شنعار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
شهرهای بین النهرین در هزاره دوم قبل از میلاد

شینار ( ‎/ˈʃnɑːr/‎ ؛ عبری שִׁנְעָר Šinʿar ، Septuagint Σεννααρ Sennaar ) در کتاب مقدس عبری منطقه جنوبی بین النهرین است .

کتاب مقدس عبری[ویرایش]

نام Šinʿar هشت بار در کتاب مقدس عبری وجود دارد که از آن به عنوان بابل یاد میکند. [۱] از توصیفاتی که برای وصف این شهر آمدع میشود چنین برداشت کرد که شینار بابل / بابل (در شمال بابل) و اِرِچ / اوروک (در جنوب بابل) است. چنان که در کتاب پیدایش 10:10 آمده، آغاز پادشاهی نمرود "بابل [بابل] و اِرِچ [ اوروک ] و اکاد و کلنه" در سرزمین شینار بوده است. در آیه 11: 2 آمده است كه شینار دشتی را كه پس از طغیان نوح به محل ساخت برج بابل تبدیل شده بود را در تسلط خود داشت. پس از سیل ، پسران شم ، هام و یافث ابتدا در ارتفاعات ارمنستان اقامت گزیدند و سپس به شینار مهاجرت کردند. [۲]

در پیدایش 14: 1،9 ، پادشاه امرفل بر شینار حکومت می کند.

منابع[ویرایش]

  1. "SHINAR - JewishEncyclopedia.com". www.jewishencyclopedia.com.
  2. Vuibert, Ancient History, 25.