سیستم پیمان جنوبگان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
پیمان جنوبگان
انگلیسی: The Antarctic Treaty System
فرانسوی: Traité sur l'Antarctique
روسی: Договор об Антарктике
اسپانیایی: Tratado Antártico
سیستم پیمان جنوبگان
Flag of the Antarctic Treaty.svg
پرچم جنوبگان
نوع حاکمیت مشترک
امضا شده یکم دسامبر ۱۹۵۹
مکان  ایالات متحده آمریکا، واشینگتن، دی.سی.
تاثیرگذاری ۲۳ ژوئن ۱۹۶۱
وضعیت هنگامی که هر ۱۲ امضاکننده، پیمان را در کشور خود تصویب کنند
امضاکنندگان ۱۲
گروه‌ها ۵۳
ضامن دولت ایالات متحده آمریکا
زبان‌ها انگلیسی، فرانسوی، روسی و اسپانیایی
Antarctic Treaty در ویکی‌نبشته

به پیمان جنوبگان و هر توافق مرتبط با آن، به‌طور کلی سیستم پیمان جنوبگان گفته می‌شود که روابط بین‌المللی بر سر جنوبگان (تنها قاره فاقد سکنه بومی) را تنظیم می‌کند. برای دستیابی به اهداف این پیمان، جنوبگان به صورت منطقه سنگی و کلیه یخ‌تاق‌ها در پایین‌تر از مدار ۶۰ درجه جنوبی تعریف شده‌است. بر اساس این پیمان، جنوبگان تنها منطقه‌ای برای تحقیقات علمی است و هر گونه فعالیت نظامی و ادعای مالکیت در آن ممنوع است. این پیمان، نخستین پیمان کنترل تسلیحات در زمان جنگ سرد است. دفتر این پیمان از سپتامبر سال ۲۰۰۴ در بوئنوس آیرس آرژانتین قرار دارد.[۱]

این پیمان از سال ۱۹۵۹ و بدنبال ادعا مالکیت آرژانتین بر جنوبگان ظهور پیدا کرد. قدرت‌های بزرگ (ایالات متحده آمریکا، اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی و پادشاهی متحد بریتانیا) تصمیم گرفتند که با ایجاد معاهده‌ای مانع از سلطه کشورها بر جنوبگان شوند.[نیازمند منبع]

این پیمان در یکم دسامبر ۱۹۵۹ به امضا شده‌است[۲] و در ۲۳ ژوئن ۱۹۶۱ به اجرا درآمده.[۳] در ابتدا تنها ۱۲ کشو فعال در پروژه سال ژئوفیزیک بین‌الملل (از ژوئن ۱۹۵۷ تا دسامبر ۱۹۵۸) شامل ایالات متحده آمریکا، اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی، پادشاهی متحد بریتانیا، آرژانتین، استرالیا، بلژیک، شیلی، فرانسه، ژاپن، نیوزیلند، نروژ و آفریقای جنوبی آن را امضا کردند. این کشورها ۵۰ ایستگاه تحقیقاتی در جنوبگان ایجاد کرده‌اند. این پیمان، بیانی دیپلماتیک از همکاری علمی و عملی است که اصطلاحاً «بر روی یخ» به دست آمده‌است.[۲] تا سال ۲۰۱۶، ۵۳ کشور آن را امضا کرده‌اند.[۴]

پیشینه و اهمیت موضوع[ویرایش]

تحولات و توسعه‌های صورت‌گرفته در جامعه بین‌المللی در دهه‌های اخیر نشان داده‌است که شاید دیگر نتوان ناحیه‌ای را بر روی سطح کره زمین پیدا کرد که کشورهای جهان نسبت به آن بی‌تفاوت باشند. ویژگی‌های منحصر به فرد موجود در جنوبگان نیز باعث شده‌است که این منطقه جایگاه ویژه‌ای را در نزد کشورهای جهان و به ویژه کشورهای در حال توسعه به دست آورد. در این راستا، بررسی مسائل حقوقی مربوط به جنوبگان و نقد و بررسی نظام حقوق موجود در آن از نکات اساسی مطرح در خصوص جنوبگان است. در دو قرن اخیر، حضور کاشفان برخی از کشورها در جنوبگان یا دلایلی همچون مجاورت، به عنوان توجیهاتی برای طرح ادعاهای کشورهای معدودی نسبت به سرزمین‌های قاره جنوبگان مورد استفاده واقع شده‌است. وضعیت منحصر به فرد جنوبگان به گونه‌ای است که می‌تواند این منطقه را در دسته نواحی همچون بستر و زیر بستر دریاهای آزاد و فضای بیرونی قرار دهد که به دلیل ویژگی‌هایش از سوی جامعه جهانی به عنوان مناطق تابع نظام حقوقی میراث مشترک بشریت به رسمیت شناخته شده‌است. بنابراین جنوبگان تابع حقوقی ناشی از آن یا برداشت تعدیل شده‌ای از آن قرار می‌گیرد، به گونه‌ای که هم منافع دولت‌های مدعی و هم جامعه جهانی در جنوبگان تأمین و تضمین گردند.[نیازمند منبع]

