکا، آفریقا، آسیا، اروپا ۶ کشور (بعضاً به عنوان عضو دائم و بدون حق وتو و بعضاً به عنوان عضو چرخشی) در این شورا داشته باشند.

کشورهایی که بیش از دیگران خواستار کرسی‌های دائمی شورای امنیت شده‌اند، عبارتند از برزیل،[یادداشت ۴] آلمان، هندوستان و ژاپن.[یادداشت ۵] در حقیقت ژاپن و آلمان دومین و سومین فراهم‌کنندگان کمک‌های مالی سازمان ملل متحد هستند، در حالی که برزیل، بزرگترین کشور آمریکای جنوبی و هند بزرگترین دموکراسی مردمی جهان و هر دو از بزرگترین فراهم‌کنندگان سرباز برای نیروهای حافظ صلح به رهبری سازمان ملل متحد می‌باشند. کشورهای اسلامی (مشخصاً سازمان کنفرانس اسلامی) و آفریقایی و کشورهای عضو جنبش غیرمتعهدها هم خواستار کرسی‌هایی دائم در شورای امنیت هستند. پیشنهاد دیگری که در این خصوص مطرح شده (مشخصاً از جانب ایتالیا) کنار گذاشتن فرانسه و انگلیس از اعضای دائم شورا و به جای آنان دادن این کرسی به اتحادیه اروپا است.[یادداشت ۶] یک گروه کاری از مجمع عمومی از سال ۱۹۹۴ مشغول بررسی افزایش تعداد اعضا شورای امنیت و نمایندگی منصفانه در آن هستند اما تاکنون به دلیل اختلاف نظرهای گسترده بین کشورها به نتیجه‌ای نرسیده‌اند.

دلایل موافقان افزایش اعضای شورای امنیت[ویرایش]

  • نحوهٔ توزیع قدرت جهانی به صورت چشم‌گیری از سال ۱۹۴۵ تاکنون تغییر کرده‌است. در حقیقت تعداد کشورهای عضو سازمان ملل متحد از ۵۱ کشور در سال ۱۹۴۵ به ۱۹۳ کشور در سال ۲۰۱۱ رسیده‌است؛ لذا شرایط جدید، توازنی با ساختار کنونی شورای امنیت (ساختار آناکرنیک) و واقعیت‌های جهان در قرن ۲۱ ندارد. اعضای دائم شورای امنیت، از عضویت آلمان، ژاپن و قدرت‌های جدید به وجود آمده نظیر هند و برزیل جلوگیری می‌کنند.[۳۵]
  • با افزایش تعداد اعضا این رکن از حالت انحصاری و بسته خارج می‌شود و بیشتر در روند دموکراتیزه شدن قرار می‌گیرد.[۳۶]
  • با وسیع‌تر شدن دامنهٔ اعضای شورای امنیت، تصمیمات شورا با اقبال و توجه بیشتری روبه‌رو خواهد شد و از این طریق مشروعیت و اثربخشی آن بیش‌تر خواهد گردید.
  • هم‌اکنون به سختی می‌توان اعضای دائم را از نظر کیفی نمایندهٔ جامعهٔ بین‌المللی دانست؛ زیرا فرانسه، بریتانیا و روسیه دیگر آن قدرت سابق را ندارند اما به موازات آن قدرت‌های جدیدی از نظر اقتصادی و از نظر سیاسی در جهان به وجود آمده‌است.

دلایل مخالفان افزایش اعضای شورای امنیت[ویرایش]

  • با بزرگ‌تر شدن ساختار شورا اهمیت آن افزون بر سابق دوچندان می‌شود و این از اهمیت مجمع عمومی که دموکرات‌ترین نهاد سازمان است و اکثراً مورد حمایت کشورهای جهان سوم است می‌کاهد.[۳۶]
  • جدای از همهٔ این موارد، اصلاحات در ساختار شورای امنیت و به خصوص افزایش اعضا امکان‌پذیر نمی‌باشد چراکه مشکل تصویب این طرح در مجمع عمومی و شورای امنیت کماکان ادامه دارد. هرگونه تغییر نیازمند این است که مورد موافقت ۲/۳ اعضای مجمع عمومی و اکثریت اعضای شورای امنیت، همراه با رأی موافق ۵ عضو دائمی شورا قرار گیرد؛ و از آن‌جا که کشورها بیشتر خواهان منافع خود در شورا هستند تا منافع جامعهٔ بین‌المللی تصمیم‌گیری در خصوص این اصلاحات بسیار سخت است.

دیدگاه‌های اعضای دائم شورای امنیت در خصوص افزایش اعضا[ویرایش]

  • فرانسه و انگلستان بیش‌تر از سایرین خواهان افزایش اعضای شورای امنیت هستند. هم‌اکنون اکثر کشورهای اروپایی و بیش‌تر به واسطهٔ معاهده لیسبون به عضویت دائم فرانسه و انگلیس فشار وارد کرده‌اند و خواهانند که این کرسی دائمی به نفع اتحادیه اروپا باشد تا این دو کشور.
  • روسیه مهم‌ترین مانع در راه افزایش اعضای شورا این کشور است. روسیه از همان ابتدا مخالف هر گونه توسعهٔ اعضا بوده‌است و بارها اعلام کرده‌است که از حق وتوی خود در این جهت استفاده خواهد کرد. دولت روسیه معتقد است به جای افزایش اعضای شورا متمرکز ساختن اهداف خود در جهت تقویت آن و به‌کارگیری شیوه‌های دیگر بسیار مفیدتر است.
  • چین با عضویت دائم ژاپن و هند در شورا مخالف است. از سوی دیگر چین از عضویت دائم برزیل در شورای امنیت و اعطای حق وتو به برزیل حمایت می‌کند.[۳۷] از سوی دیگر مقامات رسمی چین معتقدند هرگونه تغییری در تعداد اعضای دائم شورای امنیت وضعیت را بدتر خواهد کرد و کشورهای هم‌ردیف را به جدالی دشمن‌ساز سوق خواهد داد.
  • ایالات متحده آمریکا تاکنون در خصوص طرح افزایش اعضا سکوت اختیار کرده‌است و فقط به ابراز حمایت‌های کلی بسنده نموده‌است. دولت اوباما در راستای دیپلماسی آمریکایی به نامزدی هیچ کشوری به‌طور رسمی صحه نگذاشته‌است (دعوت باراک اوباما از مقامات هند برای عضویت دائم در شورای امنیت یک استثنا محسوب می‌شود). با این حال مقامات رسمی آمریکا در خصوص نحوهٔ اصلاحات در شورا پیشنهادهایی داده‌اند:
  1. توسعهٔ اعضا نباید به تأثیر و کارایی شورا لطمه وارد کند.
  2. هر پیشنهادی در خصوص افزایش اعضا باید حاوی نام آن کشور به‌طور مشخص و واضح باشد.
  3. نامزدهای احتمالی اعضای دائم شورا باید بر اساس توانایی‌هایشان در حفظ صلح و امنیت بین‌المللی، تعهد به مبارزه و برخورد با تروریسم و تعهد به عدم استفاده و جلوگیری از تکثیر سلاح‌های اتمی سنجیده شوند.
  4. هیچ تغییری در موقعیت فعلی اعضای دائمی شورا و ساختار حق وتو نباید صورت بگیرد.
  5. هر گونه پیشنهادی در خصوص افزایش اعضا باید با نیازهای منشور ملل متحد در خصوص قبولی اعضا مطابق باشد و این شامل تصویب ۲/۳ مجلس سنای ایالات متحده آمریکا هم می‌شود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

یادداشت‌ها[ویرایش]

  1. دولت ایران در سال ۱۹۵۵ برای مدت ۲ سال عضو غیر دائم شورای امنیت بود.
  2. شورا بدین منظور سه نهاد وابسته به خود، دادگاه بین‌المللی کیفری یوگسلاوی سابق، دادگاه بین‌المللی کیفری برای رواندا و کمیته ضد تروریسم (بعد از حملات ۱۱ سپتامبر) را در تعقیب جنایات علیه بشریت تشکیل داده‌است.
  3. این قطعنامه به قطعنامهٔ آچسن هم معروف است. دین آچسن نام وزیر امور خارجهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا در آن زمان بود.
  4. روسیه از عضویت این کشور حمایت کرده‌است.
  5. دولت جرج دابلیو بوش در ابتدا از عضویت آلمان و ژاپن حمایت می‌کرد اما بعد از این‌که آلمان مخالفت خود را با جنگ آمریکا علیه عراق اعلام کرد فقط با عضویت ژاپن موافقت کرد. هم‌اکنون دولت باراک اوباما برخلاف دولت بوش صرفاً از عضویت هند استقبال کرده‌است.
  6. این پیشنهاد با منشور ملل متحد مغایر است چراکه منشور عضویت کشور را به رسمیت می‌شناسد نه گروهی از کشورها را.

