شهر هوشمند

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
Smart City Nansha.jpg

شهر هوشمند (به انگلیسی: Smart city) یک منطقه شهری است که از انواع مختلف سنسورهای الکترونیکی اینترنت اشیاء (IoT) برای جمع‌آوری اطلاعات استفاده می‌کند، و سپس از این اطلاعات برای مدیریت کارای دارایی‌ها، منابع و خدمات شهری استفاده می‌کند. این فرایند، شامل جمع‌آوری اطلاعات از شهروندان، دستگاه‌ها و منابع شهری است که برای پایش و مدیریت ترافیک خودروها و سیستم‌های حمل و نقل، نیروگاه‌های برق، تأسیسات شهری، شبکه‌های تأمین آب، مدیریت پسماند، کشف جُرم،[۱] سیستم‌های اطلاعاتی، مدارس، کتابخانه‌ها، بیمارستان‌ها و دیگر خدمات اجتماعی، آنالیز و پردازش می‌شود.[۲][۳]

ایدهٔ شهر هوشمند، ادغام فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) و دستگاه‌های مختلف متصل به شبکه اینترنت اشیاء (IoT) است، برای بهینه‌سازی بهره‌وری از خدمات و کاربری‌های شهری و اتصال آن به شهروندان است.[۴][۵] فناوری شهر هوشمند به مسئولان یک شهر اجازه می‌دهد به صورت مستقیم با جامعه و زیرساخت‌های شهری تعامل برقرار کنند و بتوانند به راحتی آنچه را اتفاق می‌افتد و در حال تحول است پایش کنند.

معیارها[ویرایش]

شهر هوشمند (به انگلیسی: Smart City) به شهری گفته می‌شود که بر اساس آخرین نظریه‌های تکامل یافته مدیریت شهری بر پایه فناوری اطلاعات و ارتباطات، داری شش معیار اصلی ذیل باشد:

  1. حکمروایی هوشمند (Smart Governance)
  2. شهروند هوشمند (Smart Citizen)
  3. محیط زندگی (Smart Environment) و محل زندگی (Smart Home) هوشمند
  4. اقتصاد هوشمند (Smart Economy)
  5. حمل و نقل هوشمند (Smart Mobility)
  6. انرژی هوشمند (Smart Energy)

نمونه‌های موردی[ویرایش]

سیاست گذاری‌های عمده و موفقیت‌های قابل توجهی در زمینهٔ هوش کالبدی شهرها در مقالات مربوط به جایزهٔ فروم جامعه ی هوشمند در سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۰ ثبت شده‌است. شهرهایی مثل سونگدو و سوون و محله ی گنگنم از شهر سئول (کرهٔ جنوبی)، استکهلم (سوئد)، واترلو در اونتاریو و کلگری در آلبرتا (کانادا)، تایپه (تایوان)، میتاکا (ژاپن)، گلاسکو (اسکاتلند)، شهر نیویورک و لاگرانج از جورجیا (ایالات متحدهٔ آمریکا)، و در نهایت سنگاپور همه از شهرهایی بوده‌اند که برای تلاش‌های شان در زمینهٔ اضافه کردن شبکه‌های پرسرعت و خدمات الکترونیکی که به پایدار کردن محیط‌های خلاق، رشد و همگانی شدن شهر کمک می‌کرده‌اند، از آن‌ها تقدیر شده‌است.[۶]

برخی شهرها به‌طور فعال، در حال حرکت به سمت اجرایی کردن تدابیر هوشمندسازی هسنند، من جمله:

آمستردام[ویرایش]

چراغ‌های شهر آمستردام ارتقاء داده شده‌اند تا به شوراهای شهر اجازه دهند که بر اساس میزان رفت‌وآمد مردم به صورت پیاده نور چراغها را کم و زیاد کنند.[۷]

دستورالعمل آمستردام برای شهر هوشمند که از سال ۲۰۰۹ اجرایی شده‌است، امروز شامل بیش از ۱۷۰ پروژه است که با همکاری شهروندان، دولت و شرکت‌ها ایجاد شده‌اند. در حال حاضر این پروژه‌ها روی یک شبکهٔ به هم پیوسته از وسایل بی‌سیم اجرا می‌شود تا توانایی شهر برای اتخاذ تصمیم‌های به موقع (real-time decision making) را بهبود ببخشد. شهرداری آمستردام ادعا می‌کند که هدف این پروژه‌ها کم کردن ترافیک، صرفه جویی در مصرف انرژی، و بالا بردن امنیت عمومی است.[۸]

