شاه‌چراغ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

مختصات: ۲۹°۳۶′۳۴٫۷۹″ شمالی ۵۲°۳۲′۳۵٫۹۴″ شرقی / ۲۹٫۶۰۹۶۶۳۹°شمالی ۵۲٫۵۴۳۳۱۶۷°شرقی / 29.6096639; 52.5433167

آرامگاه شاه چراغ
Mausoleo de Shah Cheragh, Shiraz, Irán, 2016-09-24, DD 32.jpg
نامآرامگاه شاه چراغ
کشور ایران
استاناستان فارس
شهرستانشیراز
اطلاعات اثر
نوع بنامعماری
کاربریآرامگاه
دیرینگیاتابکان فارس
بانی اثرملکه تاشی خاتون
مالک اثرآستان مقدس احمد بن موسی شاهچراغ
اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت۳۶۳
تاریخ ثبت ملی۲۰ خرداد ۱۳۲۱
اطلاعات بازدید
وبگاهwww.shahecheragh.ir
امامزاده
«احمد»
Shahcheragh.JPG
حرم احمد بن موسی
نقشفرزند موسی بن جعفر و برادر بزرگتر علی بن موسی
نام«احمد»
لقب(ها)شاهچراغ
زادروزبه درستی مشخص نیست و در این خصوص نقلهای متفاوتی وجود دارد.
علت مرگدر راه پیوستن به برادر خود علی بن موسی به سویخراسان سفر نمود ولی در راه توسط افراد مأمون خلیفه عباسی در شهر شیراز کشته شد.
قاتلافراد مأمون خلیفه عباسی
مدفنشیراز
پدرموسی بن جعفر
مادرسعیده خاتون (ام احمد)مدفن در شیراز
شیعه
Hadith Ali.svg
درگاه تشیع
عقاید
فروعنماز • روزه • خمس • زکات • حج • جهاد • امر به معروف • نهی از منکر • تولی • تبری
عقاید برجستهمهدویت: غیبت (غیبت صغرا، غیبت کبراانتظار، ظهور و رجعت • بدا • شفاعت و توسل • تقیه • عصمت • مرجعیت، حوزه علمیه و تقلید • ولایت فقیه • متعه • شهادت ثالثه • جانشینی محمد • نظام حقوقی
شخصیت‌ها
چهارده معصوممحمد • علی • فاطمه • حسن • حسین • سجاد • باقر • صادق • کاظم • رضا • جواد (تقی) • هادی (نقی) • حسن (عسکری) • مهدی
صحابهسلمان فارسی • مقداد بن اسود • میثم تمار • ابوذر غفاری • عمار یاسر • بلال حبشی • جعفر بن ابی‌طالب • مالک اشتر • محمد بن ابوبکر • عقیل • عثمان بن حنیف • کمیل بن زیاد • اویس قرنی • ابوایوب انصاری • جابر بن عبدالله انصاری • ابن‌عباس • ابن مسعود • ابوطالب • حمزه • یاسر • عثمان بن مظعون • عبدالله بن جعفر • خباب بن ارت • اسامة بن زید • خزیمة بن ثابت • مصعب بن عمیر • مالک بن نویره • زید بن حارثه
زنان: فاطمه بنت اسد • حلیمه • زینب • ام کلثوم بنت علی • اسماء بنت عمیس • ام ایمن • صفیه بنت عبدالمطلب • سمیه
رجال و علماکشته‌شدگان کربلا • فهرست رجال حدیث شیعه • اصحاب اجماع • روحانیان شیعه • عالمان شیعه • مراجع تقلید
مکان‌های متبرک
مکه و مسجدالحرام • مدینه، مسجد النبی و بقیع • بیت‌المقدس و مسجدالاقصی • نجف، حرم علی بن ابی‌طالب و مسجد کوفه • کربلا و حرم حسین بن علی • کاظمین و حرم کاظمین • سامرا و حرم عسکریین • مشهد و حرم علی بن موسی الرضا
دمشق و زینبیه • قم و حرم فاطمه معصومه • شیراز و شاه‌چراغ • کاشمر و حمزه بن حمزه بن موسی بن جعفر امامزاده سید مرتضی و آرامگاه سید حسن مدرس • آستانه اشرفیه و سید جلال‌الدین اشرف • ری و حرم شاه عبدالعظیم
مسجد • امامزاده • حسینیه
روزهای مقدس
عید فطر • عید قربان (عید اضحی) • عید غدیر خم • محرّم (سوگواری محرمتاسوعا، عاشورا و اربعین) • عید مبعث • میلاد پیامبر • تولد ائمه • ایام فاطمیه
رویدادها
رویداد مباهله • رویداد غدیر خم • سقیفه بنی‌ساعده • فدک • رویداد خانه فاطمه زهرا • قتل عثمان • جنگ جمل • نبرد صفین • نبرد نهروان • واقعه کربلا • مؤتمر علماء بغداد • حدیث ثقلین • اصحاب کسا • آیه تطهیر • شیعه‌کُشی
کتاب‌ها
قرآن • نهج‌البلاغه • صحیفه سجادیه
کتب اربعه: الاستبصار • اصول کافی • تهذیب الاحکام • من لایحضره الفقیه
مصحف فاطمه • مصحف علی • اسرار آل محمد
وسائل‌الشیعه • بحارالانوار • الغدیر • مفاتیح‌الجنان
تفسیر مجمع‌البیان • تفسیر المیزان • کتب شیعه
شاخه‌ها
دوازده‌امامی (اثنی‌عشری) • اسماعیلیه • زیدیه • غلاه • واقفیه
منابع اجتهاد
کتاب (قرآن) • سنت (روایات پیامبر و ائمه) • عقل • اجماع