منابع[ویرایش]

  1. "UN Security Council: Members", The United Nations Retrieved on 2008-۰۳-16.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ http://www.un.org/Docs/sc/unsc_background.html. دریافت‌شده در ۲۲ نوامبر ۲۰۱۱. پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)
  3. http://www.un.org/sc/members.asp. دریافت‌شده در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۱. پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)
  4. «The Green Paper Worldwid The United Nation Security Council». دریافت‌شده در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۱.
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ حجت دولتشاه،منشور ملل متحد، م. ۲۳.
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ «Frequently Asked Questions». دریافت‌شده در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۱.
  7. "General Assembly Elects 4 New Non-permanent Members to Security Council, as Western and Others Group Fails to Fill Final Vacancy". United Nations. Retrieved 9 August 2016.
  8. "Elected to Security Council in Single Round of General Assembly Voting, Italy Says It Will Cede Non-Permanent Seat to Netherlands after 1 Year". United Nations. Retrieved 9 August 2016.
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ ۹٫۲ محمدرضا ضیائی بیگدلی، حقوق بین‌الملل عمومی، ص. ۲۴۵.
  10. ترامپ و روحانی در شورای امنیت سازمان ملل، رادیو فردا
  11. ۱۱٫۰ ۱۱٫۱ ۱۱٫۲ حجت دولتشاه، منشور سازمان ملل متحد.
  12. «functions and powers of the Security Council». دریافت‌شده در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۱.
  13. ۱۳٫۰ ۱۳٫۱ ۱۳٫۲ ۱۳٫۳ ۱۳٫۴ ۱۳٫۵ «سازمان ملل متحد» (PDF). دریافت‌شده در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۱.
  14. حجت دولتشاه،منشور ملل متحد، م. ۹۶.
  15. «(Pacific Settlements of Disputes (Chapter VI». دریافت‌شده در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۱.
  16. حجت دولتشاه،منشور ملل متحد، م. ۴۱–۴۰.
  17. حجت دولتشاه،منشور ملل متحد، م. ۴۲.
  18. شورای امنیت سازمان ملل وضعیت حقوق بشر در کره شمالی را بررسی می‌کند رادیو فردا
  19. ۱۹٫۰ ۱۹٫۱ حجت دولتشاه،منشور ملل متحد، م. ۲۸.
  20. ۲۰٫۰ ۲۰٫۱ «The Security Council». بایگانی‌شده از اصلی در ۹ مارس ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۱.
  21. ۲۱٫۰ ۲۱٫۱ «PROVISIONAL RULES OF PROCEDURE OF THE SECURITY COUNCIL». دریافت‌شده در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۱.
  22. حجت دولتشاه، منشور سازمان ملل متحد، بند ۱ م. ۳۵.
  23. حجت دولتشاه، منشور سازمان ملل متحد، بند ۲ م. ۳۵.
  24. حجت دولتشاه، منشور سازمان ملل متحد، بند ۳ م. ۱۱.
  25. حجت دولتشاه، منشور سازمان ملل متحد، م. ۹۸.
  26. حجت دولتشاه، منشور سازمان ملل متحد، م. ۲۷.
  27. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۸ اوت ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۹.
  28. «Stop Abuse of U.N. Security Council Veto Power». نیویورک تایمز. دریافت‌شده در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۱.
  29. «U.S. Vetoes of UN Resolutions Critical of Israel (۱۹۷۲–۲۰۱۱)». دریافت‌شده در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۱.
  30. محمد رضا ضیائی بیگدلی، حقوق بین‌الملل عمومی، ص. ۲۴۶
  31. فلسفی، هدایت الله. «شورای امنیت و صلح جهانی». دریافت‌شده در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۱.
  32. مجدی نسب، عزت‌الله. «تاریخچه حل و فصل اختلافات بین‌المللی». دریافت‌شده در ۲۹ نوامبر ۲٫۱۱. تاریخ وارد شده در |تاریخ بازدید= را بررسی کنید (کمک)
  33. بیگدلی، محمدرضا (۲۹ نوامبر ۲۰۱۱حقوق بین‌الملل عمومی، گنج دانش، ص. ۲۴۳
  34. «اصلاح شورای امنیت، تطبیق منشور ملل متحد با واقعیات جدید پس از دوره جنگ سرد». دریافت‌شده در ۲۶ نوامبر ۲۰۱۱.
  35. مکدونالد، کارا سی؛ پاتریک، استوارد ام. «UN Security Council Enlargement and U.S. Interests» (پی‌دی‌اف). دریافت‌شده در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۱.
  36. ۳۶٫۰ ۳۶٫۱ «شورای امنیت سازمان ملل را بیشتر بشناسیم». آفتاب نیوز. بایگانی‌شده از اصلی در ۳۱ مارس ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۲۶ نوامبر ۲۰۱۱.
  37. http://vista.ir/article/73154/

پیوند به بیرون[ویرایش]

United Nations Security Council
Emblem of the United Nations.svg
UN-Sicherheitsrat - UN Security Council - New York City - 2014 01 06.jpg
UN Security Council Chamber in New York City
AbbreviationUNSC
Formation1945
TypePrincipal organ
Legal statusActive
Membership
Websitewww.un.org

The United Nations Security Council (UNSC) is one of the six principal organs of the United Nations (UN),[1] charged with ensuring international peace and security,[2] accepting new members to the United Nations[3] and approving any changes to its charter.[4] Its powers include the establishment of peacekeeping operations and international sanctions as well as the authorization of military actions through resolutions – it is the only body of the United Nations with the authority to issue binding resolutions to member states. The council held its first session on 17 January 1946.

Like the UN as a whole, the Security Council was created following World War II to address the failings of a previous international organization, the League of Nations, in maintaining world peace. In its early decades, the Security Council was largely paralyzed by the Cold War division between the US and USSR and their respective allies, though it authorized interventions in the Korean War and the Congo Crisis and peacekeeping missions in the Suez Crisis, Cyprus, and West New Guinea. With the collapse of the Soviet Union, UN peacekeeping efforts increased dramatically in scale, and the Security Council authorized major military and peacekeeping missions in Kuwait, Namibia, Cambodia, Bosnia, Rwanda, Somalia, Sudan, and the Democratic Republic of Congo.

The Security Council consists of fifteen members.[5] The great powers that were the victors of World War II – the Soviet Union (now represented by Russia), the United Kingdom, France, the former Republic of China (now represented by the People's Republic of China), and the United States – serve as the body's five permanent members. These can veto any substantive resolution, including those on the admission of new member states or nominees for the office of Secretary-General. In addition, the council has 10 non-permanent members, elected on a regional basis to serve a term of two years. The body's presidency rotates monthly among its members.

