شادی امین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
شادی امین
سخنرانی شادی امین در کنفرانس بنیاد پژوهش‌های زنان، کلن، ۲۰۱۳
ملیت ایرانی–آلمانی
پیشه پژوهشگر، فعال حقوق همجنسگرایان و ترنسجندرها، فمینیست


سهیلا امین ترابی شناخته شده با نام شادی امین، (زاده دی ماه سال ۱۳۴۲) فمنیست و فعال برابری جنسیتی مقیم آلمان است.[۱] او مدیر ۴ سازمان غیرانتفاعی به نام‌های شش رنگ، عدالت برای ایران، عدالت برای همه، و عدالت در عمل در انگلستان است.[۲]

زندگی‌نامه[ویرایش]

شادی امین در کرج و در خانواده‌ای پرجمعیت به دنیا آمد. او پس از انقلاب ۱۳۵۷، فعالیت سیاسی خود را به عنوان هوادار سازمان چریک‌های فدایی خلق آغاز کرد و پس از انشعاب آن سازمان، به جناح اقلیت پیوست. در اواخر سال ۱۳۶۲ پس از ماه‌ها زندگی مخفی و تحت تعقیب، مجبور به خروج از ایران شد و پس از گذراندن چندین ماه در پاکستان و ترکیه، به عنوان پناهنده سیاسی در آلمان اقامت گزید. او در سال ۱۹۹۸ از این سازمان جدا شد و فعالیت‌های خود را بر مسائل زنان و همجنسگرایان زن متمرکز کرد. ده‌ها مقاله و سخنرانی، حاصل سال‌ها فعالیت او در این حوزه است. در سال ۱۹۹۷، در یکی اولین جلسات عمومی مربوط به وضعیت همجنسگرایان در جامعه ایرانی خارج از کشور (در برلین) با عنوان «همجنسگرایی و برخورد ایرانیان با آن» سخنرانی کرد و به این ترتیب، فعالیت‌های خود در حوزه حقوق همجنسگرایان در جامعه ایرانی را به صورت علنی آغاز کرد. وی هم اکنون به عنوان یکی از هماهنگ‌کنندگان ۶ رنگ (شبکه لزبین‌ها و ترنسجندرهای ایرانی) و همین‌طور یکی از مدیران سازمان عدالت برای ایران فعالیت می‌کند.

فعالیت‌ها[ویرایش]

  • ۱۹۸۸ - از سازماندهندگان تظاهرات ۳۵۰۰ نفره در فرانکفورت علیه سفر هانس دیتریش گنشر، وزیر خارجه آلمان به ایران و اعتصاب غذای متعاقب آن در اعتراض به کشتار دسته جمعی زندانیان سیاسی ایران در سال ۱۳۶۷
  • ۱۹۹۴ - تأسیس نشریه زن در مبارزه به همراه دو فعال دیگر جنبش زنان
  • ۱۹۹۵ - شرکت در کنفرانس جهانی زنان در پکن و روشنگری دربارهٔ وضعیت زنان در ایران در چارچوب گروه «زنان تبعیدی علیه بنیادگرایی»[نیازمند منبع]
  • ۱۹۹۶ - سخنرانی دربارهٔ نقش زنان تبعیدی در کنفرانس پکن، در کنفرانس بنیاد پژوهش‌های زنان در سیاتل، به همراه شیرین_عبادی و پروانه اسکندری (فروهر)
  • ۱۹۹۷ - سخنرانی دربارهٔ نقد و بررسی نشریه زنان، به دعوت گروههای زنان و تشکلهای فرهنگی مختلف در شهرهای هامبورگ، برلین، هانوفر و فرانکفورت
  • ۱۹۹۸-۹ - سخنرانی در شب‌های همبستگی با نویسندگان ایران؛ پس از وقوع قتل‌های زنجیره‌ای در ایران، کانون نویسندگان ایران در تبعید در شهرهای مختلف شب‌های همبستگی برگزار کرد که شادی امین در چندین برنامه از این سلسله شب‌های همبستگی سخنرانی داشته است.
  • ۱۹۹۹، ۲۰۰۱، ۲۰۰۷، ۲۰۱۱ - از برگزار کنندگان سمینارهای سالانه زنان همجنس و دگرجسنگرای ایرانی در شهرهای برلین و فرانکفورت
  • ۲۰۰۳ - تأسیس شبکه سراسری همکاری زنان ایرانی به همراه گروه دیگری از فعالان جنبش زنان ایران در تبعید
  • ۲۰۰۴ - برگزاری سمینار پیرامون آزار جنسی کودکان در فرانکفورت
  • ۱۳۸۸ - تأسیس سازمان عدالت برای ایران به همراه شادی صدر
  • ۱۳۸۸ - تأسیس ۶رنگ (شبکه لزبین‌ها و ترنسجندرهای ایرانی)