شاه‌چراغ، نام مسجد و آرامگاهی است در شیراز که بنا بر اعتقاد شیعیان احمد بن موسی، پسر ارشد موسی کاظم و همچنین محمد بن موسی، از برادران علی بن موسی الرضا، در آن به خاک سپرده شده‌اند. او در راه پیوستن به برادر خود به سوی خراسان سفر نمود ولی در راه توسط افراد مأمون خلیفه عباسی در شهر شیراز کشته شد.

این آرامگاه در شمال خیابان احمدی در شهر شیراز قرار دارد. آرامگاه سیدمیرمحمد برادر سیدمیراحمد نیز در نزدیکی شاه‌چراغ است. که به سبک معماری آذری بنا شده‌است.[۱]

پیشینه[ویرایش]

شاه‌چراغ آرامگاه «میر سید احمد» ملقب به شاه‌چراغ، پسر موسی کاظم امام هفتم شیعیان است.

این بنا در دوره اتابکان فارس در سده ششم هجری قمری ساخته شده‌است و گنبد و بارگاه آن دارای کاشی کاری‌های زیبایی است. در سال‌های ۴۰–۱۳۳۹ خورشیدی و در پی مرمت و نوسازی ساختمان گنبد، طراحی کاشی‌کاری آن توسط استاد عیسی بهادری صورت گرفته و به اجرا درآمد.[۲]

مشخصات ساختمان[ویرایش]

درون حرم را با به کار بردن آئینه‌های ریز رنگین، به سبکی هنرمندانه، آئینه کاری کرده و انواع خط‌های زیبای فارسی و عربی، تزیین‌کننده نمای اطراف آینه‌ها و کاشی‌ها است.

بنای حرم، مشتمل بر ایوانی در جلو و حرمی گسترده در پشت ایوان است که در چهار جانب حرم، چهار شاه‌نشین قرار گرفته و مسجدی نیز در پشت حرم (سمت غرب) ساخته شده‌است. ضریح آن در شاه‌نشین زیر گنبد قرار دارد و از نقره ساخته شده‌است.

