سیلوستر استالونه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
سیلوستر استالونه
Sylvester-Stallone-2014-2.jpg
سیلوستر استالونه در اکران بی‌مصرف‌ها ۳، آلمان، ۲۰۱۴
زادهسیلوستر گاردنزیو استالونه
۶ ژوئیهٔ ۱۹۴۶ ‏(۷۳ سال)
نیویورک سیتی، U.S.
محل سکونتکالیفرنیا، U.S.
شغلبازیگر .نویسنده.کارگردان و تهیه کننده فیلم های سینمایی
سال‌های فعالیتاز سال 1970 تا هم اکنون
دارایی خالصبی‌تغییر $۴۵۰ میلیون دلار آمریکا( ۲۰۱۸)[۱]
حزب سیاسیحزب جمهوری‌خواه
همسر(ها)ساشا چاک (۱۹۷۴–۱۹۸۵)بریگیته نیلسن (۱۹۸۵–۱۹۸۷)جنیفر فلیون (۱۹۹۷-اکنون)
فرزندان۵
خویشاوندان

سیلوستر گاردنز اِستالونه (به انگلیسی: Sylvester Gardenzio Stallone) معروف به سیلوِستِر اِستالونه (زادهٔ ۶ ژوئیهٔ ۱۹۴۶) بازیگر، کارگردان و نویسندهٔ آمریکایی و برنده جایزه گلدن گلوب است.[۲] وی را عمدتاً به‌خاطر نقش‌های اکشنش در فیلم‌های هالیوودی می‌شناسند. دو نقش به‌یادماندنی استالونه، یعنی رَمبو و راکی مهم‌ترین نقش‌های او هستند که در به شهرت رساندنش بسیار تأثیرگذار بوده‌اند. وی علاوه بر بازیگری، نویسندگی این فیلم‌ها را نیز بر عهده داشت.

Sylvester Stallone - 1977.jpg

سیلوستر استالونه به‌خاطر بازی در فیلم راکی دو بار نامزد دریافت جایزهٔ اسکار، یکی برای بهترین بازیگر و دیگری برای بهترین فیلمنامه شد. وی سومین بازیگر تاریخ بود که به‌خاطر یک فیلمش، نامزد دریافت این دو جایزه شد. پیش از او فقط چارلی چاپلین و اورسن ولز به این افتخار نائل شده بودند.

فیلم راکی، علاوه بر دیگر پیروزی‌هایش، توانست در فهرست ملی ثبت فیلم و موزهٔ اسمیتسونین نیز به ثبت برسد.

وی پس از ایفای نقش در قسمت هفتم سری فیلم‌های راکی «کرید» موفق به دریافت جایزهٔ گلدن گلوب برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. همچنین او با کسب دو نامزدی اسکار برای نقش راکی بالبوا در حال حاضر جزء تنها شش بازیگری است که با بازی در یک نقش دو بار نامزد اسکار شده‌اند «آل پاچینو، پل نیومن، بینگ کراسبی، پیتر اوتول، کیت بلانشت و خودش»

در پی انتشار خبرهایی حاکی از علاقه دونالد ترامپ، در به‌کارگیری سیلوستر استالونه در کابینه‌اش، برای هدایت مؤسسه «پشتوانه ملی برای هنرها» بود، او اعلام کرد هرچند که از پیشنهاد همکاری با مؤسسه پشتوانه ملی برای هنرها به «خود می‌بالد»، اما، قصد ندارد ریاست این نهاد فرهنگی را بر عهده بگیرد.[۳]

کودکی[ویرایش]

سیلوستر گاردنز استالونه در نیویورک سیتی به دنیا آمده‌است. وی فرزند ارشد خانواده‌ای است که پدرش «فرانک استالونه» و مادرش «جکی لابوفیش» بود. پدرش آرایشگر و مادرش رقاص و منجم بود. پدر سیلوستر زاده ایتالیا بود و در دهه ۱۹۳۰ به آمریکا مهاجرت کرده‌است اما مادرش از نسب اوکراینی - فرانسوی است. برادر کوچک سیلوستر استالونه، فرانک استالونه، بازیگر و موسیقی‌دان است.

به دلیل مشکلاتی که مادرش بر اثر کار از آن‌ها رنج می‌برد، در هنگام زایمان پزشک مربوطه مجبور به استفاده از فورسپس بود، ولی به‌خاطر یک اشتباه، سیلوستر دچار مشکل عصبی و نوعی معلولیت در صورتش می‌شود. قسمت پایین سمت چپ صورت، شامل قسمتی از لب، زبان و چانهٔ او فلج است. در اثر این اتفاق بود که صورت سیلوستر حالت غم‌آلود به خود گرفته و نوع حرف زدنش نیز کمی نامفهوم است. وی مسیحی کاتولیک است.