مفاد[ویرایش]

بندهای چهارده‌گانه پیمان عبارتند از:

  • ماده ۱: منطقه جنوبگان فقط برای مقاصد صلح‌آمیز استفاده می‌شود. فعالیت‌های نظامی، مانند آزمایش سلاح، ممنوع است؛ اما استفاده از پرسنل و تجهیزات نظامی برای تحقیقات علمی یا هر هدف صلح‌آمیز دیگری ممکن است.
  • ماده ۲: آزادی تحقیقات و همکاری‌های علمی برای همه کشورها
  • ماده ۳: تبادل آزادانه اطلاعات و پرسنل در همکاری با سازمان ملل متحد و دیگر سازمان‌های بین‌المللی
  • ماده ۴: این پیمان، اختلافات یا ادعای تمامیت ارضی یا هیچ ادعای حاکمیتی را به رسمیت نمی‌شناسد. همچنین در زمان اجرای این پیمان، هیچ گونه ادعای مالکیت جدیدی بر جنوبگان قابل قبول نیست.
  • ماده ۵: این پیمان آزمایش‌های هسته‌ای یا دفع هرگونه ضایعات هسته‌ای را در قطب ممنوع می‌کند.
  • ماده ۶: جغرافیای پیمان شامل زمین و یخ‌تاقها، به جز آب‌های اطراف آن‌ها، در مدار پایین‌تر از ۶۰ درجه جنوبی است.
  • ماده ۷: ناظران و پژوهش‌گران کشورهای عضو پیمان، دسترسی آزاد به هر منطقه برای نظارت (از جمله نظارت هوایی) دارند و می‌توانند از تمام ایستگاه‌ها، تأسیسات و تجهیزات بازدید کنند، نسبت به فعالیت‌های انجام شده هشدار دهند و پرسنل نظامی باید پیش از ورود به ناظران معرفی شوند.
  • ماده ۸: به دولت‌ها اجازه می‌دهد تا بر رفتار و عملکرد دانشمندان کشور خود در منطقه نظارت داشته باشند.
  • ماده ۹: برگزاری جلسات شورایی مرتب بین کشورهای عضو
  • ماده ۱۰: تمام کشورهای پیمان، می‌توانند فعالیت‌های هر کشور در قطب جنوب که بر خلاف این پیمان است را مورد اعتراض قرار دهند
  • ماده ۱۱: تمام اختلافات باید به روش مسالمت‌آمیز بین طرف‌های مربوطه حل شود یا در نهایت با مراجعه به دیوان بین‌المللی دادگستری حل و فصل شود
  • ماده‌های ۱۲، ۱۳ و ۱۴: مربوط به روش تعامل، تفسیر و اصلاح این پیمان میان کشورهای عضو می‌شود.

هدف اصلی از سیستم پیمان جنوبگان حصول اطمینان در استفاده از منابع طبیعی جنوبگان در جهت منافع نوع بشر برای همیشه و منحصراً برای مقاصد صلح‌آمیز است. همچنین می‌گوید که جنوبگان نباید تبدیل به صحنه یا موضوع تفرقه بین‌المللی و محل هر گونه اقدام نظامی باشد، اما حضور پرسنل نظامی برای مقاصد علمی مشکلی ندارد.

دیگر توافقات[ویرایش]

تخلیه زباله با ریختن آن در ساحل دریا در کمپ روسی بِلینگزهازِن در جزیره شاه جورج. امروزه به دلیل وجود «پروتکل حفاظت از محیط زیست جنوبگان» این کار ممکن نیست.

