شمس‌الدین جزایری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
شمس‌الدین جزایری
Drjazayeri.jpg
شناسنامه
نام کاملشمس‌الدین جزایری
زادروز۱۲۹۲
زادگاهتهران، ایران
تاریخ مرگ۱۳۶۹
محل مرگپاریس، فرانسه
همسر(ان)ماه‌منیر نفیسی
فرزندانحسن
دیناسلام
اطلاعات سیاسی
حزب سیاسیحزب ایران و حزب وحدت ایران
سمتبنیانگذار حزب ایران و حزب وحدت ایران
سمت‌های پیشینوزیر فرهنگ دولت رزم‌آرا، نماینده مردم تهران در مجلس هجدهم
فعالیت‌هااز اعضای حزب ایران، جبهه ملی ایران، وکیل و استاد دانشگاه تهران

شمس‌الدین جزایری (۱۲۹۲–۱۳۶۹) وزیر فرهنگ، نماینده دوره هجدهم مجلس شورای ملی، حقوقدان، وکیل و استاد دانشگاه تهران بود.

تحصیلات[ویرایش]

جزایری در جوانی در کسوت روحانیت بود. هنگام سفر به اروپا تغییر لباس داد. وی تحصیلات اولیه را در دبیرستان دارالفنون گذراند.[۱] در ۱۳۱۲ از طرف دولت برای ادامهٔ تحصیل عازم اروپا شد و در رشتهٔ علم اقتصاد و حقوق بین‌الملل فارغ‌التحصیل شد. رسالهٔ وی در مقطع دکترا بحران اقتصادی و تأثیرات آن بر ایران نام داشت که در پاریس در سال ۱۹۳۸ به چاپ رسید. جزایری پس از اخذ مدرک دکتری در ۱۳۱۷ به به ایران برگشته و در دانشکدهٔ حقوق دانشیار شد. همزمان با تدریس در دانشگاه، ریاست دبیرستان شرف را نیز عهده‌دار گردید.[۲]

فعالیتهای سیاسی و شغلی[ویرایش]

شمس‌الدین جزایری که جزء اعضای بنیانگذار حزب ایران محسوب می‌شد در سال ۱۳۲۵ به همراه حسین مکی و چند نفر دیگر از اعضای این حزب به تشکیل حزب وحدت ایران اقدام کرد که چندان مدتی این فعالیت دوام نیاورد.

وی مدتی در وزارت دارائی صاحب مقاماتی؛ از جمله ریاست کارخانجات مؤسسهٔ دخانیات و اداره کل باربری شد و پس از تأسیس سازمان برنامه، به عضویت شورای عالی آن برگزیده شد. تا آنکه در سال ۱۳۲۹ به عنوان وزیر فرهنگ دولت رزم‌آرا معرفی گردید و از ۶ تیر تا ۱۷ بهمن همان سال وزیر فرهنگ بود.[۳]؛ او بعد از کودتای ۲۸ مرداد از تهران به نمایندگی مجلس هجدهم انتخاب شد.[۴]
وی همچنین استانداری خراسان و امیرالحاج ایران در سال ۱۳۴۱ بود.[۵]

فعالیتهای علمی[ویرایش]

شمس‌الدین جزایری از استادان دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران بود و مدتی نیز ریاست مدرسه شرف و ریاست فرهنگ تهران را هم بر عهده داشت.[۲] او بنیانگذار دانشکده اقتصاد بوده و در دانشکده حقوق و علوم سیاسی به تدریس دروس مالیه، اقتصاد سیاسی، حقوق کار و بیمه‌های اجتماعی اشتغال داشت.[۲]

آثار[ویرایش]

  1. حقوق کار و بیمه‌های اجتماعی (انتشارات دانشگاه تهران - ۱۳۴۴)[۶]
  2. سالنامه خاندان جزایری و خویشاوندان - ۱۳۴۹
  3. قوانین مالیه و محاسبات عمومی و مطالعه بودجه از ابتدای مشروطیت تا بحال (انتشارات دانشگاه تهران - ۱۳۴۲)[۷]
  4. عواید کار و سرمایه، وضع عملی کار و سرمایه و عواید آنها در رژیم اقتصاد آزاد (انتشارات دانشگاه تهران - ۱۳۴۵)[۸]

درگذشت[ویرایش]

شمس‌الدین جزایری سرانجام در سال ۱۳۶۹ در اروپا درگذشت.

منابع[ویرایش]

  1. «شمس الدین جزایری». دارالفنون - امیرکبیر (به اردو). ۲۰۱۸. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۱-۱۸.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ «شمس الدین جزایری». راسخون. ۲۰۱۸-۱۱-۱۸. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۱-۱۸.
  3. «نخست‌وزیری که ترور شد». روزنامه دنیای اقتصاد. ۱۷ فروردین ۱۳۹۰. دریافت‌شده در 2018-11-18. تاریخ وارد شده در عدم تطابق|سال= / |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  4. «دکتر شمس الدین جزایری». مرکز پژوهشها. ۲۰۱۷-۰۷-۰۷. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۱-۱۸.
  5. تاریخ شفاهی ایران- به کوشش حبیب‌الله لاجوردی - کتاب نهم -دانشگاه هاروارد- شمس الدین جزایری ص۵ تا ص۱۱۲
  6. جزایری، شمس‌الدین (۲۰۱۶). «حقوق کار و بیمه‌های اجتماعی». فهرستگان یکپارچه پژوهشی و آموزشی کشاورزی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۱-۱۸.
  7. جزایری، شمس‌الدین (۲۰۱۶). «قوانین مالیه و محاسبات عمومی و مطالعه بودجه از ابتدای مشروطیت تا بحال». فهرستگان یکپارچه پژوهشی و آموزشی کشاورزی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۱-۱۸.
  8. جزایری، شمس‌الدین (۲۰۱۶). «عواید کار و سرمایه، وضع عملی کار و سرمایه و عواید آنها در رژیم اقتصاد آزاد». فهرستگان یکپارچه پژوهشی و آموزشی کشاورزی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۱-۱۸.