کنفرانس برلین[ویرایش]

نوشتار اصلی: کنفرانس برلین

کنفرانس برلین – با نام اصلی کنفرانس «ایران پس از انتخابات» – نام همایش ۳ روزه‌ای بود که بعد از انتخابات دوره ششم مجلس شورای اسلامی از ۱۹ تا ۲۱ فروردین ۱۳۷۹ (مارس ۲۰۰۰) به مدت سه روز از سوی حزب سبزهای آلمان و به دعوت بنیاد هاینریش بل در خانهٔ فرهنگ‌های جهان در برلین برگزار شد. گروهی از زنان ایرانی در برلین، تحت عنوان «زنان ایرانی علیه بنیادگرایی»، تصمیم گرفتند در اعتراض به عدم حضور زنان تبعیدی و گروه‌های مخالف جمهوری اسلامی در این کنفرانس، فعالیت‌های مختلفی را ترتیب دادند. شادی امین، از سوی گروه، مسئولیت یافت تا در ابتدای کنفرانس، خواهان یک دقیقه سکوت به احترام کلیه کشته شدگان ۲۱ سال گذشته در ایران شد که با مخالفت برگذار کنندگان و برخورد شدید پلیس و نیروهای امنیتی رو به رو شد.[نیازمند منبع] این اتفاق، و اعتراضات به عدم دعوت از فعالان سیاسی مخالف جمهوری اسلامی باعث به اغتشاش کشیده شدن کنفرانس برلین شد. شادی امین به دلیل شدت خشونت فیزیکی پلیس پس از اتمام روز اول کنفرانس و در بیرون از سالن، به بیمارستان منتقل شد.[نیازمند منبع]

در ۲۰ مارس ۲۰۰۱، دادگاهی در برلین به شکایت شادی امین از پلیس و شکایت پلیس از شادی امین به طور توامان رسیدگی کرد و در نهایت دادگاه شادی امین را از اتهام مقاومت در برابر قدرت دولت در داخل سالن تبرئه کرد. شبکه تلویزیونی من و تو در برنامه‌ای مستند دربارهٔ کنفرانس برلین، شادی امین و حسن یوسفی اشکوری را رودررو قرار داده است.[۳]

تالیفات[ویرایش]

علاوه بر مقالات متعدد که در نشریات چاپی و وبگاه‌های اینترنتی منتشر شده، شادی امین گزیده‌ای از آثار آدریان ریچ و اودری لرد، دو فمینیست لزبین معروف آمریکایی را در کتابی با عنوان قدرت و لذت ترجمه و منتشر کرده است.[۴]

وی همچنین با همکاری شادی صدر، کتاب جنایت و مصونیت (با عنوان اصلی «Crime and Impunity; Sexual Torture of Women in Islamic Republic Prisons») را تدوین و منتشر کرده است.[۵]

شادی امین در اردیبهشت ماه ۱۳۹۴، کتاب «جنسیت X؛ تجربه زیسته همجنسگرایان و ترنس‌جندرهای ایرانی» را منتشر کرد.[۶]

فیلم‌های مستند[ویرایش]

  • کنفرانس پکن و زنان تبعیدی

این فیلم، گزارشی از کنفرانس جهانی زنان (پکن، ۱۹۹۵) است و به فعالیتهای گروهی از زنان تبعیدی که سعی در روشنگری پیرامون وضعیت زنان در ایران داشتند و رو در رو شدن آنها با هیاتی از زنان که با تأیید مقامات جمهوری اسلامی از داخل ایران در کنفرانس پکن شرکت کرده بودند می‌پردازد. پس از ساخت این فیلم، شادی امین در شهرهای مختلف از جمله استکهلم، برلین، فرانکفورت، وین، سیاتل، هامبورگ و... با نمایش آن، به ارائه گزارش دربارهٔ کنفرانس پکن و دستاوردهای آن پرداخت.[نیازمند منبع]