در اوایل ۱۹۵۰ پدر خانواده تصمیم می‌گیرد برای ادامه زندگی به واشینگتن برود تا در آن جا خود یک آرایشگاه و همسرش یک باشگاه ورزشی تأسیس کند. این زوج زمانی که سیلوستر ۹ ساله بود از هم جدا شدند و سیلوستر در ادامه به همراه مادرش زندگی کرد. سیلوستر سابقه تحصیل در یک آکادمی نظامی، میامی «دد کالج» و دانشگاه میامی را دارد.

بازیگری[ویرایش]

Flickr - nicogenin - 66ème Festival de Venise (Mostra) - Sylvester Stallone (26).jpg

اولین کار سینمایی او بازی در فیلم مهمانی در خانه کیتی نام داشت. سال‌ها بعد، زمانی‌که استالون به شهرت رسید، سازندگان این فیلم آن را با نام جدید مرد ایتالیایی - اشاره به نام مستعار کاراکتر راکی بالبوآ در فیلم راکی - روانه بازار کردند.

نقش‌های اولیه استالونه بسیار کوتاه و کم‌اهمیت بودند که از آن‌ها می‌توان به فیلم موزها ساخته وودی آلن اشاره کرد که استالون در یک پلان در نقش یک جیب بُر ظاهر شده‌است.

راکی[ویرایش]

استالونه پس از بازی در چند فیلم ضعیف دیگر، شبی با دیدن مسابقه بوکس محمد علی کلی به فکر نوشتن فیلم‌نامه راکی افتاد. همان شب شروع به نوشتن فیلم‌نامه راکی کرد و آن را سه روزه به پایان رساند. استالونه تلاش بسیاری کرد فیلم‌نامه راکی را بفروشد ولی برای فروش آن شرطی هم داشت. شرط استالون این بود تا خودش نقش اصلی را بازی کند، ولی جان آویلدسن (کارگردان) و تهیه‌کننده مایل بودند برای بازیگر نقش راکی از یک هنرپیشه مطرح استفاده کنند. کاندیدای این نقش برت رینولد و جیمز کان بودند اما استالونه سرانجام موفق شد آن‌ها را متقاعد کند و خودش نقش راکی بالبوآ را بازی کند.

سرمایه فیلم یک میلیون دلار بود، ولی فروش خیره‌کنندهٔ ۲۱۳ میلیون دلاری آن، استالونه را یک‌شبه به شهرت رساند. راکی نه تنها از لحاظ بازرگانی بلکه از لحاظ هنری یک پیروزی بی‌نظیر بود. این فیلم در سال ۱۹۷۶ جایزه اسکار بهترین فیلم را کسب کرد.

نامزدی جایزه اسکار[ویرایش]

استالونه در جوایز اسکار ۱۹۷۸

بعد از اکران فیلم راکی، راجر ایبرت منتقد سرشناس سینمای جهان، استالونه را مارلون براندو ی جدید سینما خواند. استالونه برای این فیلم نامزد جایزه اسکار شد. قسمت‌های دوم، سوم و چهارم راکی را خود استالون کارگردانی کرد.

اوج موفقیت این سری (از لحاظ فروش) قسمت چهارم بود که به فروش فوق‌العاده ۳۰۰ میلیون دلار دست یافت. اما قسمت پنجم را که جان آویلدسون (کارگردان قسمت نخست) کارگردانی کرد، در گیشه شکست سختی خورد.

در سال ۲۰۰۶ استالون قسمت ششم راکی را تحت عنوان راکی بالبوآ کارگردانی کرد که مورد توجه منتقدین قرار گرفت.

در میان بهترین قهرمانان فیلم‌های هالیوود نام استالونه در نقش راکی بالبوآ پس از گریگوری پک در نقش آتیسوس فینچ، هریسون فورد در نقش ایندیانا جونز، شان کانری در نقش جیمز باند، همفری بوگارت در نقش ریک بلین، گری کوپر در نقش ویل کین و جودی فاستر، در نقش کلاریس استارلینگ، در مقام هفتم قرار دارد.