Resolutions of the Security Council are typically enforced by UN peacekeepers, military forces voluntarily provided by member states and funded independently of the main UN budget. As of 2016, 103,510 peacekeepers and 16,471 civilians were deployed on sixteen peacekeeping operations and one special political mission.[6]

History

Background and creation

In the century prior to the UN's creation, several international treaty organizations and conferences had been formed to regulate conflicts between nations, such as the International Committee of the Red Cross and the Hague Conventions of 1899 and 1907.[7] Following the catastrophic loss of life in World War I, the Paris Peace Conference established the League of Nations to maintain harmony between the nations.[8] This organization successfully resolved some territorial disputes and created international structures for areas such as postal mail, aviation, and opium control, some of which would later be absorbed into the UN.[9] However, the League lacked representation for colonial peoples (then half the world's population) and significant participation from several major powers, including the US, USSR, Germany, and Japan; it failed to act against the 1931 Japanese invasion of Manchuria, the Second Italo-Ethiopian War in 1935, the 1937 Japanese occupation of China, and Nazi expansions under Adolf Hitler that escalated into World War II.[10]

British Prime Minister Winston Churchill, US President Franklin D. Roosevelt, and Soviet general secretary Joseph Stalin at the Yalta Conference, February 1945

The earliest concrete plan for a new world organization began under the aegis of the US State Department in 1939.[11] US President Roosevelt first coined the term United Nations to describe the Allied countries. "On New Year's Day 1942, President Roosevelt, Prime Minister Churchill, Maxim Litvinov, of the USSR, and T. V. Soong, of China, signed a short document which later came to be known as the United Nations Declaration and the next day the representatives of twenty-two other nations added their signatures."[12] The term United Nations was first officially used when 26 governments signed this Declaration. By 1 March 1945, 21 additional states had signed.[13] "Four Policemen" was coined to refer to the four major Allied countries: the United States, the United Kingdom, the Soviet Union, and China.[14] and became the foundation of an executive branch of the United Nations, the Security Council.[15]

In mid-1944, the delegations from the Allied "Big Four", the Soviet Union, the UK, the US and China, met for the Dumbarton Oaks Conference in Washington, D.C. to negotiate the UN's structure,[16] and the composition of the UN Security Council quickly became the dominant issue. France, the Republic of China, the Soviet Union, the UK, and US were selected as permanent members of the Security Council; the US attempted to add Brazil as a sixth member, but was opposed by the heads of the Soviet and British delegations.[17] The most contentious issue at Dumbarton and in successive talks proved to be the veto rights of permanent members. The Soviet delegation argued that each nation should have an absolute veto that could block matters from even being discussed, while the British argued that nations should not be able to veto resolutions on disputes to which they were a party. At the Yalta Conference of February 1945, the American, British, and Russian delegations agreed that each of the "Big Five" could veto any action by the council, but not procedural resolutions, meaning that the permanent members could not prevent debate on a resolution.[18]

On 25 April 1945, the UN Conference on International Organization began in San Francisco, attended by 50 governments and a number of non-governmental organizations involved in drafting the United Nations Charter.[19] At the conference, H. V. Evatt of the Australian delegation pushed to further restrict the veto power of Security Council permanent members.[20] Due to the fear that rejecting the strong veto would cause the conference's failure, his proposal was defeated twenty votes to ten.[21]

The UN officially came into existence on 24 October 1945 upon ratification of the Charter by the five then-permanent members of the Security Council and by a majority of the other 46 signatories.[19] On 17 January 1946, the Security Council met for the first time at Church House, Westminster, in London, United Kingdom.[22]

Cold War

Church House in London where the first Security Council Meeting took place on 17 January 1946

The Security Council was largely paralysed in its early decades by the Cold War between the US and USSR and their allies, and the Council generally was only able to intervene in unrelated conflicts.[23] (A notable exception was the 1950 Security Council resolution authorizing a US-led coalition to repel the North Korean invasion of South Korea, passed in the absence of the USSR.)[19][24] In 1956, the first UN peacekeeping force was established to end the Suez Crisis;[19] however, the UN was unable to intervene against the USSR's simultaneous invasion of Hungary following that country's revolution.[25] Cold War divisions also paralysed the Security Council's Military Staff Committee, which had been formed by Articles 45–47 of the UN Charter to oversee UN forces and create UN military bases. The committee continued to exist on paper but largely abandoned its work in the mid-1950s.[26][27]

In 1960, the UN deployed the United Nations Operation in the Congo (UNOC), the largest military force of its early decades, to restore order to the breakaway State of Katanga, restoring it to the control of the Democratic Republic of the Congo by 1964.[28] However, the Security Council found itself bypassed in favour of direct negotiations between the superpowers in some of the decade's larger conflicts, such as the Cuban missile crisis or the Vietnam War.[29] Focusing instead on smaller conflicts without an immediate Cold War connection, the Security Council deployed the United Nations Temporary Executive Authority in West New Guinea in 1962 and the United Nations Peacekeeping Force in Cyprus in 1964, the latter of which would become one of the UN's longest-running peacekeeping missions.[30][31]

On 25 October 1971, over US opposition but with the support of many Third World nations, the mainland, communist People's Republic of China was given the Chinese seat on the Security Council in place of Taiwan; the vote was widely seen as a sign of waning US influence in the organization.[32] With an increasing Third World presence and the failure of UN mediation in conflicts in the Middle East, Vietnam, and Kashmir, the UN increasingly shifted its attention to its ostensibly secondary goals of economic development and cultural exchange. By the 1970s, the UN budget for social and economic development was far greater than its budget for peacekeeping.[33]

Post-Cold War

US Secretary of State Colin Powell holds a model vial of anthrax while giving a presentation to the Security Council in February 2003.

After the Cold War, the UN saw a radical expansion in its peacekeeping duties, taking on more missions in ten years' time than it had in its previous four decades.[34] Between 1988 and 2000, the number of adopted Security Council resolutions more than doubled, and the peacekeeping budget increased more than tenfold.[35] The UN negotiated an end to the Salvadoran Civil War, launched a successful peacekeeping mission in Namibia, and oversaw democratic elections in post-apartheid South Africa and post-Khmer Rouge Cambodia.[36] In 1991, the Security Council demonstrated its renewed vigor by condemning the Iraqi invasion of Kuwait on the same day of the attack, and later authorizing a US-led coalition that successfully repulsed the Iraqis.[37] Undersecretary-General Brian Urquhart later described the hopes raised by these successes as a "false renaissance" for the organization, given the more troubled missions that followed.[38]

Though the UN Charter had been written primarily to prevent aggression by one nation against another, in the early 1990s, the UN faced a number of simultaneous, serious crises within nations such as Haiti, Mozambique and the former Yugoslavia.[39] The UN mission to Bosnia faced "worldwide ridicule" for its indecisive and confused mission in the face of ethnic cleansing.[40] In 1994, the United Nations Assistance Mission for Rwanda failed to intervene in the Rwandan genocide in the face of Security Council indecision.[41]

In the late 1990s, UN-authorised international interventions took a wider variety of forms. The UN mission in the 1991–2002 Sierra Leone Civil War was supplemented by British Royal Marines, and the UN-authorised 2001 invasion of Afghanistan was overseen by NATO.[42] In 2003, the US invaded Iraq despite failing to pass a UN Security Council resolution for authorization, prompting a new round of questioning of the organization's effectiveness.[43] In the same decade, the Security Council intervened with peacekeepers in crises including the War in Darfur in Sudan and the Kivu conflict in the Democratic Republic of Congo. In 2013, an internal review of UN actions in the final battles of the Sri Lankan Civil War in 2009 concluded that the organization had suffered "systemic failure".[44] In November/December 2014, Egypt presented a motion proposing an expansion of the NPT (non-Proliferation Treaty), to include Israel and Iran; this proposal was due to increasing hostilities and destruction in the Middle-East connected to the Syrian Conflict as well as others. All members of the Security Council are signatory to the NPT, and all permanent members are nuclear weapons states.[45]