حیاط شاه چراغ دارای دو در اصلی ورودی است که در سمت جنوب و شمال حرم از زیر دو سر در بزرگ کاشی کاری شده گذشته و وارد حیاط وسیع حرم می‌شویم. در میان حیاط، حوض بزرگ فواره داری ساخته شده و در اطراف حوض درختکاری شده‌است. حرم شاهچراغ در سمت غرب حیاط و حرم سید میر محمد- برادر شاه چراغ - در سمت شمال شرقی حیاط قرار دارد.

غیر از دو در اصلی، دو در فرعی دیگر نیز وجود دارد که یکی به بازار حاجی و دیگر به مسجد جامع عتیق می‌رود درگاه مانندی نیز از ضلع شمال حیاط وارد بازار شاه چراغ می‌شود.

در دور تا دور حیاط، اتاق‌هایی دو طبقه ساخته شده که در پیشانی و جرزهای جلو آن‌ها کاشی کاری شده‌است. ستون‌های آهنی ایوان حرم به وسیله چوب‌های نفیس پوشش داده شده و در سقف مسطح آن نیز چوب منبت کاری شده به کار رفته‌است. امکانات وسیعی مثل پاسگاه انتظامی، دفتر پست و مخابرات، کتابخانه و موزه در این حیاط وسیع برای رفاه مردم ایجاد شده‌است.[نیازمند منبع]

تاریخچه آرامگاه احمد بن موسی[ویرایش]

نمایی از شاه چراغ
  • در سال ۷۴۵ (ه‍. ق) مادر شاه شیخ ابواسحاق اینجو پادشاه فارس، ملکه تاشی خاتون اقدامات نیکویی بر بارگاه او انجام داد. این بانوی نیکوکار، اقدام به بهسازی بارگاه کرد و در عرض ۵ سال از سال ۷۴۵ تا ۷۵۰ (ه‍. ق) آرامگاهی وسیع و گنبدی بلند بر آن ساخت. همچنین در جنب آرامگاه، مدرسه‌ای وسیع بنا کرد. او همچنین تعداد زیادی از مغازه‌های بازار نزدیک حرم و ملک میمند فارس را وقف بر این آستان مقدس کرد.

ابن بطوطه جهانگرد مراکشی که در سال ۷۴۸ (ه‍. ق) برای بار دوم به شیراز سفر کرده، در سفرنامه خود دربارهٔ اقدامات ملکه تاشی خاتون و توصیف آرامگاه، چنین نوشته‌است:

این آرامگاه در نظر شیرازی‌ها احترام تمام دارد و مردم برای تبرک و توسل به زیارتش می‌روند. تاشی خاتون، مادر شاه ابواسحاق، در جوار این بقعه بزرگ، مدرسه و زاویه‌ای ساخته‌است که در آن به اطعام مسافران می‌پردازند و عده‌ای از قاریان پیوسته بر سر تربت امامزاده، قرآن می‌خوانند شب‌های دوشنبه، خاتون به زیارت آرامگاه می‌آید و در آن شب قضات و فقها و سادات شیراز نیز حاضر می‌شوند. این جمعیت در بقعه جمه می‌شوند و با آهنگ خوش به قرائت قرآن مشغول می‌شوند. خوراک و میوه به مردم داده می‌شود و پس از صرف طعام، واعظ، بالای منبر می‌رود و تمام این کارها در بین نماز عصر و شام انجام می‌گیرد. خاتون در غرفه مشبکی که مشرف به مسجد است، می‌نشیند. در آخر هم (به احترام این بقعه) همانند سرای پادشاهان طبل و شیپور و بوق می‌نوازند.