رمبو[ویرایش]

او در سال ۱۹۸۰ در فیلم اولین خون نقش جان رمبو را که یک سرباز جنگ ویتنام بود بازی کرد. نقشی که قرار بود در ابتدا استیو مک کوئین آن را بازی کند که با مرگ مک کوئین، این نقش به استالون رسید. این فیلم و دنباله‌هایش (به خصوص قسمت دوم) به موفقیت بی نظیری دست یافتند. رمبو: اولین خون قسمت دوم سیصد میلیون دلار و رمبو ۳ صد و نود میلیون دلار در جهان فروش رفتند. استالونه در سال ۲۰۰۸ قسمت چهارم این سری را تحت عنوان جان رمبو کارگردانی کرد. آخرین فیلم از این سری تحت عنوان rambo last blood که قسمت پنجم این سری محسوب میشود در سال ۲۰۱۹ ساخته شد

کارگردانی[ویرایش]

استالونه کارگردانی را با فیلم کوچه بهشت محصول سال ۱۹۷۸ آغاز کرد در حالی که فیلمنامه‌نویس و هنرپیشه آن نیز بود. پس از آن فیلم‌های زنده ماندن (دنباله‌ای بر فیلم تب شنبه شبراکی ۲، راکی ۳، راکی ۴، راکی بالبوآ (راکی ۶)، جان رمبو (رمبو ۴) و بی‌مصرف‌هارا کارگردانی کرد.

رد پیشنهادها[ویرایش]

استالونه پیشنهاد بازی در فیلم‌های نابودگر و جان‌سخت را رد کرده‌است.

نقاشی[ویرایش]

به گفته خود استالونه مهارت او در نقاشی «خیلی بهتر» از بازیگری است. او که خالق صدها نقاشی است، سال ۲۰۱۵ مجموعه‌ای از آثار خود را در موزه هنرهای مدرن شهر نیس در فرانسه به نمایش گذاشت. همچنین، سال ۲۰۱۳ موزه دولتی روسیه در سن پترزبورگ برگزارکننده نمایشگاه بزرگی از نقاشی‌های سیلوستر استالونه بود.[۳]

زندگی شخصی[ویرایش]

استالون سه بار ازدواج کرده‌است. همسر اولش ساشاچاک (از ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۵) که یک عکاس بود و در نگارش فیلمنامه راکی، کمک‌های شایانی به استالون کرد. ساشا پس از قبول شدن در تست بازیگری در نقش اول فیلم play it as it lays با مخالفت استالونه رو به رو شد. استالونه به او اجازه خروج از نیویورک را نداد! و بهانه‌اش هم این بود که برای تایپ فیلمنامه‌هایش به او نیاز دارد. حاصل این ازدواج، دو فرزند بود به نام‌های سیج و سرجو است که سیج از دنیا رفته‌است.

استالونه، بریگیته نیلسن، رونالد ریگان و همسرش

همسر دوم استالونه بریگیته نیلسن (از ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷) نام داشت که یک بازیگر بود. این ازدواج فقط دو سال به طول انجامید ولی به شدت مورد نظر رسانه‌ها قرار گرفت. این دو در فیلم راکی ۴ و سپس کبری بایکدیگر هم‌بازی بود.

همسر سوم استالونه جنیفر فلیون (از ۱۹۹۷ تا کنون) نام دارد که یک مدل است. فلیون در چهارده اگوست سال ۱۹۶۸ در شیکاگو به دنیا آمده و مدرک دانشگاهی وی در رشته اقیانوس‌شناسی می‌باشد. استالونه و فلیون در قصر بلنهایم واقع در آکسفورد شایر انگلستان ازدواج نمودند. حاصل این ازدواج سه فرزند دختر به نام‌های سوفیا، سیستن و اسکارلت است.

خواهر ناتنی سیلوستر در سن ۴۸ سالگی بر اثر سرطان ریه از دنیا رفت. مرگ خواهرش ۶ هفته بعد از مرگ پسرش، سیج اتفاق افتاد. خواهرش پس از تصمیم به ترک بیمارستان، در خانه مادری از دنیا رفت.

سیلوستر استالونه مدتی به دلیل مشغله کاری در بازیگری به کلیسا نمی‌رفت. اما زمانی که دخترش به شکل بیمار به دنیا آمد، به یاد ایمانش در دوران کودکی افتاد و اکنون وی یک مسیحی بسیار فعال کاتولیک است.

طی چند سال اخیر، سیلوستر برای پوشاندن زخم‌های روی بدنش که از فیلم‌برداری فیلم‌های پیشینش روی بدنش باقی مانده، شروع به انجام تعدادی خالکوبی کرده که اولین خالکوبی خود را به‌خاطر ۳ دخترش، تصویر ۳ رز را روی بدنش کشید. وی برای اولین بار و در فیلم بی‌مصرف‌ها این خالکوبی‌ها را نشان داد.

