شمس‌الدین شهرزوری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
شمس الدین شهرزوری
شناسنامه
نام کامل شمس الدین محمد بن محمود شهرزوری
حیطه فلسفه
دوره ایلخانان، خلافت عباسیان
مکتب اشراق
زادروز
زادگاه شهرزور، سلیمانیه، عراق
دین اسلام
استادان سهروردی

شمس الدین محمد بن محمود شهرزوری(گاهی به اشتباه شهروزی نوشته می‌شود)، منطق دان، فیلسوف، مورخ فلسفه و دانشمند[۱] کرد ایرانی در قرن هفتم است. او اولین شرح را بر حکمت‌الاشراق سهروردی نوشت.

وی افزون بر شرح بخش منطق حکمه الاشراق، در رساله دوم از رسائل الشجره الاهیه فی علوم الحقایق الربانیه از منطق بحث کرده‌است، که شاید بتوان گفت نخستین کتاب مفصل در علم منطق در قرن هفتم پس از اساس الاقتباس محقق طوسی باشد. او در این کتاب همه مباحث صناعات خمس را، که تقریباً در میان متأخران به قراموشی سپرده شده بود، مطرح و بررسی کرده‌است.[۲]

آراء منطقی[ویرایش]

  1. شهرزوری در تعریف، قول متأخران را در باب تساوی بین معرَّف و معرِّف پذیرفته‌است و از این روی، از نظر او تعریف به اعم و اخص جایز نیست.[۳]
  2. او تحت تأثیر منطق المطارحات شیخ اشراق، با تقسیم تعریف به حقیقی و اسمی، تعریف اسمی را برای مسما به واسطه اجزاء مفهومی آن در علوم نافع می‌داند و تعریف حقیقی را دشوار می‌انگارد.[۴]
  3. وی تقسیم قضیه به حقیقیه و خارجیه را مطرح می‌کند و موضوع قضایای حقیقیه را افراد ممکن محقق و مقدر و افراد ممتنع مقدر قرار می‌دهد و در کنار این دو به قضایای ذهنیه که افرادشان ممتنع هستند اشاره می‌کند و خود آن را نمی‌پذیرد.[۵]
  4. شهرزوری رأی شیخ اشراق را مبنی بر عدم تمایز بین موجبه معدولة المحمول و سالبه محصله می‌پذیرد؛ چرا که از نظر شیخ اشراق در سالبه به دلیل عقد الوضع وجود موضوع ضروری است.[۶]
  5. او در انتاج شکل اول و سوم شرط فعلیت صغرا را مانند متأخران پذیرفته‌است.[۷]

پانویس[ویرایش]

  1. «راسخون - مقالات موضوعی - تأمّلی بر«هستی» در اندیشه شهرزوری و کانت». بایگانی‌شده از اصلی در ۵ مه ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۶ ژوئن ۲۰۱۲.
  2. جمعی از نویسندگان زیر نظر دکتر محمد فنایی اشکوری (۱۳۹۲). درآمدی بر تاریخ فلسفه اسلامی (جلد دوم). سمت. صص. ۱۴۶. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۵۳۰-۹۵۰-۱.
  3. رسائل الشجرة الالهیة فی علوم الحقائق الربانیة. صص. ۹۴.
  4. همان. صص. ۹۷ و ۹۸.
  5. همان. صص. ۱۱۹ و ۱۲۰.
  6. همان. صص. ۱۲۴–۱۲۶.
  7. همان. صص. ۲۴۸ و ۲۶۵.

Shams al-Din Muhammad ibn Mahmud Shahrazuri was a 13th-century Muslim physician, historian and philosopher. He was of Kurdish origin.[1] It appears that he was alive in AD 1288. However, it is also said that he died in the same year.[1]

Shahrazuri was an important historian and scholar of the late 13th century who composed a biographical dictionary of both ancient Greek and early Muslim learned men. Although he wrote a major biographical work on scholars, very little is known about his life, including the dates of his birth and death.[1] Perhaps the most well known work by him is Nuzhat al arwâḥ wa rawḍat al-afrâḥ. According to the correction and reprint by M A Khurshid, there are several copies of the book; one of them in the John Rylands library in Manchester.[1]

Edward Granville Browne mentions two medical works attributed to him, one in Arabic and another in Persian language.(E. Browne, p. 100) One of his philosophical works is commentary about philosopher Suhrawardi called Sharḥ Ḥikma al-ishrâq.[2][3] It is also said that the well known commentary works of Qutb al-Din Al Shirazi called Durrat al-Taj about Suhrawardi's Hikmat al-Ishraq is based on Sharḥ Ḥikma al-ishrâq.[4][5] It is also said that another of his work regarding Suhrawardi's Illumnationist philosophy is the most faithful, called al-Shajarah al-Ilahiyyah (The Divine Tree).[4]

References

  1. ^ a b c d M A, Khurshid (1976). Nuzhat ul arwah wa rawdhat ul afrah of Rulers and Philosophers. For the model of historians Shams al-Din Muhammad ibn Mahmud al Shahrazuri (in Arabic) (First ed.). Haidar Abad: Ministry of Culture of India. pp. ز.
  2. ^ Seyyed Hossein, Nasr (1971). The Spread of the Illuminationist School of Suhrawardi (PDF). studiesincomparativereligion.com.
  3. ^ Sharif, Miyad Muhammad (1966). A history of Muslim Philosophy. Royal Book Company. p. 396.
  4. ^ a b Leaman, Oliver; Nasr, Sayyed Hossein (1971). History of Islamic Philosophy. p. 468. ISBN 9781136780448.
  5. ^ R Pourjavady, S Schmidtke (2006). A Jewish philosopher of Baghdad [electronic resource]:'Izz al-Dawla Ibn Kammuna (d. 683/1284) and his writings. Leiden/Boston: EJ Brill. p. 30.

Sources

For his life and writings, see:

  • P. Lory, "Shahrazuri" in The Encyclopaedia of Islam, 2nd edition, ed. by H.A.R. Gibbs, B. Lewis, Ch. Pellat, C. Bosworth et al., 11 vols. (Leiden: E.J. Brill, 1960-2002), vol. 9, p. 219
  • Manfred Ullmann, Die Medizin im Islam, Handbuch der Orientalistik, Abteilung I, Erg?nzungsband vi, Abschnitt 1 (Leiden: E.J. Brill, 1970), p. 232
  • Carl Brockelmann, Geschichte der arabischen Litteratur, Supplement, 3 vols. (Leiden: Brill, 1937-1942) vol. 1, pp 850–1
  • Sami Hamarneh, "Arabic Historiography as Related to the Health Professions in Medieval Islam", Sudhoffs Archiv, vol. 50 (1966), pp 2–24, esp. pp 17–18.
  • Edward Granville Browne, Islamic Medicine, 2002, Goodword Pub., ISBN 81-87570-19-9
  • Michael Privot, Le Kitâb al-rumûz d'al-Shahrazûrî: une oeuvre ishrâqî? (PhD Thesis)[1]