  • زنان و هنر زندگی

این فیلم دربارهٔ زندگی و هنر ده زن هنرمند ایرانی مقیم برلین است.[نیازمند منبع]

  • مرغان مینا سکوت نمی‌کنند

این فیلم ۱۲ دقیقه‌ای که در سال ۲۰۰۱ تولید شده، به موارد نقض حقوق بشر در ایران می‌پردازد. این فیلم در جشنواره فیلم لایپزیک به نمایش در آمده است.[نیازمند منبع]

  • اپوزیسیون تبعیدی و کنفرانس برلین (Exilopposition und Berliner Konferenz)

این فیلم که در سال ۲۰۰۰ تولید شده، روایتی متفاوت از آنچه در تلویزیون جمهوری اسلامی و روایتهای اصلاح طلبان شرکت کننده در کنفرانس برلین ارائه شده، از این کنفرانس و وقایع آن به نمایش می‌گذارد.[نیازمند منبع]

  • شب‌های بی‌نهایت زنان زندانی

این مستند کوتاه، شهادت‌های زنان زندانی را پیرامون نوعی از شکنجه که در زندان قزل حصار و در اوائل دهه ۶۰ رایج بوده به تصویر می‌کشد. براساس این شهادت‌ها، حاج داود رحمانی، رئیس زندان قزل حصار صدها زندانی سیاسی زن را وادار می‌کرده که با چادر و چشم بند، مسیری طولانی را سینه خیز بروند و خود و سایر زندانبانان در همین حالت به باسن، کمر و اندام‌های جنسی این زنان ضربه وارد می‌کرده‌اند.[نیازمند منبع] شب‌های بی‌نهایت زنان زندانی به شکل آنلاین قابل دسترسی است و تاکنون هزاران بار دیده شده است.[نیازمند منبع]

  • لحظه‌های آخر (Final Moments)

این فیلم، برای نخستین بار موضوع تجاوز به دختران باکره پیش از اعدام را که در دهه ۶۰ شمسی و در برخی از زندانهای ایران علیه زندانیان سیاسی زن اعمال شده، مستند می‌کند. لحظه‌های آخر به شکل آنلاین قابل دسترسی است[۷] و تاکنون هزاران بار دیده شده است. این فیلم در سال برنده لوح افخار جشنواره «صداهای امروز زنان» شد.[۸] همچنین تماشاچیان افغانستانی استقبال شایان توجهی از نمایش این فیلم در جشنواره بینن المللی فیلم زنان هرات به عمل آوردند.[۹]

تحقیقات[ویرایش]

شادی امین محقق اصلی پروژه تحقیقاتی «جنایت بی عقوبت» بوده است. این تحقیق، به شکنجه و خشونت جنسی علیه زندانیان سیاسی و عقیدتی زن در طول سه دهه ۶۰، ۷۰ و ۸۰ شمسی در ایران می‌پردازد. حاصل این تحقیق، دو جلد کتاب "جنایت بی عقوبت" به زبان فارسی[۱۰][۱۱] و کتاب "Crime and Impunity"[۱۲] به زبان انگلیسی است.

شادی امین در سال ۱۳۹0 (2011)، انجام پروژه تحقیقاتی را با عنوان «نه به تغییر جنسیت اجباری» را با سازمان عدالت برای ایران[۱۳] آغاز کرد. هدف این پروژه تحقیقاتی که نتایج آن قرار است در سال ۱۳۹۳ ارائه شود، بررسی موارد نقض حقوق همجنسگرایان و ترنسجندرها در عملهای تغییر جنسیت در ایران است. وی بخشی از نتایج این تحقیق را در بیست و چهارمین کنفرانس بنیاد پژوهش‌های زنان ایران که در ژوئیه ۲۰۱۳ در کلن آلمان برگزار شد ارائه کرد.[۱۴]

جوایز[ویرایش]

  • جایزه سال ۲۰۰۹ حامد شهیدیان برای فمینیستم انتقادی.[۱۵]
  • لوح افتخار جشنواره فیلم صداهای امروز زنان ۲۰۱۴.

منابع و پانویس[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

الگو:همجنسگرایان و ترنسجندرها در ایران