مصدومیت[ویرایش]

به‌دلیل فعالیت‌های بدنی در فیلم‌ها و اصرار سیلوستر به انجام همهٔ بدل‌کاری‌های نقشش، وی چندین آسیب‌دیدگی مختلف دارد. به‌عنوان نمونه، در فیلم راکی ۴، سیلوستر به دولف لاندگرن می‌گوید که با تمام زورت به سینه‌ام مشت بزن، و بعد وقتی چشمانش را باز می‌کند در بیمارستان بستری شده‌است. همچنین، سرِ صحنهٔ یک مبارزه با استیو آستین در فیلم یک‌بارمصرف‌ها، گردنش می‌شکند.

انگشت‌های سیلوستر نیز به‌خاطر دریافت یک پنالتی از پله در فیلم فرار به سوی پیروزی شکست.

سیارهٔ هالیوود[ویرایش]

وی به‌همراه آرنولد شوارزنگر و بروس ویلیس مالک رستوران‌های زنجیره‌ای سیارهٔ هالیوود هستند.

فیلم‌ها[ویرایش]

فیلم‌های مهم[ویرایش]

نامزدی جایزه تمشک طلایی[ویرایش]

سیلوستر استالونه تاکنون ۱۴ بار نامزد دریافت جایزه تمشک طلایی شده‌است و ۴ بار این جایزه به او تعلق گرفته‌است. او در هر دو زمینه تعداد نامزدی و تعداد دریافت جوایز پیشتاز است. گفتنی است که جایزه تمشک طلایی هر سال، درست شب قبل از برگزاری مراسم اسکار، به بدترین‌های سینما تعلق می‌گیرد. این جایزه از یک تمشک پلاستیکی بر روی یک پایه پلاستیکی تشکیل شده که اسپری طلایی رنگ بر روی آن زده شده‌است.[۴]

ثروت[ویرایش]

ثروت سیلوستر استالونه در سال ۲۰۱۸ بالغ بر ۴۵۰ میلیون دلار برآورد می‌شود. درآمد استالونه از طریق دستمزدهای فیلم و سرمایه‌گذاری‌هایش است. او به همراه بروس ویلیس و آرنولد شوارتزنگر صاحب یک رستوران سرمایه‌گذاری به نام سیاره هالیوود است.

منابع[ویرایش]

  1. https://prezi.com/beardw5yqck8/sylvester-stallone/
  2. «Stallone Gets Standing Ovation At Golden Globes». Sky News. دریافت‌شده در {{جا:تاریخ}}. تاریخ وارد شده در |بازبینی= را بررسی کنید (کمک)
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ «پاسخ استالونه به پیشنهاد کار در کابینه ترامپ». بی‌بی‌سی فارسی. ۱۲ دسامبر ۲۰۱۶.
  4. [[[:en:Golden Raspberry Award for Worst Actor]] "لیست نامزدها و دریافت کنندگان جایزه تمشک طلایی"] Check |url= value (help). ویکی‌پدیای انگلیسی.

Mainstream Publishing, 1998

  • [Stallone: A Rocky Life by Frank Sanello, Mainstream Publishing, 1998]
  • [Sylvester Stallone (Center stage) by William R Sanford, Crestwood House, 1986]

پیوند به بیرون[ویرایش]

Sylvester Stallone bei der Premiere von The Expendables 3 im August 2014
SignatureSylvesterStallone-FirmaSly (cropped).jpg

Sylvester Enzio „Sly“ Stallone (* 6. Juli 1946 in New York City als Michael Sylvester Gardenzio Stallone) ist ein US-amerikanischer Schauspieler, Filmregisseur, Drehbuchautor, Filmproduzent und Unternehmer. Er wurde dreimal für den Oscar und ebenso oft für den Golden Globe Award nominiert. Mit Letzterem wurde er 2016 ausgezeichnet. Er gilt als einer der erfolgreichsten und berühmtesten Action-Darsteller der Filmgeschichte.

Leben und Karriere[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Sylvester Gardenzio Stallone wurde 1946 in New York City als Sohn einer italoamerikanischen Familie geboren. Sein Bruder Frank Stallone ist ebenfalls Schauspieler, Sänger und Songwriter. Sein Vater Frank Stallone Senior (* 1919 in Gioia del Colle, Bari, Italien; † 11. Juli 2011 in Wellington, Florida, Vereinigte Staaten) anglisierte den ursprünglich italienischen Familiennamen Staglione, um nicht mit verschiedenen Mitgliedern der New Yorker Unterwelt verwechselt zu werden. Seine Mutter heißt Jacqueline Stallone (* 29. November 1921). Eine eingesetzte Geburtszange verursachte eine Nervenschädigung und dauerhafte Muskellähmung der unteren linken Gesichtshälfte, die ihm besonders während seiner Kindheit zu schaffen machte. Wegen dieser Lähmung rieten ihm seine Lehrer anfangs von einer Schauspielkarriere ab.