بعضی از ۲۰۰ پیشنهادی که در مجمع شورای پیمان پذیرفته و توسط دولت‌ها تصویب شده‌اند شامل موارد زیر می‌شوند:

مجمع[ویرایش]

مجمع سالانه شورای مشورتی پیمان جنوبگان، انجمنی بین‌المللی برای پذیرش و مدیریت جنوبگان است. تنها ۲۹ کشور از ۵۳ کشور حق تصمیم‌گیری در این مجمع را دارند و ۲۴ کشور می‌توانند در آن شرکت کنند. اعضای دارای حق تصمیم «کشورهای مشاور» نام دارند که علاوه بر ۱۲ کشور اصلی امضاکننده پیمان، ۱۷ کشور دیگر نیز هستند که تمایل خود را برای شرکت در جلسات با انجام فعالیت‌های علمی قابل توجه نشان داده‌اند.[۶]

اعضا[ویرایش]

  کشورهای "مشاور" با ادعای مالکیت بر بعضی اراضی جنوبگان
  کشورهای "مشاور" که ادعای مالکیت بر بعضی اراضی را حق خود می‌دانند
  کشورهای "مشاور" دیگر
  کشورهای دیگر بدون "حق مشاوره"
  کشورهای غیر عضو و ناظر

تا سال ۲۰۱۵، ۵۳ کشور، عضو رسمی این پیمان هستند که از آن میان، ۲۹ کشور (شامل ۱۲ کشور اولیه) در آن حق رای دارند.[۷] اعضای مشاور شامل ۷ کشور می‌شود که ادعای مالکیت بر بعضی مناطق جنوبگان را دارند. ۴۶ عضو بدون ادعای مالکیت، ادعاهای مالکیت بین خود و کشورهای غیر عضو را نمی‌پذیرند.

کشورهای عضو پیمان[ویرایش]

نام کشور[۷][۸][۹][۱۰] تاریخ امضای پیمان تاریخ تصویب یا الحاق تاریخ عضویت به صورت مشاور[۷][۱۰] توضیح
 آرژانتین* ۰۱۹۵۹-۱۲-۰۱ ۱ دسامبر ۱۹۵۹ ۰۱۹۶۱-۰۶-۲۳ ۲۳ ژوئن ۱۹۶۱ ۰۱۹۶۱-۰۶-۲۳ ۲۳ ژوئن ۱۹۶۱
 استرالیا* ۰۱۹۵۹-۱۲-۰۱ ۱ دسامبر ۱۹۵۹ ۰۱۹۶۱-۰۶-۲۳ ۲۳ ژوئن ۱۹۶۱ ۰۱۹۶۱-۰۶-۲۳ ۲۳ ژوئن ۱۹۶۱
 اتریش امضا نکرده‌است ۰۱۹۸۷-۰۸-۲۵ ۲۵ اوت ۱۹۸۷
 بلاروس امضا نکرده‌است ۰۲۰۰۶-۱۲-۲۷ ۲۷ دسامبر ۲۰۰۶
 بلژیک ۰۱۹۵۹-۱۲-۰۱ ۱ دسامبر ۱۹۵۹ ۰۱۹۶۰-۰۷-۲۶ ۲۶ ژوئیه ۱۹۶۰ ۰۱۹۶۱-۰۶-۲۳ ۲۳ ژوئن ۱۹۶۱
 برزیل امضا نکرده‌است ۰۱۹۷۵-۰۵-۱۶ ۱۶ مه ۱۹۷۵ ۰۱۹۸۳-۰۹-۲۷ ۲۷ سپتامبر ۱۹۸۳
 بلغارستان امضا نکرده‌است ۰۱۹۷۸-۰۹-۱۱ ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۸ ۰۱۹۹۸-۰۶-۰۵ ۵ ژوئن ۱۹۹۸
 کانادا امضا نکرده‌است ۰۱۹۸۸-۰۵-۰۴ ۴ مه ۱۹۸۸
 شیلی* ۰۱۹۵۹-۱۲-۰۱ ۱ دسامبر ۱۹۵۹ ۰۱۹۶۱-۰۶-۲۳ ۲۳ ژوئن ۱۹۶۱ ۰۱۹۶۱-۰۶-۲۳ ۲۳ ژوئن ۱۹۶۱
 چین امضا نکرده‌است ۰۱۹۸۳-۰۶-۰۸ ۸ ژوئن ۱۹۸۳ ۰۱۹۸۵-۱۰-۰۷ ۷ اکتبر ۱۹۸۵
 کلمبیا امضا نکرده‌است ۰۱۹۸۹-۰۱-۳۱ ۳۱ ژانویه ۱۹۸۹
 کوبا امضا نکرده‌است ۰۱۹۸۴-۰۸-۱۶ ۱۶ اوت ۱۹۸۴
 جمهوری چک امضا نکرده‌است ۰۱۹۹۳-۰۱-۰۱ ۱ ژانویه ۱۹۹۳ ۰۲۰۱۴-۰۴-۰۱ ۱ آوریل ۲۰۱۴ به صورت  چکسلواکی از ۱۴ ژوئن ۱۹۶۲[۱۱]
 دانمارک امضا نکرده‌است ۰۱۹۶۵-۰۵-۲۰ ۲۰ مه ۱۹۶۵
 اکوادور امضا نکرده‌است ۰۱۹۸۷-۰۹-۱۵ ۱۵ سپتامبر ۱۹۸۷ ۰۱۹۹۰-۱۱-۱۹ ۱۹ نوامبر ۱۹۹۰
 استونی امضا نکرده‌است ۰۲۰۰۱-۰۵-۱۷ ۱۷ مه ۲۰۰۱
 فنلاند امضا نکرده‌است ۰۱۹۸۴-۰۵-۱۵ ۱۵ مه ۱۹۸۴ ۰۱۹۸۹-۱۰-۲۰ ۲۰ اکتبر ۱۹۸۹
 فرانسه* ۰۱۹۵۹-۱۲-۰۱ ۱ دسامبر ۱۹۵۹ ۰۱۹۶۰-۰۹-۱۶ ۱۶ سپتامبر ۱۹۶۰ ۰۱۹۶۱-۰۶-۲۳ ۲۳ ژوئن ۱۹۶۱
 آلمان* امضا نکرده‌است ۰۱۹۷۹-۰۲-۰۵ ۵ فوریه ۱۹۷۹ ۰۱۹۸۱-۰۳-۰۳ ۳ مارس ۱۹۸۱ این تاریخ مربوط به  آلمان غربی است.

