شرکت ارتباطات زیرساخت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
شرکت ارتباطات زیرساخت
نوعشرکت دولتی
بنا نهاده۱۳۶۸
بنیانگذارانوزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات
دفتر مرکزیتهران، ایران
مدیر عامل اجراییحمید فتاحی
رئیس هیئت مدیرهحمید فتاحی
مالکوزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات
شرکت‌های وابستهایرانیان نت
وبگاه

شرکت ارتباطات زیرساخت شرکت دولتی زیرمجموعه وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات است، که در زمینه تأمین زیرساخت‌های ارتباطات مخابراتی و پهنای باند شبکه اینترنت، فعالیت می‌کند و در عمل انحصار واردات و توزیع پهنای باند اینترنتی در سراسر کشور را در اختیار دارد.

این شرکت به عنوان متولی شبکه مادر مخابراتی در کشور و کارگزار وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات، وظیفه اجرای سوئیچینگ و تأمین ارتباطات بین استانی و بین‌المللی اپراتورهای مخابراتی را در نقاط حضور و شبکه‌های مربوط بر عهده دارد.

تاریخچه[ویرایش]

شرکت طرح و توسعه تلفن ایران به عنوان هسته اولیه تشکیل شرکت ارتباطات زیرساخت کنونی در تیر ماه ۱۳۶۸ تأسیس شد. پس از حدود ده سال فعالیت در عرصه مخابرات و ارتباطات در بهمن ۱۳۷۸ نام شرکت از طرح و توسعه تلفن ایران به طرح و توسعه شبکه‌های مخابراتی تغییر یافت.

هیئت وزیران ایران در جلسه مورخ ۱۴ مرداد ۱۳۸۳ بنا به پیشنهاد وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات با تجدید سازمان و تغییر نام و اصلاح اساسنامه شرکت طرح و توسعه شبکه‌های مخابراتی به شرکت ارتباطات زیرساخت موافقت نمود.

شرکت ارتباطات زیرساخت داری ۸ منطقه مخابراتی می‌باشد.

منطقه 1 sc1,۲بابل

منطقه 2 sc1,۲ تهران

منطقه 3 sc1,۲ اصفهان

منطقه 4 sc1,۲ تبریز

منطقه 5 sc1,۲ مشهد

منطقه 6 sc1,۲ اهواز

منطقه 7 sc1,۲ شیراز

منطقه 8 sc1,۲ همدان

هر منطقه هم دارای چندین pc می‌باشد. هر pc هم دارای من سایت و ایستگاه‌های مخابراتی می‌باشد.

مثل pc میاندوآب که جزئی از sc تبریز می‌باشد.

انحصار پهنای باند[ویرایش]

بر اساس قانون، شرکت ارتباطات زیرساخت، مجری انحصاری واردات و توزیع پهنای باند اینترنت به کشور است.[۱] این موضوع باعث شده بسیاری از مدیران شرکت‌های اینترنتی[۲] اختلالات و قیمت بالای اینترنت در ایران را به این شرکت نسبت دهند. مدیران شرکت زیرساخت اما معتقدند که واگذاری توزیع پهنای باند به شرکت‌های اینترنتی خصوصی باعث ارزان شدن و بهبود کیفیت اینترنت ایران نمی‌شود.[۳]

پانویس[ویرایش]

  1. «روزنامه فناوران». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۴ مارس ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۹.
  2. «آی تی ایران». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۰ فوریه ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۱۰ فوریه ۲۰۱۵.
  3. روزنامه دنیای اقتصاد

منابع[ویرایش]