Stallone wuchs in einem Vorort von Philadelphia auf. In der Grundschule machte er erste Schritte als Amateurschauspieler und feierte als Football-Spieler in der Landesliga Erfolge. Zwei Jahre lang wurde Stallone auch am American College of Switzerland, Leysin, ausgebildet. Hier hatte er seinen ersten Bühnenauftritt in Tod eines Handlungsreisenden in der Rolle des Biff.[1] Zurück in den USA schrieb er sich an der Universität von Miami ein und begann, sich als Autor zu versuchen. Stallone verließ die Universität allerdings vor dem Abschluss, um eine Karriere als Schauspieler in Angriff zu nehmen. Zunächst wenig erfolgreich, trat er mit 24 Jahren aus Geldnot für 200 US-Dollar als Hauptfigur Stud (englisch Deckhengst) in dem Erotikfilm The Party at Kitty and Stud’s auf. Daneben übernahm Stallone aber auch kleine Rollen in Filmen von Woody Allen (Bananas) und Dick Richards (Fahr zur Hölle, Liebling).

Der Durchbruch für Stallone war das Boxer-Drama um Rocky Balboa, einen Boxer und Niemand aus Philadelphia. Durch einen Kampf des Boxers Chuck Wepner gegen den damaligen Weltmeister Muhammad Ali inspiriert, schrieb Stallone innerhalb weniger Tage ein Drehbuch und bot es einigen Filmproduzenten mit der Bedingung an, die Hauptrolle zu spielen. Er setzte sich schließlich durch. Rocky wurde mit einem Budget von knapp 1,1 Mio. US-Dollar gedreht und im Jahr 1976 zum großen Überraschungserfolg an den Kinokassen. Der Film machte Stallone über Nacht zum Star, wurde 1977 in zehn Kategorien für den Oscar nominiert und gewann den Preis für den besten Film, die beste Regie und den besten Schnitt. Stallone selbst erhielt Nominierungen als bester Hauptdarsteller und für das beste Originaldrehbuch. Gleichzeitig in diesen Kategorien waren bis dahin für einen Film nur Charlie Chaplin und Orson Welles nominiert worden.

Sylvester Stallone mit Brigitte Nielsen und dem US-Präsidentenpaar Nancy und Ronald Reagan am 8. Oktober 1985

Die mehrfachen Fortsetzungen von Rocky, die er mit Ausnahme des fünften Teils selbst als Regisseur inszenierte, waren weniger anspruchsvoll als das Original und setzten mehr auf Action, entsprachen aber dem Zeitgeist der 1980er Jahre. Insgesamt gilt die Reihe als eine der bekanntesten filmischen Darstellungen des American Dream. Der kommerzielle Erfolg hielt an. Stallone wurde weltweit zu einem der populärsten Schauspieler dieses Jahrzehnts.

Im Jahr 1978 gab Stallone mit dem Film Vorhof zum Paradies sein Debüt als Regisseur. Unterdessen versuchte er sich auch an Projekten wie Norman Jewisons Gewerkschaftsfilm F.I.S.T. – Ein Mann geht seinen Weg – einem typischen Film des New Hollywood. Hierbei spielte Stallone die Hauptrolle und arbeitete am Drehbuch mit.

Einen weiteren kommerziellen Erfolg erzielte Stallone mit Rambo, basierend auf dem Bestseller-Roman First Blood von David Morrell (erschienen 1972). Hier setzte sich Stallone kritisch mit dem Vietnamkrieg und der damaligen Stimmung der amerikanischen Bevölkerung gegenüber dem US-Militär auseinander. Der Film wurde von den Kritikern kontrovers diskutiert. Stallone drehte auch hier Fortsetzungen. Diese setzten wiederum mehr auf Action, noch mehr Patriotismus sowie den damit verbundenen Zeitgeist der Reagan-Ära und des Kalten Krieges.