[۳]

  • در سال ۹۱۲ (ه‍. ق) به دستور شاه اسماعیل صفوی، بهسازی گسترده‌ای بر آرامگاه انجام گرفت. ۸۵ سال بعد بر اثر زلزله سال ۹۹۷ (ه‍. ق)، نیمی از گنبد آرامگاه ویران شد که دوباره در سال‌های بعد بازسازی گردید.[نیازمند منبع]
  • در سال ۱۱۴۲ (ه‍. ق) نادر شاه افشار بهسازی گسترده‌ای بر این آرامگاه انجام داد و به دستور او قندیل بزرگی در زیر سقف و گنبد آویزان کردند. نادرشاه پیش از گرفتن شیراز و غلبه بر افغان‌ها، پیمان بسته بود که اگر در جنگ پیروز شود، بهسازی شایسته‌ای بر این بقعه انجام دهد؛ بنابراین پس از پیروزی بر افغان‌ها و تسلط شیراز، ۱۵۰۰ تومان پول آن زمان را صرف بهسازی شاه چراغ کرد و قندیل او ۷۲۰ مثقال وزن داشته که از طلای ناب و زنجیر نقره‌ای ساخته بوده‌اند. این قندیل تا سال ۱۲۳۹ (ه‍. ق) همچنان آویزان بود.
  • در زلزله سال ۱۲۳۹ (ه‍. ق) شیراز با خاک یکسان شد و این آرامگاه نیز به کلی مخروبه گردید، نویسنده تذکره دلگشا که خود شاهد این زلزله بوده‌است چنین می‌نویسد:

گنبد بقعه (شاه چراغ) که از غایت ارتفاع، آفتاب جهان تاب هر روز در نیم روز خود را در سایه آن کشیدی به یک دفعه چنان بر زمین‌خورد که زمین شکافته و در اعماق خاک فرورفت… و آن عمارات عالی… تو گویی همیشه ویران بوده…

پس از زلزله، قندیل اهدایی نادرشاه را فروختند و صرف بازسازی آرامگاه کردند.[نیازمند منبع]

  • در سال ۱۲۴۳ (ه‍. ق) به دستور فتحعلی شاه قاجار، حسینعلی میرزا فرمانفرما، پی گیر شد تا کف بقعه را یک متر از سطح زمین بلندتر بسازد. این کار صورت گرفت و به جای استفاده از سنگ و ساروج، آن را از سنگ و آجر و گچ بنا کردند و در آخر ضریحی نقره‌ای بر گور نصب کردند. در سال ۱۲۶۹ (ه‍. ق) بر اثر زلزله، گنبد آرامگاه شکست و فرو ریخت. در همان سال محمدناصر ظهیرالدوله آن را نوسازی کرد.
  • در سال ۱۲۸۹ (ه‍. ق) مسعود میرزا ظل السلطان دری نقره ای بر ورودی حرم نصب کرد و در سال ۱۲۹۲ (ه‍. ق) شاهزاده ظل السلطان، ساعت زنگ دار بزرگی بر برج جنوبی بقعه نصب کرد.
  • در سال ۱۳۰۶ (ه‍. ق) آینه کاری مفصلی بر دیوارهای داخل حرم انجام گرفت.
  • در سال ۱۳۳۶ خورشیدی، آخرین گنبد قدیمی آرامگاه برچیده شد و اولین گنبد اسکلت فلزی توسط انجمن آثار ملی و اداره باستان‌شناسی فارس به همت هنرمندان فقید سید احمد و سید محمد رضازاده ساخته شد.[نیازمند منبع]
  • در سال ۱۳۶۰ طی حکمی از سوی سید روح‌الله خمینی، سید محمدمهدی دستغیب به تولیت آستان احمدی و محمدی منصوب شد.
  • در ۱۴ اسفند ۱۳۹۲ طی حکمی از سوی علی خامنه‌ای، سید علی‌اصغر دستغیب تولیت آستان احمدی (شاهچراغ) و محمدی را بر عهده گرفت.

