شمشیر ایرانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
یک شمشیر ایرانی با غلاف

شمشیر ایرانی به شمشیرهای ساخت ایران گفته می‌شود که اغلب منحنی بودند و در قرن نهم مورد استفاده ایرانیان قرار گرفتند. در خارج از ایران برای این شمشیرها از کلمه فارسی شمشیر (به انگلیسی: Shamshir) استفاده می‌شود.

تاریخ[ویرایش]

جنگجوی ازبک مسلح به تیر و کمان، خنجر، گرز و شمشیر ایرانی.

در اصل شمشیرهای ایرانی مستقیم و دولبه بودند (آکیناکه). تیغه‌های شمشیر خمیده در اصل آسیای‌ میانه بودند. در مورد اینکه این تیغه‌های خمیده برای اولین بار از آسیای‌ میانه به ایران وارد شده‌اند و در چه دوره‌ای پذیرفته شده و به شمشیر قابل تشخیص تبدیل شده‌اند، بین مورخان اختلاف نظر وجود دارد.[۱] تیغه‌های خمیده در قرن ۹ در ایران ظاهر شد، هنگامی که این سلاح‌ها توسط سربازان در منطقه خراسان آسیای مرکزی استفاده می‌شد اما مورد استقبال گسترده قرار نگرفت.[۲] شمشیری که اکنون در خارج از ایران «شمشیر» نامیده می‌شود، پس از نفوذ ترکان سلجوقی در قرن دوازدهم، حمله مغول‌ها به قرن سیزدهم و سرانجام شکل متمایز از شمشیرهای اولیه تا قرن شانزدهم در ایران ایجاد شد.[۱] شمشیر در ترکیه (کیلیج)، امپراتوری مغول (طالوار) و جهان عرب (سیف) نام داشت. با گذشت سال‌ها ممکن است تیغه‌ها در هند یا امپراتوری عثمانی تولید شده و دوباره در ایران نصب شوند و برعکس منجر به شمشیرهای نژادی شوند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

  • آکیناکه، شمشیر ایران باستان در دوره هخامنشیان، شمشیری ایرانی بود که قبل از ورود اسلام به ایران مورد استفاده قرار می‌گرفت.

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Khorasani, Manouchehr (2007). "Blades of the Lion's Tail: Birth of the Shamshir". Classic Arms and Militaria. Volume XIV Issue 5: 18–22. {{cite journal}}: |volume= has extra text (help)
  2. James E. Lindsay (2005), Daily life in the medieval Islamic world, Greenwood Publishing Group, p. 64, ISBN 0-313-32270-8

پیوند به بیرون[ویرایش]