Stallone (1983)

1983 arbeitete Sylvester Stallone als Regisseur mit John Travolta an der Fortsetzung von Saturday Night Fever. Der Film Staying Alive erhielt zwar sehr negative Kritiken, wurde jedoch ein beachtlicher kommerzieller Erfolg.[2][3][4] Den Höhepunkt seiner Popularität erreichte Stallone im Jahr 1985: Mit Rambo II und Rocky IV zeichnete er für gleich zwei der drei kommerziell erfolgreichsten Filme des Jahres verantwortlich.[5]

Im Jahr 1986 erschien der Film Die City-Cobra. Der Titel landete in den US-Jahrescharts von 1986 auf Rang 15.[6] Die nachfolgenden Filme Over The Top und Lock Up floppten an den nordamerikanischen Kinokassen, lockten aber in Deutschland jeweils über eine Million Zuschauer in die Kinos.[7] Als auch die Fortsetzungen zu seinen Paraderollen Rocky und Rambo enttäuschten – das Einspielergebnis von Rambo III in den Vereinigten Staaten entsprach nur einem Drittel des erfolgreichen Vorgängers,[8] und Rocky V wurde einer seiner größten Flops[9]– geriet Stallones Karriere ins Stocken.

Versuche, sein martialisches Image in den 1990er Jahren durch humorvolle Einlagen in Filmen wie Oscar – Vom Regen in die Traufe und Stop! Oder meine Mami schießt! aufzulockern, scheiterten.[10][11] Stallone sah ein, dass ihn die breite Masse nur als Actiondarsteller akzeptierte. Mit Filmen wie Cliffhanger – Nur die Starken überleben, Demolition Man und The Specialist knüpfte er an seine Erfolge aus den 80er Jahren an. Später aber floppten auch typische Action-Reißer wie Judge Dredd, Assassins – Die Killer und Daylight an den US-Kinokassen.

Im Jahr 1997 überzeugte Stallone das Publikum und die Kritiker mit seiner darstellerischen Leistung in Cop Land. Für seine Rolle als übergewichtiger Sheriff einer überwiegend von Polizisten bewohnten Kleinstadt hatte er extra 15 kg zugenommen und konnte neben Kollegen wie Robert De Niro, Harvey Keitel und Ray Liotta bestehen.

Die nun folgenden Filme Get Carter – Die Wahrheit tut weh und Driven erwiesen sich erneut als große Flops.[12][13] Daraufhin entstanden eine Reihe von Filmen mit Geld aus deutschen Filmfonds, die nur kurz in den Kinos waren oder wie Avenging Angelo oder Shade gar nicht in den deutschen Kinos starteten.

Für sein Comeback begann Stallone mit der Arbeit an Fortsetzungen zu seinen erfolgreichsten Rollen Rocky und Rambo, die zu drehen er sich lange geweigert hatte. Im Dezember 2005 wurde mit den Dreharbeiten zu Rocky Balboa begonnen, welcher im Februar 2007 in den deutschen Kinos anlief und den ersehnten Erfolg an den Kinokassen brachte. Mit dem im Folgejahr veröffentlichten, ebenfalls erfolgreichen vierten Rambo-Film gelang es Stallone endgültig, wieder Fuß in Hollywood zu fassen.

Im August 2010 erschien der Actionfilm The Expendables. Für diesen übernahm Stallone neben der Hauptrolle abermals Drehbuch und Regie. Damit stand er 27 Jahre nach Staying Alive erstmals wieder für einen Film hinter der Kamera, der nicht Teil der Rocky- bzw. Rambo-Franchise war. Bereits am Startwochenende spielte der Film knapp 35 Millionen US-Dollar ein – ein Rekord in Stallones Karriere. Mitte September übersprang er in den Vereinigten Staaten die 100-Millionen-Dollar-Hürde. Dies war Stallone zuletzt 25 Jahre zuvor mit Rocky IV gelungen. Weltweit spielte der Film knapp 275 Millionen US-Dollar ein.[14] Der Erfolg des Films führte zu zwei Fortsetzungen, die weltweit weitere 500 Millionen US-Dollar einspielten.[15][16]

Im Jahr 2013 war Stallone zum ersten Mal in seiner Karriere in drei Kinofilmen zu sehen. Sowohl die beiden Actionfilme Shootout – Keine Gnade und Escape Plan als auch die Sportkomödie Zwei vom alten Schlag floppten jedoch in den Vereinigten Staaten mit einem Einspielergebnis von jeweils weniger als 30 Millionen US-Dollar.[17][18][19] Escape Plan war allerdings ein internationaler Erfolg und spielte allein im Ausland über 100 Millionen US-Dollar ein.[20]

Der Boxerfilm Creed – Rocky’s Legacy aus dem Jahr 2015, in dem Stallone zum siebten Mal in die Rolle des Rocky Balboa schlüpfte, erwies sich als großer Erfolg bei Publikum und Kritikern. Der Film spielte allein in den Vereinigten Staaten über 100 Millionen US-Dollar ein[21] und bescherte Stallone nach fast 40 Jahren erneut eine Oscar-Nominierung sowie den ersten Golden Globe Award.