برای تشویق عموم مردم برای همکاری با این پروژه، شهرداری هر سال مسابقهٔ شهر هوشمند آمستردام[۹] را برگزار می‌کند که در آن طرح‌های پیشنهادی برای اپلیکشن‌ها و طرح‌های توسعه ای که در چهارچوب سیاست‌های کلی شهر بگنجند، پذیرفته می‌شوند. یکی از نمونه‌های اپلیکیشن‌های نوشته شده توسط شهروندان، Mobypark است - اپلیکیشنی که به صاحبان پارکینگ‌ها اجازه می‌دهد که جای پارک خصوصی شان را برای مبلغی، به شهروندان دیگر اجاره دهند.[۱۰] در مرحلهٔ بعد، اطلاعات جمع‌آوری شده از این اپلیکیشن توسط شهرداری مطالعه می‌شود تا نسبت عرضه و تقاضای پارکینگ در مناطق مختلف آمستردام را بررسی کنند و بر اساس آن توزیع خدمات را بهبود ببخشند. همچنین تعدادی از خانه‌های شهر به کنتورهای برق هوشمند مجهز شده‌اند که به صورت خودکار به خانه‌هایی که مصرف برق خود را کاهش دهند مشوق‌های مالی می‌دهد.[۱۱][۱۲] پروژه‌های دیگر، شامل چراغ‌های شهری قابل کنترل (smart lighting)[۱۳] است که به مقامات شهری اجازه می‌دهد که روشنایی چراغها را کنترل کنند و هر جا که ترافیک به صورت زنده در حال رصد است و اطلاعات مختلف راجع به زمان رفت‌وآمد از مسیرهای مختلف یا میزان ترافیک روی نمایشگرهای شهری در حال نمایش است، رفت‌وآمد را به صورت هوشمند مدیریت نمایند.[۱۴]


نیویورک[ویرایش]

شهر نیویورک در حال توسعه تعدادی از ابتکارات شهر هوشمند است. برای نمونه می توان از سری کیوسک های خدمات شهری در شبکه LinkNYC نام برد. این خدمات شامل WiFi رایگان، تماس های تلفنی، ایستگاه های شارژ دستگاه، راه یابی محلی و موارد دیگر است که هزینه آن از طریق تبلیغاتی که در صفحه های کیوسک پخش می شود، تأمین می شود.[۱۵]

پانویس[ویرایش]

  1. Connected Vehicles in Smart Cities: The Future of Transportation Published by interestingengineering.com on 16 November 2018, retrieved on 4 April 2019
  2. McLaren, Duncan; Agyeman, Julian (2015). Sharing Cities: A Case for Truly Smart and Sustainable Cities. MIT Press. ISBN 978-0-262-02972-8.
  3. Sam Musa. "Smart City Roadmap".
  4. "The 3 Generations of Smart Cities". 10 August 2015.
  5. Peris-Ortiz, Marta; Bennett, Dag R.; Yábar, Diana Pérez-Bustamante (2016). Sustainable Smart Cities: Creating Spaces for Technological, Social and Business Development. Springer. ISBN 978-3-319-40895-8.
  6. "The Intelligent Communities of the Year 1999-2010". Archived from the original on 22 July 2011. Retrieved 21 January 2018.
  7. Amsterdam Smart City. "Amsterdam Smart City ~ Climate Street". Retrieved 2015-05-30.
  8. Amsterdam Smart City. "Amsterdam Smart City ~ About ASC". Retrieved 2015-05-30.
  9. Amsterdam Smart City. "Amsterdam Smart City ~ Do you have smart solutions for your city?". Retrieved 2015-05-30.
  10. Amsterdam Smart City. "Amsterdam Smart City ~ Smart Spotlight: Manuel Cayre". Retrieved 2015-05-30.
  11. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Komninos_ch وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  12. Amsterdam Smart City. "Amsterdam Smart City ~ The smart home". Retrieved 2015-05-30.
  13. Amsterdam Smart City. "Amsterdam Smart City ~ Flexible street lighting". Retrieved 2015-05-30.
  14. Amsterdam Smart City. "Amsterdam Smart City ~ Smart traffic management". Retrieved 2015-05-30.
  15. الگو:Https://www.businessinsider.com/inside-linknycs-free-public-gigabit-wifi-plan-2016-2

[نیازمند منبع]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]