شهرستان دامشونگ
شهرستان دامشونگ
当雄县 • འདམ་གཞུང་རྫོང་། | |
|---|---|
موقعیت شهرستان دامشونگ در نقشه | |
| مختصات: ۳۰°۳۱′۰۴″ شمالی ۹۰°۴۵′۴۶″ شرقی / ۳۰٫۵۱۷۷۸°شمالی ۹۰٫۷۶۲۷۸°شرقی | |
| کشور | جمهوری خلق چین |
| استان | منطقه خودمختار تبت |
| Prefecture | لهاسا (شهر مرکزی) |
| پایتخت | دانگکوکا |
| مساحت | |
| • کل | ۱۰۰۳۶ کیلومتر مربع (۳۸۷۵ مایل مربع) |
| جمعیت (۱۹۹۹) | |
| • کل | ۳۸۴۷۳ |
| منطقهٔ زمانی | یوتیسی +۸ (استاندارد چین) |
| وبگاه | http://www.dangxiong.gov.cn |
شهرستان دامشونگ (به لاتین: Damxung County) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری خلق چین است که در لهاسا واقع شدهاست. شهرستان دامشونگ ۱۰٬۰۳۶ کیلومتر مربع مساحت و ۳۸٬۴۷۳ نفر جمعیت دارد.
تاریخچه
[ویرایش | اشتراکگذاری]دمشونگ در زبان تبتی به معنای "چراگاه انتخابی" است.[۱] استپ دمشونگ توسط دالایی لاما پنجم به گوشی خان در طول سلطنت دومی هدیه داده شد. تعدادی از سربازان سواره نظام مغول در این منطقه ساکن شدند که به هشت پرچم مغول دام معروف شدند. پس از مرگ گوشی خان در سال ۱۶۷۹، این منطقه توسط انگاکپا تراتسانگ متعلق به صومعه سرا تصرف شد. از سال ۱۷۱۵ تا ۱۹۱۲، زمینهای سابق هشت پرچم مغول مستقیماً توسط آمبان دودمان چینگ اداره میشد. پس از سقوط دودمان چینگ، این منطقه بار دیگر تحت مالکیت صومعه سرا درآمد که تحت حکومت دومه چیکیاب (mdo smad spyi khyab، "فرمانداری دومه")، که پیشدرآمد ولایت چامدو مدرن بود، دمشونگ دزونگ (Damxung Dzong) را تأسیس کرد. در سال ۱۹۵۶، این شهرستان به شهر لهاسا منتقل شد. در سال ۱۹۵۹، پتسانگ و یانگباچاین با دمشونگ ادغام شدند و شهرستان مدرن دمشونگ را تشکیل دادند.[۲]
جغرافیا
[ویرایش | اشتراکگذاری]این شهرستان دارای مساحت ۱۰,۰۳۶ کیلومتر مربع با توپوگرافی ناهموار است.[۳] دمشونگ طویل و باریک است و از شمال شرقی تا جنوب غربی ۱۸۵ کیلومتر امتداد دارد و حداکثر عرض آن ۶۵ کیلومتر است.[۱] این شهرستان از نظر زمینساختی فعال است و کانون زمینلرزهای به بزرگی ۷.۵ مگاوات در شمال آن در سال ۱۹۵۲ و زمینلرزهای به بزرگی ۶.۴ مگاوات در جنوب آن در سال ۲۰۰۸ بوده است. در نوامبر ۲۰۱۰، زمینلرزهای با قدرت ۵.۲ در مقیاس ریشتر در دمشونگ، شیشههای پنجرههای اداری در لهاسا را لرزاند. این زمینلرزه تلفاتی نداشت، اما به خانهها آسیب رساند.[۴]