Sonstiges[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Sylvester Stallone (1988)

Am 21. Mai 2007 wurde Stallone in Australien wegen illegaler Einfuhr von Wachstumshormonen zu einer Geldstrafe in Höhe von 12.000 AU$ (ca. 7.300 Euro) verurteilt. Stallone hatte am 16. Februar 2007 bei seiner Einreise 48 in seinem Gepäck befindliche Ampullen mit den Muskelaufbaupräparaten Jintropin sowie Testosteron verschwiegen. Als Beamte drei Tage später sein Hotelzimmer durchsuchen wollten, warf er vier Ampullen Testosteron aus dem Fenster.[22][23]

Im Zuge der US-Wahlen 2008 gehörte Stallone neben anderen namhaften Darstellern wie „Terminator“ Arnold Schwarzenegger und „Superman“ Dean Cain zu den Befürwortern des Präsidentschaftskandidaten John McCain.[24]

Stallone ist zusammen mit Bruce Willis, Demi Moore, Jackie Chan und Arnold Schwarzenegger Mitbegründer der Restaurantkette Planet Hollywood.

Im Jahr 2009 verletzte sich Stallone während der Dreharbeiten zum Film The Expendables bei einer Kampfszene mit Steve Austin und zog sich einen Haarriss im Halswirbel zu, dem vier Operationen folgten, in deren Verlauf ihm ein Metallplättchen in den Nacken eingesetzt wurde.[25] Als Resultat dieses Genickbruches darf Stallone künftig keine Stunts mehr ausführen, da die nächste Verletzung an seiner Wirbelsäule eine Querschnittlähmung oder sogar seinen Tod zur Folge haben könnte.[26]

In den deutschsprachigen Fassungen seiner Filme wurde Stallone von 1981 bis 2018 durch Thomas Danneberg synchronisiert, welcher ihn bereits in zwei Filmen in den Jahren 1970 und 1974 sprach. Zwischen 1976 und 1979 wurde er von Jürgen Prochnow gesprochen. Aufgrund einer schweren Erkrankung ging Danneberg Anfang April 2019 in den Ruhestand. Seitdem spricht Prochnow wieder Stallone.

Privates[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Stallone erlitt bei seiner Geburt eine Verletzung des VII. Hirnnervs (Nervus facialis). Der linke untere Abschnitt seines Gesichts ist deswegen gelähmt, nebst Teilen seiner Lippen und seines Kinns, was seinen typischen Gesichtsausdruck erzeugt. Als Kind wurde er dafür gehänselt, inzwischen sind seine eingeschränkte Mimik und die leicht verwaschene Aussprache jedoch zum Markenzeichen geworden.

Stallone heiratete dreimal. Aus seiner ersten Ehe mit Sasha Czack (1974–1985) stammen seine beiden Söhne Sage (* 5. Mai 1976; † Juli 2012), der in Rocky V als Rockys Sohn sowie in Daylight mitspielte, und Seargeoh (* 1979), als Rockys Baby in Rocky II zu sehen. Seine zweite Ehe mit Brigitte Nielsen (1985–1987) blieb kinderlos. Aus der dritten Ehe mit Jennifer Flavin, die im Mai 1997 geschlossen wurde, gingen drei Töchter hervor: Sophia Rose (* 1996), Sistine Rose (* 1998) und Scarlet Rose (* 2002).

Filmografie (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Schauspieler[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Regisseur[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Drehbuch[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Auszeichnungen (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Im Laufe seiner Karriere wurde Sylvester Stallone für mehrere renommierte Filmpreise nominiert. Die meisten Nominierungen sind auf das Boxdrama Rocky zurückzuführen, für das er sowohl als Darsteller wie auch als Drehbuchautor Aufmerksamkeit erlangen konnte. Die Folgejahre seiner Karriere wurden überwiegend von Negativpreisen dominiert, so erhielt er zehn Mal die Goldene Himbeere.

Im Jahr 2011 wurde Stallone in die International Boxing Hall of Fame aufgenommen.[27]

Durch das erneute Boxdrama Creed – Rocky’s Legacy gehörte Stallone nach fast 40 Jahren erneut zum Nominiertenkreis bei den Oscars sowie Golden Globes und konnte letzteren gewinnen. Für diesen Schritt erhielt er auch den Himbeeren-Erlöser-Preis.