روز شاهچراغ[ویرایش]

در سال ۱۳۸۶ شورای فرهنگ عمومی استان فارس نامگذاری یک روز به نام بزرگداشت شاهچراغ مطرح شد و متولیان امر تصمیم گرفتند که روز تولد او را به عنوان مراسم بزرگداشت انتخاب کنند؛ لذا برای مشخص شدن روز دقیق تولد، مورخان و محققان تحقیقات خود را آغاز کردند اما پس از بررسی‌های به عمل آمده کارشناسان به این نتیجه رسیدند که روز تولد شاهچراغ به درستی مشخص نیست و در این خصوص نقل‌های متفاوتی وجود دارد. از این رو تصمیم بر این شد که در دهه کرامت یعنی حدفاصل تولد معصومه و رضا یک روز به عنوان روز بزرگداشت حضرت احمد بن موسی «شاهچراغ» تعیین شود.[۴] شورایعالی انقلاب فرهنگی در تاریخ ۲۴ شهریور ۱۳۸۸ روز ششم ذیقعده یعنی پنجمین روز از دهه کرامت را به نام روز بزرگداشت احمدبن موسی شاهچراغ جهت ثبت در تقویم مناسبت‌های ملی- اسلامی کشور تصویب کرد.[۵]

توسعه حرم شاهچراغ[ویرایش]

آستان احمدبن‌موسی شاهچراغ که در طول تاریخ مرکزی برای رشد معارف شیعه در جنوب کشور به‌شمار می‌رفت، اما در چند سال اخیر به دلیل واقع شدن در بافت تاریخی و فرهنگی شیراز مورد غفلت قرار گرفت و با ناهنجاری‌های مختلفی روبرو شد تا آنجا که داد برخی از مقامات استان فارس را برآورد. اخیراً طرح جامع توسعه حرم مطهر شاهچراغ و سیدعلاءالدین حسین در شیراز تصویب شده تا با اجرای آن بسیاری از معضلات اطراف و محدوده حرمین در شیراز برچیده می‌شود. این طرح جامع در محدوده‌ای به وسعت ۵۵ هکتار تصویب شده تا برای نخستین مرتبه، این دو آستان مقدس دارای یک طرح جامع و کامل برای توسعه، بازسازی و عمرانی شوند. در این طرح بحث‌های مهمی از جمله حل معضل ترافیک عبوری، احداث ساختمان‌های خدماتی، زائرسرا، مجموعه‌های فرهنگی، مذهبی و زیارتی مورد نیاز پیش‌بینی شده‌است. در قدم نخست و بنا به دستور وزیر مسکن و شهرسازی قرار است ۳۰ هکتار زمین برای این امر اختصاص یافته و مابقی زمین‌های مورد نیاز که در طرح اولیه نیز تعریف شده‌است در مراحل بعدی اختصاص می‌یابد. همچنین به دستور آیت‌الله خامنه‌ای، رهبر ایران، هیئت امنای این آستان متشکل از برخی افراد با سابقه و زیر نظر نماینده وی در استان فارس هم‌زمان با آغاز فعالیت‌ها برای توسعه حرم تشکیل شد.[۶]

متولیان[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

نگارخانه[ویرایش]

پی‌نوشت‌ها[ویرایش]

  1. آذری (معماری) بایگانی‌شده در ۱۸ دسامبر ۲۰۱۰ توسط Wayback Machine، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی ج ۱. (بازنشر در تبیان)
  2. «ساختمان گنبد حضرت شاه چراغ» (۱). تهران: هنر و مردم. آبان ۱۳۴۱: ۱۲–۱۳. دریافت‌شده در ۱ اسفند ۱۳۹۴.
  3. ابن بطوطه، سفرنامه، ترجمۀ محمدعلی موحد، تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ۱۳۳۷ شمسی، صص ۲۰۴-۲۰۵
  4. به مناسبت ششم ذی قعده روز بزرگداشت شاه چراغ حضرت احمد بن موسی (س)، سایت حوزه، تاریخ بازدید ۲۲ مهر ۱۳۸۹
  5. ثبت روز بزرگداشت حضرت احمدبن موسی شاهچراغ (ع) در تقویم مناسبت‌های ملی- اسلامی کشور بایگانی‌شده در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine، خبرگزاری موج، تاریخ بازدید ۲۲ مهرماه ۱۳۸۹
  6. ISNA - 10-19-2010 - 89/7/27 - سرویس: / شهرستان‌ها / شماره خبر: ۱۶۳۶۸۹۰[پیوند مرده]

منابع[ویرایش]

.^ چهره ایران، راهنمای سیاحتی و مسافرتی، سازمان جغرافیائی و کارتوگرافی گیتاشناسی، تهران ۱۳۷۴خ.