در منتهی الیه شمال شرقی شهرستان، دریاچه نامتسو به مساحت ۱,۹۲۰ کیلومتر مربع واقع شده است که ۴۵٪ آن در شهرستان دمشونگ قرار دارد. نامتسو یکی از دریاچههای بزرگ فلات تبت است. کوههای نیانچن تانگلها (یا نیاینچنتانگلها) در امتداد شمال غربی شهرستان کشیده شدهاند. کوه نیانچن تانگلها بلندترین قله در این منطقه با ارتفاع ۷,۱۱۱ متر است. کوههای نیاینچنتانگلها حوضه آبریز بین شمال و جنوب تبت را مشخص میکنند. درهای با ارتفاع حدود ۴,۲۰۰ متر به موازات کوهها در جنوب شرقی آنها قرار دارد و از شمال غرب به جنوب شرق شیب دارد. ۳۰٪ از کل مساحت شهرستان در چمنزار این دره واقع شده است.[۱]
آب و هوا
[ویرایش | اشتراکگذاری]دمشونگ در زمستان سرد و خشک و در تابستان خنک و مرطوب است و آب و هوایی بسیار متغیر دارد. میانگین دمای سالانه ۱.۳ درجه سانتیگراد است و تنها ۶۲ روز بدون یخبندان دارد. زمین از ابتدای نوامبر تا مارس سال بعد یخزده است. چراگاه ۹۰ تا ۱۲۰ روز برای رشد زمان دارد. میانگین بارش سالانه ۴۸۱ میلیمتر است.[۱]
جمعیت و اقتصاد
[ویرایش | اشتراکگذاری]
تا سال ۲۰۱۳ جمعیت ۴۰,۰۰۰ نفر بود که نسبت به ۳۵,۰۰۰ نفر در سال ۱۹۹۷ افزایش یافته بود. در سال ۲۰۰۰ دمشونگ دارای جمعیت کل ۳۹,۱۶۹ نفر بود که ۱۹,۴۲۹ نفر مرد و ۱۸,۷۴۰ نفر زن بودند. تقریباً همه آنها تبتی بودند. جمعیت روستایی ۳۶,۶۰۷ نفر و جمعیت شهری ۲,۵۶۲ نفر بود.[۲] تا سال ۲۰۰۹ تعداد ۳۷ ساختمان مدرسه ابتدایی و متوسطه وجود داشت. هفت بیمارستان، از جمله یک بیمارستان شهرستانی، با مجموع ۴۰ تخت و ۱۶۱ پرسنل پزشکی وجود داشت.[۲]
علفزارهای طبیعی مساحت ۶۹۳,۱۷۱ هکتار را پوشش میدهند که ۶۸٪ از آن عالی در نظر گرفته میشود.[۳] تقریباً همه مردم به پرورش دام، از جمله یاک، گوسفند، بز و اسب اشتغال دارند.[۱] در سال ۱۹۹۹ گلهها به غیر از اسب شامل ۲۲۴,۶۰۰ رأس گوسفند (۴۲.۵۵٪)، ۱۷۹,۶۰۰ رأس یاک (۳۴.۰۲٪)، ۱۱۶,۹۰۰ رأس بز (۲۲.۱۴٪) بودند.[۲]
بزرگراه چینگهای-تبت (جاده ملی چین ۱۰۹) از شرق به غرب در سراسر شهرستان کشیده شده است. ایستگاه راهآهن دمشونگ شهرستان را به شهر لهاسا در جنوب متصل میکند. یک میدان زمینگرمایی بزرگ در یانگباچاین وجود دارد. این میدان توسط واحدهای مولد نیرو مهار میشود که ۲۵,۱۸۰ کیلووات یا ۱۰۰ میلیون کیلووات ساعت در سال را به شهر لهاسا در جنوب تحویل میدهند.[۵] خط انتقال در امتداد رود دولونگ به سمت جنوب از طریق ناحیه دویلونگدچن ادامه مییابد.[۶] میدان زمینگرمایی یانگباچاین در حال حاضر بزرگترین میدان زمینگرمایی اثباتشده از این نوع در چین است. یک معدن ژیپس با ذخایر ۱۰۰ میلیون تن در شهرک اوما وجود دارد. سایر منابع معدنی شامل آلومینیوم، قلع، سرب، روی و مس است.[۵]