Insgesamt werden Stallone 34 Preise sowie 34 Nominierungen zugesprochen, die folgende Auswahl listet die bekanntesten auf.[28]

Positive Auszeichnungen

Oscar

Golden Globe Awards

BAFTA-Award

Andere

Negative Auszeichnungen:

Literatur[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • Ulli Weiss: Sylvester Stallone. Seine Filme – sein Leben. Heyne-Filmbibliothek, Nr. 126. Heyne, München 1993, ISBN 3-453-03008-7
  • Sylvester Stallone: Lebe Deinen Traum. Riva-Verlag, München 2008, ISBN 978-3-936994-75-9
  • Tobias Hohmann: Stallone: Action Stars Band 1. MPW-Verlag, Hille 2010, ISBN 3-931608-12-3

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: Sylvester Stallone – Album mit Bildern, Videos und Audiodateien

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. J. Carlos Menjivar: Sylvester Stallone Explains How He Became a Superstar to Robert Rodriguez in ‘The Director’s Chair’. 11. November 2015, abgerufen am 15. August 2016 (amerikanisches Englisch).
  2. Staying Alive (1983). Rotten Tomatoes, abgerufen am 3. März 2015.
  3. Staying Alive – Einspielergebnis. In: BoxOfficeMojo.com (englisch).
  4. Powergrid. (Memento des Originals vom 9. Februar 2015 im Internet Archive) i Info: Der Archivlink wurde automatisch eingesetzt und noch nicht geprüft. Bitte prüfe Original- und Archivlink gemäß Anleitung und entferne dann diesen Hinweis.@1@2Vorlage:Webachiv/IABot/powergrid.thewrap.com In: thewrap.com (englisch).
  5. Einspielergebnisse des Jahres 1985. In: BoxOfficeMojo.com (englisch).
  6. Einspielergebnisse des Jahres 1986. In: BoxOfficeMojo.com (englisch).
  7. Zuschauerzahlen. In: InsideKino.com.
  8. US-Einspielergebnisse der Rambo-Filmreihe. In: BoxOfficeMojo.com (englisch).
  9. Rocky V – Einspielergebnis. In: BoxOfficeMojo.com (englisch).
  10. Oscar – Vom Regen in die Traufe – Einspielergebnis. In: BoxOfficeMojo.com (englisch).
  11. Stop! Oder meine Mami schießt! - Einspielergebnis. In: BoxOfficeMojo.com (englisch).
  12. Get Carter – Einspielergebnis. In: BoxOfficeMojo.com (englisch).
  13. Driven – Einspielergebnis. In: BoxOfficeMojo.com (englisch).
  14. The Expendables – Einspielergebnis. In: BoxOfficeMojo.com (englisch).
  15. The Expendables 2 – Einspielergebnis. In: BoxOfficeMojo.com (englisch).
  16. The Expendables 3 – Einspielergebnis. In: BoxOfficeMojo.com (englisch).
  17. Bullet to the Head – Einspielergebnis. In: BoxOfficeMojo.com (englisch).
  18. Grudge Match – Einspielergebnis. In: BoxOfficeMojo.com (englisch).
  19. Why Schwarzenegger, Stallone Aren’t Movie Stars Anymore. In: Forbes.com (englisch)
  20. Escape Plan – Einspielergebnis. In: BoxOfficeMojo.com (englisch).
  21. Creed – Einspielergebnis. In: BoxOfficeMojo.com (englisch).
  22. Sylvester Stallone zu Geldstrafe verurteilt. (Memento des Originals vom 14. Oktober 2007 im Internet Archive) i Info: Der Archivlink wurde automatisch eingesetzt und noch nicht geprüft. Bitte prüfe Original- und Archivlink gemäß Anleitung und entferne dann diesen Hinweis.@1@2Vorlage:Webachiv/IABot/www.heute.de In: heute.de, 21. Mai 2007.
  23. Stallone wegen Import von Wachstumshormonen angeklagt. In: Spiegel-Online, 13. März 2007.
  24. US-Schauspieler und McCain. In: swr.de, 5. November 2008.
  25. Stallone stirbt fast bei Dreharbeiten. In: Welt.de, 6. Januar 2010
  26. Sylvester Stallone hat Stunt-Verbot. In: kino.de. 15. Juli 2010, abgerufen am 21. November 2011.
  27. Stallone mit Tyson in die Box-Ruhmeshalle. In: sport1.de, 8. Dezember 2010.
  28. Awards for Sylvester Stallone. In: imdb.com. Abgerufen am 17. März 2012 (englisch).