 آلمان شرقی

آن را در ۱۹ نوامبر ۱۹۷۴ امضا کرد و در ۵ اکتبر ۱۹۸۷ به صورت عضو مشاور درآمد.[۱۰][۱۲]

 یونان امضا نکرده‌است ۰۱۹۸۷-۰۱-۰۸ ۸ ژانویه ۱۹۸۷
 گواتمالا امضا نکرده‌است ۰۱۹۹۱-۰۷-۳۱ ۳۱ ژوئیه ۱۹۹۱
 مجارستان امضا نکرده‌است ۰۱۹۸۴-۰۱-۲۷ ۲۷ ژانویه ۱۹۸۴
 ایسلند امضا نکرده‌است ۰۲۰۱۵-۱۰-۱۳ ۱۳ اکتبر ۲۰۱۵
 هند امضا نکرده‌است ۰۱۹۸۳-۰۸-۱۹ ۱۹ اوت ۱۹۸۳ ۰۱۹۸۳-۰۹-۱۲ ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۳
 ایتالیا امضا نکرده‌است ۰۱۹۸۱-۰۳-۱۸ ۱۸ مارس ۱۹۸۱ ۰۱۹۸۷-۱۰-۰۵ ۵ اکتبر ۱۹۸۷
 ژاپن ۰۱۹۵۹-۱۲-۰۱ ۱ دسامبر ۱۹۵۹ ۰۱۹۶۰-۰۸-۰۴ ۴ اوت ۱۹۶۰ ۰۱۹۶۱-۰۶-۲۳ ۲۳ ژوئن ۱۹۶۱
 قزاقستان امضا نکرده‌است ۰۲۰۱۵-۰۱-۲۷ ۲۷ ژانویه ۲۰۱۵
 مالزی امضا نکرده‌است ۰۲۰۱۱-۱۰-۳۱ ۳۱ اکتبر ۲۰۱۱
 موناکو امضا نکرده‌است ۰۲۰۰۸-۰۵-۳۱ ۳۱ مه ۲۰۰۸
 مغولستان امضا نکرده‌است ۰۲۰۱۵-۰۳-۲۳ ۲۳ مارس ۲۰۱۵
 هلند امضا نکرده‌است ۰۱۹۶۷-۰۳-۳۰ ۳۰ مارس ۱۹۶۷ ۰۱۹۹۰-۱۱-۱۹ ۱۹ نوامبر ۱۹۹۰
 نیوزیلند* ۰۱۹۵۹-۱۲-۰۱ ۱ دسامبر ۱۹۵۹ ۰۱۹۶۰-۱۱-۰۱ ۱ نوامبر ۱۹۶۰ ۰۱۹۶۱-۰۶-۲۳ ۲۳ ژوئن ۱۹۶۱
 کره شمالی امضا نکرده‌است ۰۱۹۸۷-۰۱-۲۱ ۲۱ ژانویه ۱۹۸۷
 نروژ* ۰۱۹۵۹-۱۲-۰۱ ۱ دسامبر ۱۹۵۹ ۰۱۹۶۰-۰۸-۲۴ ۲۴ اوت ۱۹۶۰ ۰۱۹۶۱-۰۶-۲۳ ۲۳ ژوئن ۱۹۶۱
 پاکستان امضا نکرده‌است ۰۲۰۱۲-۰۳-۰۱ ۱ مارس ۲۰۱۲
 پاپوآ گینه نو امضا نکرده‌است ۰۱۹۸۱-۰۳-۱۶ ۱۶ مارس ۱۹۸۱ زیر نظر استرالیا که در ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۵ پیمان را به اجرا درآورد[۱۳]