Role

UN Security Council Resolutions
1 to 100 (1946–1953)
101 to 200 (1953–1965)
201 to 300 (1965–1971)
301 to 400 (1971–1976)
401 to 500 (1976–1982)
501 to 600 (1982–1987)
601 to 700 (1987–1991)
701 to 800 (1991–1993)
801 to 900 (1993–1994)
901 to 1000 (1994–1995)
1001 to 1100 (1995–1997)
1101 to 1200 (1997–1998)
1201 to 1300 (1998–2000)
1301 to 1400 (2000–2002)
1401 to 1500 (2002–2003)
1501 to 1600 (2003–2005)
1601 to 1700 (2005–2006)
1701 to 1800 (2006–2008)
1801 to 1900 (2008–2009)
1901 to 2000 (2009–2011)
2001 to 2100 (2011–2013)
2101 to 2200 (2013–2015)
2201 to 2300 (2015–2016)
2301 to 2400 (2016–2018)
2401 to 2500 (2018–2019)
2501 to 2600 (2019–present)

The UN's role in international collective security is defined by the UN Charter, which authorizes the Security Council to investigate any situation threatening international peace; recommend procedures for peaceful resolution of a dispute; call upon other member nations to completely or partially interrupt economic relations as well as sea, air, postal, and radio communications, or to sever diplomatic relations; and enforce its decisions militarily, or by any means necessary. The Security Council also recommends the new Secretary-General to the General Assembly and recommends new states for admission as member states of the United Nations.[46][47] The Security Council has traditionally interpreted its mandate as covering only military security, though US Ambassador Richard Holbrooke controversially persuaded the body to pass a resolution on HIV/AIDS in Africa in 2000.[48]

Under Chapter VI of the Charter, "Pacific Settlement of Disputes", the Security Council "may investigate any dispute, or any situation which might lead to international friction or give rise to a dispute". The Council may "recommend appropriate procedures or methods of adjustment" if it determines that the situation might endanger international peace and security.[49] These recommendations are generally considered to not be binding, as they lack an enforcement mechanism.[50] A minority of scholars, such as Stephen Zunes, have argued that resolutions made under Chapter VI are "still directives by the Security Council and differ only in that they do not have the same stringent enforcement options, such as the use of military force".[51]

Under Chapter VII, the Council has broader power to decide what measures are to be taken in situations involving "threats to the peace, breaches of the peace, or acts of aggression".[27] In such situations, the Council is not limited to recommendations but may take action, including the use of armed force "to maintain or restore international peace and security".[27] This was the legal basis for UN armed action in Korea in 1950 during the Korean War and the use of coalition forces in Iraq and Kuwait in 1991 and Libya in 2011.[52][53] Decisions taken under Chapter VII, such as economic sanctions, are binding on UN members; the Security Council is the only UN body with the authority to issue binding resolutions.[54][55]

The Rome Statute of the International Criminal Court recognizes that the Security Council has authority to refer cases to the Court in which the Court could not otherwise exercise jurisdiction.[56] The Council exercised this power for the first time in March 2005, when it referred to the Court "the situation prevailing in Darfur since 1 July 2002"; since Sudan is not a party to the Rome Statute, the Court could not otherwise have exercised jurisdiction.[57][58] The Security Council made its second such referral in February 2011 when it asked the ICC to investigate the Libyan government's violent response to the Libyan Civil War.[59]

Security Council Resolution 1674, adopted on 28 April 2006, "reaffirms the provisions of paragraphs 138 and 139 of the 2005 World Summit Outcome Document regarding the responsibility to protect populations from genocide, war crimes, ethnic cleansing and crimes against humanity".[60] The Security Council reaffirmed this responsibility to protect in Resolution 1706 on 31 August of that year.[61] These resolutions commit the Security Council to take action to protect civilians in an armed conflict, including taking action against genocide, war crimes, ethnic cleansing, and crimes against humanity.[62]

Members

Permanent members

The Security Council's five permanent members, below, have the power to veto any substantive resolution; this allows a permanent member to block adoption of a resolution, but not to prevent or end debate.[63]

Country Regional group Current state representation Former state representation
China Asia-Pacific People's Republic of China (from 1971) Republic of China (1945–1971)
France Western Europe and Others French Fifth Republic (from 1958) Provisional Government of the French Republic (1945–1946)
French Fourth Republic (1946–1958)
Russia Eastern Europe Russian Federation (from 1991) Union of Soviet Socialist Republics (1945–1991)
United Kingdom Western Europe and Others United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland (from 1945)
United States Western Europe and Others United States of America (from 1945)

At the UN's founding in 1945, the five permanent members of the Security Council were the Republic of China, the Provisional Government of the French Republic, the Soviet Union, the United Kingdom, and the United States. There have been two major seat changes since then. China's seat was originally held by Chiang Kai-shek's Nationalist Government, the Republic of China. However, the Nationalists were forced to retreat to the island of Taiwan in 1949, during the Chinese Civil War. The Chinese Communist Party assumed control of mainland China, thenceforth known as the People's Republic of China. In 1971, General Assembly Resolution 2758 recognized the People's Republic as the rightful representative of China in the UN and gave it the seat on the Security Council that had been held by the Republic of China, which was expelled from the UN altogether with no opportunity for membership as a separate nation.[32] After the dissolution of the Soviet Union in 1991, the Russian Federation was recognized as the legal successor state of the Soviet Union and maintained the latter's position on the Security Council.[64] Additionally, France eventually reformed its government into the French Fifth Republic in 1958, under the leadership of Charles de Gaulle. France maintained its seat as there was no change in its international status or recognition, although many of its overseas possessions eventually became independent.[65]

The five permanent members of the Security Council were the victorious powers in World War II[66] and have maintained the world's most powerful military forces ever since. They annually topped the list of countries with the highest military expenditures.[67] In 2013, they spent over US$1 trillion combined on defence, accounting for over 55% of global military expenditures (the US alone accounting for over 35%).[67] They are also among the world's largest arms exporters[68] and are the only nations officially recognized as "nuclear-weapon states" under the Nuclear Non-Proliferation Treaty (NPT), though there are other states known or believed to be in possession of nuclear weapons.[69]

Veto power

Number of resolutions vetoed by each of the five permanent members of the Security Council from 1946 until present.[70] vte


Under Article 27 of the UN Charter, Security Council decisions on all substantive matters require the affirmative votes of nine members. A negative vote or "veto" by a permanent member prevents adoption of a proposal, even if it has received the required votes.[63] Abstention is not regarded as a veto in most cases, though all five permanent members must actively concur to amend the UN Charter or to recommend the admission of a new UN member state.[54] Procedural matters are not subject to a veto, so the veto cannot be used to avoid discussion of an issue. The same holds for certain decisions that directly regard permanent members.[63] A majority of vetoes are used not in critical international security situations, but for purposes such as blocking a candidate for Secretary-General or the admission of a member state.[71]

In the negotiations building up to the creation of the UN, the veto power was resented by many small countries, and in fact was forced on them by the veto nations – US, UK, China, France and the Soviet Union – through a threat that without the veto there will be no UN. Here is a description by Francis O. Wilcox, an adviser to US delegation to the 1945 conference: "At San Francisco, the issue was made crystal clear by the leaders of the Big Five: it was either the Charter with the veto or no Charter at all. Senator Connally [from the US delegation] dramatically tore up a copy of the Charter during one of his speeches and reminded the small states that they would be guilty of that same act if they opposed the unanimity principle. 'You may, if you wish,' he said, 'go home from this Conference and say that you have defeated the veto. But what will be your answer when you are asked: "Where is the Charter"?'"[72]

As of 2012, 269 vetoes had been cast since the Security Council's inception.[a] In this period, China (ROC/PRC) used the veto 9 times, France 18, USSR/Russia 128, the UK 32, and the US 89. Roughly two-thirds of Soviet/Russian vetoes were in the first ten years of the Security Council's existence. Between 1996 and 2012, China vetoed 5 resolutions, Russia 7, and the US 13, while France and the UK did not use the veto.[71]

