شروین (نام)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

شروین یک نام پسرانه ایرانی است. «شروین» نام تعدادی از شاهزادگان تبرستان بوده است. این نام همچنین در زبان آلمانی نیز به کار برده می‌شود[نیازمند منبع] که دقیقا همان[کدام؟] مفهوم را در زبان فارسی دارد.

افراد سرشناس دارای نام «شروین»[ویرایش]

شروین نام دو تن از پادشاهان باوندیان بوده‌است؛ شروین پسر سرخاب و شروین پسر رستم. نویسندهٔ کتاب مرزبان‌نامه، از شاهزادگان تبرستان و به نام مرزبان پسر رستم پسر شروین بوده‌است (یعنی نیای او نامش شروین بوده‌است). به جز اسپهبدان تبرستان، که اولین نمونهٔ ذکر شده از این نام بوده‌اند، افراد سرشناس تاریخی و یا معاصر دیگری نیز این نام را داشته‌اند.

افزون بر این، در کتاب «بابک» نوشته «جلال برگشاد» گفته شده که خرمدینان یا همان سرخ جامگان پیشوا یا پیامبری به نام شروین داشتند.[نیازمند منبع]

معنا[ویرایش]

شروین به معنای کسی است که همه او را دوست دارند (معشوق مردمان) و همچنین به معنی همیشه پایدار و نامی است برای پسران. در سفینهٔ تبریز، شروین به معنی «معشوق مردمان» آمده‌است.[۱]

شهاب‌سنگ شروین[ویرایش]

در سال ۲۳۱ خورشیدی برابر با ۲۳۷ قمری شهاب‌سنگی در این منطقه[کجا؟] سقوط کرد که به نام «شهاب سنگ اسپهبد شروین» خوانده‌ شد. برخی پژوهشگران[چه کسی؟] برج رسکت را یادمانی چندمنظوره در نزدیکی محل سقوط این شهاب‌سنگ می‌دانند.[۲]

یادداشت‌ها[ویرایش]

  1. تبریزی، ابوالمجد محمدبن‌مسعود، ۱۳۸۱. سفینهٔ تبریز. چاپ عکسی، تهران، مرکز نشر دانشگاهی، ص ۵۲۴. به نقل از صادقی، علی‌اشرف، ۱۳۸۵. «چند فهلوی»، مجلهٔ زبان‌شناسی، سال ۲۱، شمارهٔ ۴۱ و ۴۲، ص ۳۴.
  2. ماهنامهٔ نجوم، شماره ۲۰۷، خرداد و تیر ۱۳۹۰، صفحه ۳۲.

جستارهای وابسته[ویرایش]