جستارهای وابسته[ویرایش]

Shāh-é-Chérāgh Mosque
Mausoleo de Shah Cheragh, Shiraz, Irán, 2016-09-24, DD 32.jpg
Shāh Cherāgh
Religion
AffiliationShia Islam
Location
LocationIran Shiraz, Iran
Shah Cheragh is located in Iran
Shah Cheragh
Shown within Iran
Geographic coordinates29°36′34.58″N 52°32′35.88″E / 29.6096056°N 52.5433000°E / 29.6096056; 52.5433000Coordinates: 29°36′34.58″N 52°32′35.88″E / 29.6096056°N 52.5433000°E / 29.6096056; 52.5433000

Shāh Chérāgh (Persian: شاه چراغ‎) is a funerary monument and mosque in Shiraz, Iran, housing the tomb of the brothers Ahmad and Muhammad, sons of Mūsā al-Kādhim and brothers of ‘Alī ar-Ridhā. The two took refuge in the city during the Abbasid persecution of Shia Muslims.

Overview

The tombs became celebrated pilgrimage centres in the 14th century when Queen Tashi Khatun erected a mosque and theological school in the vicinity. +( This story is wrong ) + ( Iranian have another story ) Shāh-é-Chérāgh is Persian for "King of the Light". The site was given this name due to the nature of the discovery of the site by Ayatullah Dastghā'ib (the great grandfather of the contemporary Ayatullah Dastghā'ib). He used to see light from a distance and decided to investigate the source. He found that the light was being emitted by a grave within a graveyard. The grave that emitted the light was excavated, and a body wearing an armor was discovered. The body was wearing a ring saying al-‘Izzatu Lillāh, Ahmad bin Mūsā, meaning "The Pride belongs to God, Ahmad son of Musa". Thus it became known that this was the burial site of the sons of Mūsā al-Kādhim.

History

The site is the most important place of pilgrimage within the city of Shiraz. Ahmad came to Shiraz at the beginning of the third Islamic century (approximately 900 AD), and died there. During the rule of Atabeg Abū Sa'id Zangi (~1130s AD) of the Zengid dynasty, the chief minister to the monarch by the name of Amir Muqarrab al-din Badr al-din built the tomb chamber, the dome, as well as a colonnaded porch. The mosque remained this way for roughly 200 years before further work was initiated by Queen Tash Khātūn (the mother of Shāh Abū Ishāq Injū) during the years 1344-1349 (745-750 AH). She carried out essential repairs, constructed an edifice, a hall of audience, a fine college, and a tomb for herself on the south side. She also presented a unique Qur'an of thirty volumes, written in golden thuluth characters with gold decoration, in the style of the calligraphist of that period, Yahya Jamali. The date written on the Qur'an indicates that they were written from 1344-1345 (754-746 AH). Nothing now remains of the buildings set up by Queen Tash Khātūn, but the Qur'ans have remained and are preserved in the Pars Museum.

The mosque again underwent necessary repairs in 1506 (912 AH - under the reign of Shāh Ismā‘īl I), which were initiated by the guardian of the mosque at the time, Mirza Habibullah Sharifi. The mosque was again repaired in 1588 (997 AH) when half of the structure collapsed as a result of an earthquake. During the nineteenth century, the mosque was damaged several times and was subsequently repaired. In 1827 (1243 AH), Fat'h ‘Alī Shāh Qājār presented an ornamental railing for the tomb. Another earthquake shook the mosque in 1852 (1269 AH), and repairs were carried out by Muhammad Nasir Zahir ad-Dawla.