An early veto by Soviet Commissar Andrei Vishinsky blocked a resolution on the withdrawal of French forces from the then-colonies of Syria and Lebanon in February 1946; this veto established the precedent that permanent members could use the veto on matters outside of immediate concerns of war and peace. The USSR went on to veto matters including the admission of Austria, Cambodia, Ceylon, Finland, Ireland, Italy, Japan, Laos, Libya, Portugal, South Vietnam, and Transjordan as UN member states, delaying their joining by several years. Britain and France used the veto to avoid Security Council condemnation of their actions in the 1956 Suez Crisis. The first veto by the US came in 1970, blocking General Assembly action in Southern Rhodesia. From 1985 to 1990, the US vetoed 27 resolutions, primarily to block resolutions it perceived as anti-Israel but also to protect its interests in Panama and Korea. The USSR, US, and China have all vetoed candidates for Secretary-General, with the US using the veto to block the re-election of Boutros Boutros-Ghali in 1996.[73]

Non-permanent members

A chart representing the Security Council seats held by each of the regional groups. The United States, a WEOG observer, is treated as if it were a full member. This is not how the seats are arranged in actual meetings.
  African Group
  Asia-Pacific Group
  Eastern European Group
  Group of Latin American and Caribbean States (GRULAC)
  Western European and Others Group (WEOG)

Along with the five permanent members, the Security Council of the United Nations has temporary members that hold their seats on a rotating basis by geographic region. Non-permanent members may be involved in global security briefings.[74] In its first two decades, the Security Council had six non-permanent members, the first of which were Australia, Brazil, Egypt, Mexico, the Netherlands, and Poland. In 1965, the number of non-permanent members was expanded to ten.[75]

These ten non-permanent members are elected by the United Nations General Assembly for two-year terms starting on 1 January, with five replaced each year.[76] To be approved, a candidate must receive at least two-thirds of all votes cast for that seat, which can result in deadlock if there are two roughly evenly matched candidates. In 1979, a standoff between Cuba and Colombia only ended after three months and a record 154 rounds of voting; both eventually withdrew in favour of Mexico as a compromise candidate.[77] A retiring member is not eligible for immediate re-election.[78]

The African Group is represented by three members; the Latin America and the Caribbean, Asia-Pacific, and Western European and Others groups by two apiece; and the Eastern European Group by one. Traditionally, one of the seats assigned to either the Asia-Pacific Group or the African Group is filled by a nation from the Arab world.[79] Currently, elections for terms beginning in even-numbered years select two African members, and one each within Eastern Europe, Asia-Pacific, and Latin America and the Caribbean. Terms beginning in odd-numbered years consist of two Western European and Other members, and one each from Asia-Pacific, Africa, and Latin America and the Caribbean.[77]

During the 2016 United Nations Security Council election, neither Italy nor the Netherlands met the required two-thirds majority for election. They subsequently agreed to split the term of the Western European and Others Group. It was the first time in over five decades that two members agreed to do so.[80] Usually, intractable deadlocks are resolved by the candidate countries withdrawing in favour of a third member state.

The current elected members, with the regions they were elected to represent, are as follows:[81][82]

Term Africa Asia-Pacific Eastern Europe Latin America
and Caribbean
Western Europe
and Other
2019  South Africa  Indonesia  Dominican Republic  Belgium  Germany
2020  Niger  Tunisia  Vietnam  Estonia  Saint Vincent and the Grenadines
2021

President

United Nations Security Council by political international per country's head of government. Blue: International Democrat Union; red: Progressive Alliance; yellow: Liberal International; dark red: International Communist Seminar; gray: none or independent.

The role of president of the Security Council involves setting the agenda, presiding at its meetings and overseeing any crisis. The president is authorized to issue both Presidential Statements (subject to consensus among Council members) and notes,[83][84] which are used to make declarations of intent that the full Security Council can then pursue.[84] The presidency of the Council is held by each of the members in turn for one month, following the English alphabetical order of the Member States names.[85]

The list of nations that will hold the Presidency in 2020 is as follows:[86]

Security Council Presidency in 2020
Country Month
Vietnam January
Belgium February
China March
Dominican Republic April
Estonia May
France June
Germany July
Indonesia August
Niger September
Russia October
Saint Vincent and the Grenadines November
South Africa December

Meeting locations

US President Barack Obama chairs a United Nations Security Council meeting
The meeting room exhibits the United Nations Security Council mural by Per Krohg (1952)

Unlike the General Assembly, the Security Council meets year-round. Each Security Council member must have a representative available at UN Headquarters at all times in case an emergency meeting becomes necessary.[87]

The Security Council generally meets in a designated chamber in the United Nations Conference Building in New York City. The chamber was designed by the Norwegian architect Arnstein Arneberg and was a gift from Norway. The United Nations Security Council mural by Norwegian artist Per Krohg (1952) depicts a phoenix rising from its ashes, symbolic of the world's rebirth after World War II.[88]

The Security Council has also held meetings in cities including Nairobi, Kenya; Addis Ababa, Ethiopia; Panama City, Panama; and Geneva, Switzerland.[87] In March 2010, the Security Council moved into a temporary facility in the General Assembly Building as its chamber underwent renovations as part of the UN Capital Master Plan.[89] The renovations were funded by Norway, the chamber's original donor, for a total cost of US$5 million.[90] The chamber reopened on 16 April 2013.[91]

Consultation room

Because meetings in the Security Council Chamber are covered by the international press, proceedings are highly theatrical in nature. Delegates deliver speeches to justify their positions and attack their opponents, playing to the cameras and the audience at home. Delegations also stage walkouts to express their disagreement with actions of the Security Council.[92] Due to the public scrutiny of the Security Council Chamber,[93] all of the real work of the Security Council is conducted behind closed doors in "informal consultations".[94][95]

In 1978, West Germany funded the construction of a conference room next to the Security Council Chamber. The room was used for "informal consultations", which soon became the primary meeting format for the Security Council. In 1994, the French ambassador complained to the Secretary-General that "informal consultations have become the Council's characteristic working method, while public meetings, originally the norm, are increasingly rare and increasingly devoid of content: everyone knows that when the Council goes into public meeting everything has been decided in advance".[96] When Russia funded the renovation of the consultation room in 2013, the Russian ambassador called it "quite simply, the most fascinating place in the entire diplomatic universe".[97]

Only members of the Security Council are permitted in the conference room for consultations. The press is not admitted, and other members of the United Nations cannot be invited into the consultations.[98] No formal record is kept of the informal consultations.[99][100] As a result, the delegations can negotiate with each other in secret, striking deals and compromises without having their every word transcribed into the permanent record. The privacy of the conference room also makes it possible for the delegates to deal with each other in a friendly manner. In one early consultation, a new delegate from a Communist nation began a propaganda attack on the United States, only to be told by the Soviet delegate, "We don't talk that way in here."[95]

A permanent member can cast a "pocket veto" during the informal consultation by declaring its opposition to a measure. Since a veto would prevent the resolution from being passed, the sponsor will usually refrain from putting the resolution to a vote. Resolutions are vetoed only if the sponsor feels so strongly about a measure that it wishes to force the permanent member to cast a formal veto.[94][101] By the time a resolution reaches the Security Council Chamber, it has already been discussed, debated, and amended in the consultations. The open meeting of the Security Council is merely a public ratification of a decision that has already been reached in private.[102][94] For example, Resolution 1373 was adopted without public debate in a meeting that lasted just five minutes.[94][103]

The Security Council holds far more consultations than public meetings. In 2012, the Security Council held 160 consultations, 16 private meetings, and 9 public meetings. In times of crisis, the Security Council still meets primarily in consultations, but it also holds more public meetings. After the outbreak of the Ukraine crisis in 2013, the Security Council returned to the patterns of the Cold War, as Russia and the Western countries engaged in verbal duels in front of the television cameras. In 2016, the Security Council held 150 consultations, 19 private meetings, and 68 public meetings.[104]

Subsidiary organs/bodies

Article 29 of the Charter provides that the Security Council can establish subsidiary bodies in order to perform its functions. This authority is also reflected in Rule 28 of the Provisional Rules of Procedure. The subsidiary bodies established by the Security Council are extremely heterogenous. On the one hand, they include bodies such as the Security Council Committee on Admission of New Members. On the other hand, both the International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia and the International Criminal Tribunal for Rwanda were also created as subsidiary bodies of the Security Council. The by now numerous Sanctions Committees established in order to oversee implementation of the various sanctions regimes are also subsidiary bodies of the Council.

