شبکه بیتکوین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

شبکه بیتکوین شبکه‌ای همتا همتا است که طبق پروتکلی رمزی عمل می‌کند. کاربران و بیتکوین ها (واحدهای ارز) پیام‌های امضا شده دیجیتالی را با استفاده از نرم‌افزار کیف پول بیتکوین پخش عمومی می‌کنند. تراکنش‌ها در یک پایگاه داده توزیع شده و تکثیر شده ثبت می‌گردند که زنجیره بلوکی نام دارد و از طریق سامانه اثبات عملی که معدن کاوی نامیده می‌شود در مورد مقادیر پایگاه داده توزیع شده تفاهم به وجود می‌آید. پروتکل در سال ۲۰۰۸ طراحی شد و در سال ۲۰۰۹ به عنوان یک نرم‌افزار متن باز توسط ساتوشی ناکاموتو منتشر شد.

شبکه برای اشتراک تراکنش‌ها به ساختاری حداقلی نیاز دارد. پیام‌ها طبق بهترین تلاش پخش عمومی می‌شوند و گره‌ها می‌توانند به اختیار خود شبکه را رها کرده و دوباره به آن ملحق گردند. در لحظه باز اتصال گره بلوک‌های جدید را از دیگر گره‌ها بارگیری می‌کند تا نسخه خودش از زنجیره بلوکی را کامل کند[۱][۲]

شبکه برای به اشتراک گذاری تراکنش ها به یک ساختار حداقلی نیاز دارد. برای این منظور یک شبکه غیرمتمرکز از داوطلبان میتواند کافی باشد که به آنها گره های شبکه میگویند. این گره ها (به انگلیسی: Node)میتوانند هر زمان که خواستند از شبکه جدا شوند و در صورت تمایل به بازگشت به شبکه باید بلوک های جدیدی که در زمان غیبت آنها تشکیل شده از سایر گره ها دریافت کنند و آن را به صورت لوکال در سیستم خود ذخیره کنند. این کار به منظور هماهنگی و آپدیت بودن همه گره ها ضروری است.

تراکنش ها[ویرایش]

بیت کوین در حقیقت متشکل از توالی امضا های دیجیتال است که از زمان ایجاد اولین بلوک زنجیره شبکه به عنوان پاداش پدیدآورنده آن ایجاد شده است. مالک یک بیت کوین میتواند با یک امضای دیجیتالی مالکیت آن را به شخص دیگری بدهد و به این صورت است که یک تراکنش بیت کوین صورت میگیرد. در این مرحله گیرنده می تواند با بررسی تمام تراکنش های قبلی صحت سالم بودن زنجیره و مالکیت فرستنده را اعتبار دهد. در تراکنش های بیت کوین برخلاف سیستم های سنتی، تراکنش ها بازگشت ناپذیر (به انگلیسی: irreversible) هستند و این ویژگی باعث می شود تا از حملاتی مانند دوبار خرج کردن (به انگلیسی: Double Spending) جلوگیری شود. در شبکه بیت کوین این امکان وجود دارد که هر شخص ۱ بیت کوین داشته باشد اما از آنجاییکه ممکن است آن ۱ بیت کوین مجموعی از مقادیر کمتر از ۱ بیت کوین بودند که در حال حاضر به یک دارنده تعلق دارد؛ هر تراکنش شامل تراکنش های در دل خود می شود که میتواند ورودی ها و خروجی های زیادی داشته باشد. در حالت کلی معمولا یک تراکنش شامل یک ورودی است که تراکنش قبلی را شامل می شود یا متشکل از ورودی های خرد و کوچک تری است که مجموع آنها مقدار هدف را تشکیل میدهد. در مقابل خروجی نیز معمولا یک یا دو مورد است: مقداری که فرستنده قصد دارد آن را ارسال کند و مقداری اضافی که باید به حساب او بازگردد.

منابع[ویرایش]

  1. Nakamoto, Satoshi (24 May 2009). "Bitcoin: A Peer-to-Peer Electronic Cash System" (PDF). Retrieved 20 December 2012.
  2. Barber, Simon; Boyen, Xavier; Shi, Elaine & Uzun, Ersin (2012). "Bitter to Better — how to make Bitcoin a better currency" (PDF). Financial Cryptography and Data Security. Springer Publishing.