شادباد مشایخ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
شادباد مشایخ
پینه‌شالوار
village
شادباد مشایخ در ایران قرار گرفته‌است
شادباد مشایخ
شادباد مشایخ
مختصات: ۳۷°۵۹′۲۱″ شمالی ۴۶°۲۱′۳۱″ شرقی / ۳۷٫۹۸۹۱۷°شمالی ۴۶٫۳۵۸۶۱°شرقی / 37.98917; 46.35861مختصات: ۳۷°۵۹′۲۱″ شمالی ۴۶°۲۱′۳۱″ شرقی / ۳۷٫۹۸۹۱۷°شمالی ۴۶٫۳۵۸۶۱°شرقی / 37.98917; 46.35861
کشور  ایران
استان‌های ایران استان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایران شهرستان تبریز
بخش (تقسیمات کشوری) بخش مرکزی شهرستان تبریز
تقسیمات کشوری در ایران دهستان میدان‌چای
جمعیت (۲۰۰۶)
 • جمعیت ۴٬۳۱۷
منطقهٔ زمانی ساعت رسمی ایران (یوتی‌سی +۳:۳۰)
 • تابستان (DST) ساعت رسمی ایران (یوتی‌سی +۴:۳۰)

شادباد مشایخ یا پینه‌شلوار یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان میدان‌چای بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است.[۱] پینه‌شالوار در شش کیلومتری جنوب شرقی تبریز و در دو کیلومتری جنوب گردشگاه ایل‌گلی واقع شده است.[۲]

برپایهٔ سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵ خورشیدی، جمعیت این روستا بالغ بر ۴٬۳۱۷ نفر بوده که از این تعداد، ۲٬۲۰۵ نفر مرد و ۲٬۱۱۲ نفر زن بوده‌اند؛ همچنین شمار خانوارهای ساکن این روستا بالغ بر ۱٬۰۸۶ خانوار بوده‌است.[۱]

گورستان شادباد مشایخ که مدفن برخی از شیخان و عارفان شهر تبریز در سده‌های هفت، هشت و نه هجری است، در جوار این روستا و در دامنهٔ تپه‌ای واقع شده‌است.[۳]

نام[ویرایش]

عامه مردم و خود روستاییان، نام این روستا را «پینه شالوار» می‌نامند. در وقف‌نامه ربع رشیدی متعلق به ربع اول قرن هشتم، صفحه ۳۷۴ و کتاب‌های مزارات تبریز مانند روضات الجنان و جنات الجنان حافظ حسین کربلایی و روضه اطهار ملاحشری تبریزی، نام این روستا «شادباد» و در الواح قبور متعلق به قرن هفت و هشت هجری موجود در گورستان شادباد مشایخ، «شادآباد» قید گردیده است؛ اما غیاث‌الدین خواندمیر، مؤلف تاریخ حبیب السیر، سه قرن بعد، نام این قریه را «پیران شروان» درج کرده است.[۴]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵ خورشیدی». درگاه ملی آمار. بازبینی‌شده در ۲۹ ژانویهٔ ۲۰۱۰. 
  2. شهر من تبریز، بهروز خاماچی، چاپ دوم، ۱۳۸۸، صص ۱۸۲–۱۸۴
  3. «گورستان شادباد مشایخ». سازمان تبلیغات اسلامی آذربایجان شرقی. بازبینی‌شده در ۲۹ ژانویهٔ ۲۰۱۰. 
  4. آثار باستانی آذربایجان، ج ۱، آثار باستانی شهرستان تبریز، عبدالعلی کارنگ، تبریز، ۱۳۵۱، ص ۶۱۷