United Nations peacekeepers

After approval by the Security Council, the UN may send peacekeepers to regions where armed conflict has recently ceased or paused to enforce the terms of peace agreements and to discourage combatants from resuming hostilities. Since the UN does not maintain its own military, peacekeeping forces are voluntarily provided by member states. These soldiers are sometimes nicknamed "Blue Helmets" for their distinctive gear.[105][106] The peacekeeping force as a whole received the Nobel Peace Prize in 1988.[107]

Bolivian "Blue Helmet" at an exercise in Chile

In September 2013, the UN had 116,837 peacekeeping soldiers and other personnel deployed on 15 missions. The largest was the United Nations Organization Stabilization Mission in the Democratic Republic of the Congo (MONUSCO), which included 20,688 uniformed personnel. The smallest, United Nations Military Observer Group in India and Pakistan (UNMOGIP), included 42 uniformed personnel responsible for monitoring the ceasefire in Jammu and Kashmir. Peacekeepers with the United Nations Truce Supervision Organization (UNTSO) have been stationed in the Middle East since 1948, the longest-running active peacekeeping mission.[108]

UN peacekeepers have also drawn criticism in several postings. Peacekeepers have been accused of child rape, soliciting prostitutes, or sexual abuse during various peacekeeping missions in the Democratic Republic of the Congo,[109] Haiti,[110] Liberia,[111] Sudan and what is now South Sudan,[112] Burundi and Ivory Coast.[113] Scientists cited UN peacekeepers from Nepal as the likely source of the 2010–2013 Haiti cholera outbreak, which killed more than 8,000 Haitians following the 2010 Haiti earthquake.[114]

The budget for peacekeeping is assessed separately from the main UN organisational budget; in the 2013–2014 fiscal year, peacekeeping expenditures totalled $7.54 billion.[108][115] UN peace operations are funded by assessments, using a formula derived from the regular funding scale, but including a weighted surcharge for the five permanent Security Council members. This surcharge serves to offset discounted peacekeeping assessment rates for less developed countries. In 2013, the top 10 providers of assessed financial contributions to United Nations peacekeeping operations were the US (28.38%), Japan (10.83%), France (7.22%), Germany (7.14%), the United Kingdom (6.68%), China (6.64%), Italy (4.45%), Russian Federation (3.15%), Canada (2.98%), and Spain (2.97%).[116]

Criticism and evaluations

In examining the first sixty years of the Security Council's existence, British historian Paul Kennedy concludes that "glaring failures had not only accompanied the UN's many achievements, they overshadowed them", identifying the lack of will to prevent ethnic massacres in Bosnia and Rwanda as particular failures.[117] Kennedy attributes the failures to the UN's lack of reliable military resources, writing that "above all, one can conclude that the practice of announcing (through a Security Council resolution) a new peacekeeping mission without ensuring that sufficient armed forces will be available has usually proven to be a recipe for humiliation and disaster".[118]

A 2005 RAND Corporation study found the UN to be successful in two out of three peacekeeping efforts. It compared UN nation-building efforts to those of the United States, and found that seven out of eight UN cases are at peace.[119] Also in 2005, the Human Security Report documented a decline in the number of wars, genocides and human rights abuses since the end of the Cold War, and presented evidence, albeit circumstantial, that international activism – mostly spearheaded by the UN – has been the main cause of the decline in armed conflict since the end of the Cold War.[120]

Scholar Sudhir Chella Rajan argued in 2006 that the five permanent members of the United Nations Security Council, who are all nuclear powers, have created an exclusive nuclear club that predominately addresses the strategic interests and political motives of the permanent members – for example, protecting the oil-rich Kuwaitis in 1991 but poorly protecting resource-poor Rwandans in 1994.[121] Since three of the five permanent members are also European, and four are predominantly white Western nations, the Security Council has been described as a pillar of global apartheid by Titus Alexander, former Chair of Westminster United Nations Association.[122]

The Security Council's effectiveness and relevance is questioned by some because, in most high-profile cases, there are essentially no consequences for violating a Security Council resolution. During the Darfur crisis, Janjaweed militias, allowed by elements of the Sudanese government, committed violence against an indigenous population, killing thousands of civilians. In the Srebrenica massacre, Serbian troops committed genocide against Bosniaks, although Srebrenica had been declared a UN safe area, protected by 400 armed Dutch peacekeepers.[123]

In his 2009 speech, Muammar Gaddafi criticized the Security Council's veto powers and the wars permanent members of the Security Council engaged in.

The UN Charter gives all three powers of the legislative, executive, and judiciary branches to the Security Council.[124]

In his inaugural speech at the 16th Summit of the Non-Aligned Movement in August 2012, Ayatollah Ali Khamenei criticized the United Nations Security Council as having an "illogical, unjust and completely undemocratic structure and mechanism" and called for a complete reform of the body.[125]

The Security Council has been criticized for failure in resolving many conflicts, including Cyprus, Sri Lanka, Syria, Kosovo and the Israeli–Palestinian conflict, reflecting the wider short-comings of the UN. For example; At the 68th Session of the UN General Assembly, New Zealand Prime Minister John Key heavily criticized the UN's inaction on Syria, more than two years after the Syrian civil war began.[126]

Membership reform

The G4 nations: Brazil, Germany, India, Japan.

Proposals to reform the Security Council began with the conference that wrote the UN Charter and have continued to the present day. As British historian Paul Kennedy writes, "Everyone agrees that the present structure is flawed. But consensus on how to fix it remains out of reach."[127]

There has been discussion of increasing the number of permanent members. The countries who have made the strongest demands for permanent seats are Brazil, Germany, India, and Japan. Japan and Germany, the main defeated powers in WWII, are now the UN's second- and third-largest funders respectively, while Brazil and India are two of the largest contributors of troops to UN-mandated peace-keeping missions.

Italy, another main defeated power in WWII and now the UN's sixth-largest funder, leads a movement known as the Uniting for Consensus in opposition to the possible expansion of permanent seats. Core members of the group include Canada, South Korea, Spain, Indonesia, Mexico, Pakistan, Turkey, Argentina and Colombia. Their proposal is to create a new category of seats, still non-permanent, but elected for an extended duration (semi-permanent seats). As far as traditional categories of seats are concerned, the UfC proposal does not imply any change, but only the introduction of small and medium size states among groups eligible for regular seats. This proposal includes even the question of veto, giving a range of options that goes from abolition to limitation of the application of the veto only to Chapter VII matters.

Former UN Secretary-General Kofi Annan asked a team of advisers to come up with recommendations for reforming the United Nations by the end of 2004. One proposed measure is to increase the number of permanent members by five, which, in most proposals, would include Brazil, Germany, India, and Japan (known as the G4 nations), one seat from Africa (most likely between Egypt, Nigeria or South Africa), and/or one seat from the Arab League.[128] On 21 September 2004, the G4 nations issued a joint statement mutually backing each other's claim to permanent status, together with two African countries. Currently the proposal has to be accepted by two-thirds of the General Assembly (128 votes).

