شلحه امام حسن عسگری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

روستای امام حسن عسگری یکی از روستاهای اطراف شهرستان آبادان ، در استان خوزستان می‌باشد . این روستا در فاصله ۱۳٫۲ کیلومتری از شهرستان آبادان ، در محور آبادان به اروند کنار واقع است ، ساکنان اولیه ی شلهه امام حسن (ع) افرادی هستند که به‌دلیل شرایط نامناسب زندگی از عراق مهاجرت کرده و این مکان را به‌دلیل نزدیکی به اب و شرایط مناسب کشاورزی برای زندگی انتخاب کردند . جمعیت روستا بالغ بر ۱۴۸۰ نفر می‌باشد و این افراد اغلب به صورت چند خانواری کنار هم زندگی می‌کنند ، و از جمله روستاهایی است که در جنگ تحمیلی دچار خسارات و آسیب‌های بسیاری شده‌است و روستای کنونی ، در واقع بازسازی شده توسط بنیاد مسکن شهرستان آبادان می‌باشد . این بازسازی‌ها از سال ۶۱ آغاز شده و تا حال حاضر ادامه دارد .

معرفی[ویرایش]

روستای امام حسن عسگری (ع) که نام دیگر آن شلهه ی امام حسن می‌باشد، در واقع یک روستای جزیره‌ای است ودلیل نامگذاری آن نیز به همین جهت است ، چرا که خود واژه ی شلهه در زبان عربی و محلی به معنای جزیره می‌باشد و همین جزیره‌ای بودن می‌تواند شرایط بسیار خوبی را برای توریستی شدن ان فراهم اورد .این روستا به تدریج در حاشیه ی رود خانه بوجود امده و به این سبب بافتی خطی به خود گرفته‌است و در کل روستا به دو بخش تقسیم می‌شود ، بخش نزدیک رودخانه که شامل خانه‌های مسکونی است به دلیل نزدیکی به اب و بخش رو به رو ی ان که شامل نخلستان هاست . روستای مذکور به چند محله تقسیم می‌شود و اهالی ان علاوه بر فضای خصوصی خانه‌های خود در همسایگی محل زندگی دارای مرکز محله‌هایی هستند که فضای نیمه خصوصی ان‌ها می‌باشد . این روستا مابین دو روستای ثوامر و نقش حیر واقع است ومی توان گفت به دلیل کم بودن بعد مسافتی بین این سه روستا ، تعاملات اجتماعی و استفاده از خدمات یکدیگر در آن‌ها به گونه‌ای صورت می‌گیرد که کمبودها و نواقص یکدیگر را برطرف می‌کنند .

روستای شلحه امام حسن عسگری از یک سمت متصل به روستای نقش حیر می‌باشد.

جمعیت[ویرایش]

بر اساس سرشماری انجام شده در سال ۹۵ ، جمعیت این روستا ۱۴۸۰ نفر و تعداد ۱۹۴ خانواده نیز در آن زندگی می‌کنند .

پیشینه تاریخی[ویرایش]

ساکنان این روستا که در واقع مهاجرانی هستند که از کشور عراق ( به دلیل شرایط نامناسب آن زمان ) به این نقطه تغییر مکان داده اند ، عرب زبانانی هستند که به دلیل موقعیت مناسب این منطقه از نظر جلگه‌ای بودن ، جنس خاک و نزدیکی به آب ، این مکان را جهت کشاورزی و زتدگی خود برگزیدند .این روستا در حاشیه ی رودخانه ی اروند واقع شده‌است و از جمله روستاهای خطی به‌شمار می‌رود . جاده‌ای که از این روستا می گذرد ، آن را به دو بخش شرقی و غربی تقسیم می‌کند . در قسمت غربی و حاشیه ی رودخانه ی اروند شاهد تراکم خانه‌های روستایی هستیم، در حالی که در قسمت شرقی بیشتر زمین‌های زراعی روستاییان دیده می‌شود .

روستا شلهه امام حسن عسگری از جمله روستاهای خطی به‌شمار می‌رود.

کشاورزی[ویرایش]

جلگه‌ای بودن روستا ، موقعیت مناسبی از لحاظ کشاورزی برای ساکنان آن مهیا کرده‌است . از آن جایی که پیشه ی مردم این روستا باغداری ، آن هم بیشتر در زمینه ی خرما می‌باشد . و به دلیل شرایط خاص کاشت درخت خرما از جمله این که بین هر دو نخل خرما باید فاصله ی استاندارد 6 متر رعایت شود . در گذشته برای استفاده بهینه از زمین‌های زراعی ، روستاییان مابین نخل‌های خود ، درختان دیگری همچون پرتقال ، سیب و .. می کاشتند . اما پس از جنگ به دلیل خشکسالی و شوری آب ، دیگر کاشت این درختان مقدور نبود. به گونه‌ای که در حال حاضر، روستاییان فقط در زمینه ی نخل فعالیت می‌کنند . لازم به ذکر نیز می‌باشد که سابقا آبیاری نخلستان‌ها بوسیله ی نهرهایی صورت می گرفت که خود روستاییان حفر کرده بودند وبا جزر و مد رودخانه دی اروند ، این زمین‌ها به صورت طبیعی ، روزانه و روزی دو بار آبیاری می شدند . اما در حال حاضر به دلیل پایین آمدن سطح آب ، آبیاری طبیعی کفاف زمین‌های زراعی را نمی دهد و روستاییان ناگزیر به استفاده از پمپ‌ها ی آب و وسایل مکانیکی می‌باشند .

نخلستان‌های روستا

مسکن[ویرایش]

مسکن این روستاییان شامل دو بخش می‌باشد . بخش قبل از جنگ و بخش بعد از جنگ . خانه‌های روستایی قبل از جنگ که از کاه گل ساخته می شدند در واقع محل سکونت چند خانوار با هم بوده اند که با هم نسبت فامیلی داشتند . به این صورت که اتاق‌هایی را در اطراف یک حیاط بزرگ می ساختند که هر اتاق محل سکونت یک خانوار بوده‌است . تعداد اتاق‌ها تعداد خانوارها را نشان می داده است . اما خانه‌های پس جنگ که دیگر آن خانه‌های سابق نبودند ، برای استحکام بیشتر از آجر و مصالح محکمتری ساخته شدند . و تغییر دیگر آن‌ها جداسازی خانواده‌ها بود ه است که در هر خانه یک خانواده ساکن شد. این خانه‌ها حتی‌المقدور بزرگ ساخته شدند تا فضاهای مورد نیاز روستاییان از جمله مکانی برای دام آنان ، مکانی برای نگهداری ادوات و وسایل کشاورزی و مکانی برای نگهداری و بسته‌بندی خرما دشته باشند .

نمونه خانه‌های ساخته شده پس از جنگ.

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]