 پرو امضا نکرده‌است ۰۱۹۸۱-۰۴-۱۰ ۱۰ آوریل ۱۹۸۱ ۰۱۹۸۹-۱۰-۰۹ ۹ اکتبر ۱۹۸۹
 لهستان امضا نکرده‌است ۰۱۹۶۱-۰۶-۰۸ ۸ ژوئن ۱۹۶۱ ۰۱۹۷۷-۰۷-۲۹ ۲۹ ژوئیه ۱۹۷۷
 پرتغال امضا نکرده‌است ۰۲۰۱۰-۰۱-۲۹ ۲۹ ژانویه ۲۰۱۰
 رومانی امضا نکرده‌است ۰۱۹۷۱-۰۹-۱۵ ۱۵ سپتامبر ۱۹۷۱
 روسیه** ۰۱۹۵۹-۱۲-۰۱ ۱ دسامبر ۱۹۵۹ ۰۱۹۶۰-۱۱-۰۲ ۲ نوامبر ۱۹۶۰ ۰۱۹۶۱-۰۶-۲۳ ۲۳ ژوئن ۱۹۶۱ به صورت  اتحاد جماهیر شوروی.[۱۴]
 اسلواکی امضا نکرده‌است ۰۱۹۹۳-۰۱-۰۱ ۱ ژانویه ۱۹۹۳ به صورت  چکسلواکی از ۱۴ ژوئن ۱۹۶۲[۱۵]
 آفریقای جنوبی[۱۶] ۰۱۹۵۹-۱۲-۰۱ ۱ دسامبر ۱۹۵۹ ۰۱۹۶۰-۰۶-۲۱ ۲۱ ژوئن ۱۹۶۰ ۰۱۹۶۱-۰۶-۲۳ ۲۳ ژوئن ۱۹۶۱
 کره جنوبی امضا نکرده‌است ۰۱۹۸۶-۱۱-۲۸ ۲۸ نوامبر ۱۹۸۶ ۰۱۹۸۹-۱۰-۰۹ ۹ اکتبر ۱۹۸۹
 اسپانیا امضا نکرده‌است ۰۱۹۸۲-۰۳-۳۱ ۳۱ مارس ۱۹۸۲ ۰۱۹۸۸-۰۹-۲۱ ۲۱ سپتامبر ۱۹۸۸
 سوئد امضا نکرده‌است ۰۱۹۸۴-۰۴-۲۴ ۲۴ آوریل ۱۹۸۴ ۰۱۹۸۸-۰۹-۲۱ ۲۱ سپتامبر ۱۹۸۸
 سوئیس امضا نکرده‌است ۰۱۹۹۰-۱۱-۱۵ ۱۵ نوامبر ۱۹۹۰
 ترکیه امضا نکرده‌است ۰۱۹۹۶-۰۱-۲۴ ۲۴ ژانویه ۱۹۹۶
 اوکراین امضا نکرده‌است ۰۱۹۹۲-۱۰-۲۸ ۲۸ اکتبر ۱۹۹۲ ۰۲۰۰۴-۰۶-۰۴ ۴ ژوئن ۲۰۰۴
 بریتانیا* ۰۱۹۵۹-۱۲-۰۱ ۱ دسامبر ۱۹۵۹ ۰۱۹۶۰-۰۵-۳۱ ۳۱ مه ۱۹۶۰ ۰۱۹۶۱-۰۶-۲۳ ۲۳ ژوئن ۱۹۶۱
 ایالات متحده آمریکا** ۰۱۹۵۹-۱۲-۰۱ ۱ دسامبر ۱۹۵۹ ۰۱۹۶۰-۰۸-۱۸ ۱۸ اوت ۱۹۶۰ ۰۱۹۶۱-۰۶-۲۳ ۲۳ ژوئن ۱۹۶۱
 اروگوئه امضا نکرده‌است ۰۱۹۸۰-۰۱-۱۱ ۱۱ ژانویه ۱۹۸۰ ۰۱۹۸۵-۱۰-۰۷ ۷ اکتبر ۱۹۸۵
 ونزوئلا امضا نکرده‌است ۰۱۹۹۹-۰۵-۲۴ ۲۴ مه ۱۹۹۹