Finally, the late Nasirol'molk repaired the dome, but on account of the numerous cracks, in 1958 the whole dome was removed, and in its place an iron structure, which was lighter, and likely to last longer, in the shape of the original dome, was made at the cost of the people of Shiraz. The present building consists of the original portico, with its ten columns, on the eastern side, a spacious sanctuary with lofty alcoves on four sides, a mosque on the western side of the sanctuary, and various rooms. There are also numerous tombs contiguous to the Mausoleum.

The decorative work in a mosaic of mirror glass, the inscriptions in stucco, the ornamentation, the doors covered with panels of silver, the portico, and the wide courtyard are most attractive. The tomb, with its latticed railing, is in an alcove between the space beneath the dome and the mosque. And this custom of placing the tomb in this position, so that it is not directly under the dome, is to be seen in other famous places of pilgrimage in the city of Shiraz, and may be considered a special feature of Shiraz shrines. Two short minarets, situated at each end of the columned portico, add impressiveness to the Mausoleum, and to the spacious courtyard, which surrounds it on three sides. The Shah-e-Cheragh Mausoleum was registered on the 20th of the month, Bahman, 1318, under No. 363 in the list of the national monuments of Iran.

Sayyid Alā al-Dīn Husayn

Another important pilgrimage centre in the historical city of Shiraz is the mausoleum of Sayyid Husayn, another son of Mūsā al-Kādhim. This mausoleum is located near the south-east corner of Shiraz. The mausoleum itself is a tall building bearing a lofty dome. The original entrance was on the south side, approached by a small courtyard from the road that runs beside it. On the western side there is an area, more or less spacious, which was formerly a cemetery, but is now regarded as the western courtyard of the mausoleum.

The mausoleum's interior consists of a tall sanctuary ornamented with designs in facets of mirror beneath the dome, and the tomb, as in the other places of pilgrimage in Shiraz, is situated in an alcove on the northern side, and there is a mosque adjacent to the sanctuary behind the railing of the tomb. The original building of the mausoleum was constructed by Qotlogh Khan, who, apparently in the Moghul and Timurid period, at the close of the fourteenth, or at the beginning of the fifteenth century, was Governor of Shiraz, and had a garden where the present mausoleum stands, which was built over the site where the grave appeared to be.

There is an inscription in the Sols character above the sanctuary, dated 943 A.H. (1563 AD), the writer of which was called Seyavash. The present Shrine was built in 923 A.H. (1517 AD).

The Soltan Khalil mentioned in the above poem is Soltan Zu'l-qadr who during the reign of the Safavid Shad Esma'il I was for fifteen years, from 911 to 926 A.H. (1505-1519 AD), Governor of Fars, and who according to what is written in the Naseri Fars-Nameh, on account of misconduct at the battle of Chalderan, was by order of Shah Esmail put to death in 926 A.H.

The year 943 A.H., mentioned at the end of the inscription above the sanctuary (below the dome), indicates that in the time of Shah Tahmasb I the work of completing the mausoleum was accomplished. On account of the instability of the soil, and the earthquakes that occurred in Shiraz, this building suffered considerable damage, and a part of the dome, which had last been repaired by the late Mirza Abu'l-Hasan Moshiro'l-molk, gave way, and was threatened with collapse, and in spite of repairs, and much reinforcement, which was carried out by the late General Riazi, the former Director of Education in Fars, and subsequently, the threat of dissolution increased daily, until in the year 1950 the dome was taken down by the Fars Department of Education. Then a dome of less weight, with an interior iron structure, was prepared, at the cost of the funds of the mausoleum, and it was placed in position in 1952, and during several succeeding years a covering of brick and enamelled tiling was applied in the shape of the original dome.

The Mausoleum of Sayyid Husayn was registered on the 29th of the month Azar, 1316 under No, 307 in the list of the historical monuments of Iran

Gallery

See also

External links