فرانو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از شعر فرانو)
پرش به: ناوبری، جستجو

شعر فرانو[۱][۲][۳][۴][۵] یک جریان نو در شعر معاصر است که متأثر از شعر دهه هفتاد بوده[۶] و پس از افول آن، با درون‌مایه و محتوای طنزگونه به عرصه آمد.[۲] فرانو از سال ۱۳۸۱ توسط شاعر آستارایی اکبر اکسیر[۵] بنیان شده است. فرانو با کلمات ساده، ضرب‌المثل‌ها و اصطلاحات عامیانه بازی می‌کند تا مفهوم خود را ادا کند. فرانو ۲۰ مانیفست دارد که در کتاب بفرمایید بنشینید صندلی عزیز از اکبر اکسیر آمده است.[۱] جریان شعری پست‌مدرن در کنار سایر جریان‌های نوظهور از اوایل دهه هفتاد تکوین و تاکنون ادامه یافته است. رضا براهنی متعاقب ترجمه آثار فلسفی و ادبی غربی در سالهای نخست دهه هفتاد و داغ شدن مباحث فلسفی و سیاسی جدید، جریان شعری تازه به نام شعر پست‌مدرن مطرح کرد و با تربیت شاگردان جوان و سرودن یک مجموعه شعر به نام «خطاب به پروانه‌ها» به این چریان دامن زد. علی باباچاهی نیز با طرح شعر پسانیمایی (شعر دهه هفتاد)، به عنوان روایت چهارم از شعر معاصر ایران، مدعی رهبری این جریان شد. سرانجام اکبر اکسیر نیز در مجموعه بفرمایید بنشینید صندلی عزیز از «شعر فرانو» سخن گفت.[۷] یکی از نقدهای انجام شده بر فرانو، نقد و بررسی ۱۳ سال ترانه‌سرایی اکبر اکسیر در قالب فرانو توسط سعید بیابانکی و ناصر فیض در برنامه نقد شعر شبکه چهار صدا و سیما بوده است.[۸]

شاعران[ویرایش]

از شاعران شعر فرانو می‌توان به منصور بنی‌مجیدی (پدر شعر آستارا[۹] و از اعضای حلقه‌ی ادبی فرانو)، داوود ملک‌زاده[۳] (از اعضای حلقه‌ی ادبی فرانو)، محمد رضایی،[۱۰] حمیدرضا اقبالدوست[۶] و کروب رضایی[۱۱] اشاره کرد.

اشتراکات فرانو با گلستان سعدی[ویرایش]

با بررسی ویژگی‌های سبکی شاخص که در گلستان سعدی موجود است و مقایسه آن با سبک فرانو، می‌توان نسبت تأثیرپذیری این سبک را از آثار کلاسیک دریافت. مهم‌ترین این ویژگی‌ها عبارتند از:

نمونه[ویرایش]

کارنامه
در پیاده‌روی ۴۷ شعری خواندم ملیحه خندید
گفتم بالاخره بله یا خیر؟ گفت: خیر است انشاالله!
بعد دراتاق ۵۷ شعری خواندند باران گرفت و صیغه جاری شد
همان شب شعری خواندیم تخت سرفه کرد، عرفان سروده شد
بعدها در اتاق ۶۲ شعر تازه‌ای خواندیم تخت عطسه کرد و ایثار به چاپ رسید
برای نان به مدرسه رفتم؛ بابا شلنگ آب تعارف کرد؛ کلاس به سکسکه افتاد
بعد آقای مدیر شعری خواندند و من ۳۰ سال پیر شدم
حالا در اتاق ۸۱ نشسته‌ام آخرین حکم کارگزینی را می‌خوانم
ملیحه می‌خندد؛ ایثار به افتخار من تست می‌زند و عرفان
رفته است در پیاده‌رو شعر بخواند تا من بعداً پدربزرگ شوم!

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ««فرانو» چیست؟». ایسنا، ۱ اسفند ۱۳۹۳. بازبینی‌شده در ۷ تیر ۱۳۹۵. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ «بد نگوییم به مهتاب اگر تب داریم». روزنامه اعتماد، ۸ آذر ۱۳۹۳. بازبینی‌شده در ۷ تیر ۱۳۹۵. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ «خروج شعر از ساحت ادبیات». جام جم آنلاین، ۱۳ مرداد ۱۳۹۰. بازبینی‌شده در ۲۱ خرداد ۱۳۹۵. 
  4. «گپ و گفت شعر طنز با حضور پدر شعر فرانو ایران برگزار شد». اداره کل کتابخانه‌های استان گیلان. بازبینی‌شده در ۲۱ خرداد ۱۳۹۵. 
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ رضا رفیع. «اکسیر هم در کوزه افتاد!». روزنامه اطلاعات. بازبینی‌شده در ۴ فروردین ۱۳۹۶. 
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ کاظم هاشمی. «شهر مرزی، صوت داوودی، «اکسیر» فرانو». روزنامه ایران، ۱۱ شهریور ۱۳۹۵. بازبینی‌شده در ۴ فروردین ۱۳۹۶. 
  7. طاهری، قدرت‌الله. «پست‌مدرنیسم و شعر معاصر ایران». پژوهش‌های ادبی (تهران) دوره ۲، ش. ۸ (تابستان ۱۳۸۴): صفحات ۲۹–۵۰. بازبینی‌شده در ۴ شهریور ۱۳۹۵. 
  8. «حال و هوای «نقد شعر» تغییر می‌کند». ایسنا، ۲۲ آذر ۱۳۹۴. بازبینی‌شده در ۷ تیر ۱۳۹۵. 
  9. «سخنرانی م. موید دربارهٔ شعر امروز ایران و منصور بنی‌مجیدی». خبرگزاری کتاب ایران، ۲۲ مرداد ۱۳۸۷. بازبینی‌شده در ۱ شهریور ۱۳۹۵. 
  10. «پدر محمد رضایی درآمد!». ۶ اردیبهشت ۱۳۹۵. بازبینی‌شده در ۷ تیر ۱۳۹۵. 
  11. سلبی ناز رستمی. «تأثیرپذیری رمانتیسم و سمبولیسم در مجموعه اشعار" چوپانی که بوی گرگ می‌دهد"». کانون فرهنگی چوک، ۶ فروردین ۱۳۹۴. بازبینی‌شده در ۱۰ تیر ۱۳۹۵. 
  12. افسانه سراجی. «گلستان سعدی بستری برای تولد سبک فرانویی». پایگاه اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی، اردیبهشت ۱۳۹۵. بازبینی‌شده در ۴ شهریور ۱۳۹۵. 

پیوند به بیرون[ویرایش]