The permanent members, each holding the right of veto, announced their positions on Security Council reform reluctantly. The United States has unequivocally supported the permanent membership of Japan and lent its support to India and a small number of additional non-permanent members. The United Kingdom and France essentially supported the G4 position, with the expansion of permanent and non-permanent members and the accession of Germany, Brazil, India and Japan to permanent member status, as well as an increase in the presence by African countries on the Council. China has supported the stronger representation of developing countries and firmly opposed Japan's membership.[129]

In 2017, it was reported that the G4 nations were willing temporarily to forgo veto power if granted permanent UNSC seats.[130] In September 2017, U.S. Representatives Ami Bera and Frank Pallone introduced a resolution (H.Res.535) in the US House of Representatives (115th United States Congress), seeking support for India for a permanent membership of the United Nations Security Council.[131]

See also

Notes

  1. ^ This figure and the figures that follow exclude vetoes cast to block candidates for Secretary-General, as these occur in closed session; 43 such vetoes have occurred.[71]

References

Citations

  1. ^ "Article 7 (1) of Charter of the United Nations".
  2. ^ "Article 24 (1) of Charter of the United Nations".
  3. ^ "Article 4 (2) of Charter of the United Nations".
  4. ^ "Article 108 of Charter of the United Nations".
  5. ^ "Article 23 (1) of the Charter of the United Nations". www.un.org. United Nations. 26 June 1945. Retrieved 10 December 2018.
  6. ^ "Peacekeeping Fact Sheet". United Nations. 30 April 2016. Retrieved 20 June 2016.
  7. ^ Kennedy 2006, p. 5.
  8. ^ Kennedy 2006, p. 8.
  9. ^ Kennedy 2006, p. 10.
  10. ^ Kennedy 2006, p. 13–24.
  11. ^ Hoopes & Brinkley 2000, pp. 1–55.
  12. ^ "Declaration by United Nations". United Nations. Retrieved 1 July 2015.
  13. ^ Osmańczyk 2004, p. 2445.
  14. ^ Urquhart, Brian. Looking for the Sheriff. New York Review of Books, 16 July 1998. Retrieved 7 June 2019.
  15. ^ Gaddis 2000.
  16. ^ Video: Allies Study Post-War Security Etc. (1944). Universal Newsreel. 1944. Retrieved 28 November 2014.
  17. ^ Meisler 1995, p. 9.
  18. ^ Meisler 1995, pp. 10–13.
  19. ^ a b c d "Milestones in United Nations History". Department of Public Information, United Nations. Retrieved 22 November 2013.
  20. ^ Schlesinger 2003, p. 196.
  21. ^ Meisler 1995, pp. 18–19.
  22. ^ "What is the Security Council?". United Nations. Retrieved 24 November 2013.
  23. ^ Meisler 1995, p. 35.
  24. ^ Meisler 1995, pp. 58–59.
  25. ^ Meisler 1995, p. 114.
  26. ^ Kennedy 2006, pp. 38, 55–56.
  27. ^ a b c "Charter of the United Nations: Chapter VII: Action with Respect to Threats to the Peace, Breaches of the Peace, and Acts of Aggression". United Nations. Retrieved 26 November 2013.
  28. ^ Meisler 1995, pp. 115–134.
  29. ^ Kennedy 2006, pp. 61–62.
  30. ^ Meisler 1995, pp. 156–157.
  31. ^ Kennedy 2006, p. 59.
  32. ^ a b Meisler 1995, pp. 195–197.
  33. ^ Meisler 1995, pp. 167–168, 224–225.
  34. ^ Meisler 1995, p. 286.
  35. ^ Fasulo 2004, p. 43; Meisler 1995, p. 334.
  36. ^ Meisler 1995, pp. 252–256.
  37. ^ Meisler 1995, pp. 264–277.
  38. ^ Meisler 1995, p. 334.
  39. ^ Kennedy 2006, pp. 66–67.
  40. ^ For quotation "worldwide ridicule", see Meisler 1995, p. 293; for description of UN missions in Bosnia, see Meisler 1995, pp. 312–329.
  41. ^ Kennedy 2006, p. 104.
  42. ^ Kennedy 2006, pp. 110–111.
  43. ^ Kennedy 2006, p. 111.
  44. ^ "UN failed during final days of Lankan ethnic war: Ban Ki-moon". FirstPost. Press Trust of India. 25 September 2013. Retrieved 5 November 2013.
  45. ^ "UNODA – Non-Proliferation of Nuclear Weapons (NPT)". United Nations.
  46. ^ "Charter of the United Nations: Chapter II: Membership". United Nations. Retrieved 26 November 2013.
  47. ^ "Charter of the United Nations: Chapter V: The Security Council". United Nations. Retrieved 9 June 2012.
  48. ^ Fasulo 2004, p. 46.
  49. ^ "Charter of the United Nations: Chapter VI: Pacific Settlement of Disputes". United Nations. Retrieved 26 November 2013.
  50. ^ See Fomerand 2009, p. 287; Hillier 1998, p. 568; Köchler 2001, p. 21; Matthews 1993, p. 130; Neuhold 2001, p. 66. For lack of enforcement mechanism, see Magliveras 1999, p. 113.
  51. ^ Zunes 2004, p. 291.
  52. ^ Kennedy 2006, pp. 56–57.
  53. ^ "Security Council Approves 'No-Fly Zone' Over Libya, Authorizing 'All Necessary Measures' to Protect Civilians, by Vote of 10 in Favour with 5 Abasentions". United Nations. 17 March 2011. Retrieved 26 November 2013.
  54. ^ a b Fomerand 2009, p. 287.
  55. ^ Fasulo 2004, p. 39.
  56. ^ Article 13 of the Rome Statute. United Nations. Retrieved 26 November 2013.
  57. ^ "Security Council Refers Situation in Darfur, Sudan, To Prosecutor of International Criminal Court" (Press release). United Nations Security Council. 31 March 2006. Retrieved 14 March 2007.
  58. ^ Wadhams, Nick (2 April 2005). "Bush relents to allow UN vote on Sudan war crimes". The Sydney Morning Herald. Retrieved 27 November 2013.
  59. ^ Gray-Block, Aaron and Greg Roumeliotis (27 February 2011). "Q+A: How will the world's war crimes court act on Libya?". Reuters. Retrieved 26 November 2013.
  60. ^ "Resolution 1674 (2006)". UN Security Council via Refworld. Retrieved 26 November 2013.
  61. ^ Mikulaschek 2010, p. 20.
  62. ^ Mikulaschek 2010, p. 49.
  63. ^ a b c Fasulo 2004, pp. 40–41.
  64. ^ Blum 1992.
  65. ^ Permanent members of the United Nations Security Council
  66. ^ Kennedy 2006, p. 70.
  67. ^ a b "SIPRI Military Expenditure Database". Stockholm International Peace Research Institute. Retrieved 26 November 2013.
  68. ^ Nichols, Michelle (27 July 2012). "United Nations fails to agree landmark arms-trade treaty". Reuters. Retrieved 26 November 2013.
  69. ^ Medalia, Jonathan (14 November 1996). "92099: Nuclear Weapons Testing and Negotiation of a Comprehensive Test Ban Treaty". Global Security. Retrieved 26 November 2013.
  70. ^ "Security Council - Veto List". Dag Hammarskjöld Library Research Guide.
  71. ^ a b c "Changing Patterns in the Use of the Veto in The Security Council" (PDF). Global Policy Forum. Retrieved 26 November 2013.
  72. ^ Wilcox 1945.
  73. ^ Kennedy 2006, pp. 52–54.
  74. ^ U.N. Security Council Briefing on the U.S. Air Strike in Syria on YouTube Time
  75. ^ "The UN Security Council". United Nations Foundation. Archived from the original on 20 June 2012. Retrieved 15 May 2012.
  76. ^ "Current Members". United Nations. Retrieved 4 January 2016.
  77. ^ a b "Special Research Report No. 4Security Council Elections 201121 September 2011". Security Council Report. Archived from the original on 8 June 2012. Retrieved 8 June 2012.
  78. ^ "Charter of the United Nations: Chapter V: The Security Council". United Nations. Retrieved 26 November 2013.
  79. ^ Malone, David (25 October 2003). "Reforming the Security Council: Where Are the Arabs?". The Daily Star. Beirut. Retrieved 3 January 2011.
  80. ^ "General Assembly Elects 4 New Non-permanent Members to Security Council, as Western and Others Group Fails to Fill Final Vacancy". United Nations. Retrieved 9 August 2016.
  81. ^ "Current Members". United Nations. Retrieved 1 January 2020.
  82. ^ "General Assembly Elects Estonia, Niger, Saint Vincent and Grenadines, Tunisia, Viet Nam as Non-Permanent Members of Security Council for 2020-2021". United Nations. 7 June 2019. Retrieved 1 January 2020.
  83. ^ "Notes by the president of the Security Council". United Nations. Retrieved 9 June 2012.
  84. ^ a b "UN Security Council: Presidential Statements 2008". United Nations. Retrieved 9 June 2012.
  85. ^ "Security Council Presidency in 2011 – United Nations Security Council". United Nations. Retrieved 9 June 2012.
  86. ^ "Security Council Presidency". United Nations Security Council. United Nations. Retrieved 5 January 2020.
  87. ^ a b "What is the Security Council?". United Nations. Retrieved 26 November 2013.
  88. ^ "The Security Council". United Nations Cyberschoolbus. United Nations. Retrieved 14 September 2012.
  89. ^ "UN Capital Master Plan Timeline". United Nations. Retrieved 29 September 2013.
  90. ^ "An unrecognizable Security Council Chamber". Norway Mission to the UN. 28 August 2012. Retrieved 29 September 2013.
  91. ^ "Secretary-General, at inauguaration of renovated Security Council Chamber, says room speaks 'language of dignity and seriousness'". United Nations. 16 April 2013. Retrieved 26 November 2013.
  92. ^ Haidar, Suhasini (1 September 2015). "India's walkout from UNSC was a turning point: Natwar". The Hindu. According to Mr. Singh, posted at India's permanent mission at the U.N. then, 1965 was a "turning point" for the U.N. on Kashmir, and a well-planned "walkout" from the U.N. Security Council by the Indian delegation as a protest against Pakistani Foreign Minister (and later PM) Zulfikar Ali Bhutto's speech ensured Kashmir was dropped from the UNSC agenda for all practical purposes.
  93. ^ Hovell, Devika (2016). The Power of Process: The Value of Due Process in Security Council Sanctions Decision-making. Oxford University Press. p. 145. ISBN 9780198717676.
  94. ^ a b c d De Wet, Erika; Nollkaemper, André; Dijkstra, Petra, eds. (2003). Review of the Security Council by member states. Antwerp: Intersentia. pp. 31–32. ISBN 9789050953078.
  95. ^ a b Bosco, David L. (2009). Five to Rule Them All: the UN Security Council and the Making of the Modern World. Oxford: Oxford University Press. pp. 138–139. ISBN 9780195328769.
  96. ^ Elgebeily, Sherif (2017). The Rule of Law in the United Nations Security Council Decision-Making Process: Turning the Focus Inwards. pp. 54–55. ISBN 9781315413440.
  97. ^ Sievers, Loraine; Daws, Sam (2014). The Procedure of the UN Security Council (4 ed.). Oxford: Oxford University Press. ISBN 9780191508431.
  98. ^ "Security Council Handbook Glossary". United Nations Security Council. "Consultations of the whole" are consultations held in private with all 15 Council members present. Such consultations are held in the Consultations Room, are announced in the UN Journal, have an agreed agenda and interpretation, and may involve one or more briefers. The consultations are closed to non-Council Member States. "Informal consultations" mostly refer to "consultations of the whole", but in different contexts may also refer to consultations among the 15 Council members or only some of them held without a Journal announcement and interpretation.
  99. ^ "United Nations Security Council Meeting records". Retrieved 10 February 2017. The preparatory work for formal meetings is conducted in informal consultations for which no public record exists.
  100. ^ "Frequently Asked Questions". United Nations Security Council. Both open and closed meetings are formal meetings of the Security Council. Closed meetings are not open to the public and no verbatim record of statements is kept, instead the Security Council issues a Communiqué in line with Rule 55 of its Provisional Rules of Procedure. Consultations are informal meetings of the Security Council members and are not covered in the Repertoire.
  101. ^ "The Veto" (PDF). Security Council Report. 2015 (3). 19 October 2015.
  102. ^ Reid, Natalie (January 1999). "Informal Consultations". Global Policy Forum.
  103. ^ "Meeting record, Security Council, 4385th meeting". United Nations Repository. United Nations. 28 September 2001. S/PV.4385.
  104. ^ "Highlights of Security Council Practice 2016". Unite. United Nations. Retrieved 10 February 2017.
  105. ^ Fasulo 2004, p. 52.
  106. ^ Coulon 1998, p. ix.
  107. ^ Nobel Prize. "The Nobel Peace Prize 1988". Retrieved 3 April 2011.
  108. ^ a b "United Nations Peacekeeping Operations". United Nations. 30 September 2013. Retrieved 9 November 2013.
  109. ^ Lynch, Colum (16 December 2004). "U.N. Sexual Abuse Alleged in Congo". The Washington Post. Retrieved 21 November 2013.
  110. ^ "UN troops face child abuse claims". BBC News. 30 November 2006. Retrieved 21 November 2013.
  111. ^ "Aid workers in Liberia accused of sex abuse". The New York Times. 8 May 2006. Retrieved 22 November 2013.
  112. ^ Holt, Kate (4 January 2007). "UN staff accused of raping children in Sudan". The Telegraph. Retrieved 21 November 2013.
  113. ^ "Peacekeepers 'abusing children'". BBC. 28 May 2007. Retrieved 21 November 2013.
  114. ^ Watson, Ivan and Joe Vaccarello (10 October 2013). "U.N. sued for 'bringing cholera to Haiti', causing outbreak that killed thousands". CNN. Retrieved 18 November 2013.
  115. ^ Fasulo 2004, p. 115.
  116. ^ "Financing of UN Peacekeeping Operations". United Nations. Retrieved 9 November 2013.
  117. ^ Kennedy 2006, pp. 101–103, 110.
  118. ^ Kennedy 2006, p. 110.
  119. ^ RAND Corporation. "The UN's Role in Nation Building: From the Congo to Iraq" (PDF). Retrieved 30 December 2008.
  120. ^ Human Security Centre. "The Human Security Report 2005". Archived from the original on 28 July 2009. Retrieved 8 February 2007.
  121. ^ Rajan, Sudhir Chella (2006). "Global Politics and Institutions" (PDF). GTI Paper Series: Frontiers of a Great Transition. Tellus Institute. 3. Retrieved 11 December 2011.
  122. ^ Alexander 1996, pp. 158–160.
  123. ^ Deni 2007, p. 71: "As Serbian forces attacked Srebrenica in July 1995, the [400] Dutch soldiers escorted women and children out of the city, leaving behind roughly 7,500 Muslim men who were subsequently massacred by the attacking Serbs."
  124. ^ Creery, Janet (2004). "Read the fine print first". Peace Magazine (Jan–Feb 1994): 20. Retrieved 11 December 2011.
  125. ^ "Supreme Leader’s Inaugural Speech at 16th NAM Summit". Non-Aligned Movement News Agency. Retrieved 31 August 2012.
  126. ^ Key compromises on UN Syria deal Archived 30 September 2013 at the Wayback Machine. 3 News NZ. 28 September 2013.
  127. ^ Kennedy 2006, p. 76.
  128. ^ "UN Security Council Reform May Shadow Annan's Legacy". Voice of America. 1 November 2006. Retrieved 11 December 2011.
  129. ^ "US embassy cables: China reiterates 'red lines'". The Guardian. 29 November 2010. Retrieved 11 December 2011. [I]t would be difficult for the Chinese public to accept Japan as a permanent member of the UNSC.
  130. ^ "India Offers To Temporarily Forgo Veto Power If Granted Permanent UNSC Seat". HuffPost. Retrieved 9 March 2017.
  131. ^ "US congressmen move resolution in support of India's UN security council claim". Hindustan Times. Retrieved 30 September 2017.

Sources

Further reading

External links