* کشورهای مدعی مالکیت.
** حق ادعای مالکیت را برای خود محفوظ دارند.

نقشه مناطق مورد ادعای مالکیت[ویرایش]

تاریخ

ادعا

نام کشور قلمرو مختصات قلمرو نقشه
۱۹۰۸  بریتانیا  قلمرو بریتانیایی جنوبگان ۲۰ درجه باختری تا ۸۰ درجه باختری Antarctica,_United_Kingdom_territorial_claim.svg
۱۹۲۳  نیوزیلند نیوزیلند قلمرو وابسته راس ۱۵۰درجه باختری تا ۱۶۰ درجه خاوری Antarctica,_New_Zealand_territorial_claim.svg
۱۹۲۴  فرانسه سرزمین‌های قطب جنوب و جنوبی فرانسه سرزمین ادلی ۱۴۲ درجه و ۲ دقیقه خاوری

تا ۱۳۶ درجه و ۱۱ دقیقه خاوری

Antarctica,_France_territorial_claim.svg
۱۹۲۹  نروژ نروژ جزیره پتر یکم ۶۸°۵۰′ جنوبی ۹۰°۳۵′ غربی / ۶۸٫۸۳۳°جنوبی ۹۰٫۵۸۳°غربی / -68.833; -90.583 (Peter I Island) Antarctica_Peter_I_Island.png
۱۹۳۳  استرالیا استرالیا قلمرو جنوبگان استرالیا ۱۶۰درجه خاوری تا ۱۴۲ درجه و ۲ دقیقه خاوری

و ۱۳۶ درجه و ۱۱ دقیقه خاوری تا ۴۴ درجه

و ۳۸ دقیقه خاوری

Antarctica,_Australia_territorial_claim.svg
۱۹۳۹  نروژ نروژ سرزمین شهبانو ماود ۴۴°۳۸' خاوری تا ۲۰ درجه باختری Antarctica, Norway territorial claim (Queen Maud Land, 2015).svg
۱۹۴۰  شیلی Antártica Chilena Province قلمرو جنوبگان شیلی ۵۳ درجه باختری تا ۹۰ درجه باختری Antarctica,_Chile_territorial_claim.svg
۱۹۴۳  آرژانتین استان تیرا دل فوئگو جنوبگان آرژانتین ۲۵ درجه باختری تا ۷۴ درجه باختری Antarctica,_Argentina_territorial_claim.svg
بدون ادعای مالکیت منطقه بدون ادعای مالکیت

(سرزمین ماری برد)

۹۰درجه باختری تا ۱۵۰درجه باختری

(به غیر از جزیره پتر یکم)

Antarctica,_unclaimed.svg

دبیرخانه[ویرایش]

با تصویب مجمع شورای پیمان جنوبگان، دبیرخانه پیمان از سپتامبر سال ۲۰۰۴ در بوئنوس آیرس آرژانتین قرار دارد.

فعالیت‌های دبیرخانه به‌طور شامل موارد زیر است:

  • پشتیبانی از جلسات شورایی پیمان و جلسات کمیته حفاظت از محیط زیست
  • ایجاد تبادل اطلاعات بین اعضا بر اساس مفاد پیمان
  • جمع‌آوری، ذخیره‌سازی، مرتب‌سازی و انتشار اسناد مجمع شورا
  • آگاهی رساندن به عموم مردم دربارهٔ سیستم پیمان و فعالیت‌های انجام شده در جنوبگان

نظام حقوقی[ویرایش]

جنوبگان جمعیت ثابتی ندارد و افراد حاضر در آن، شهروندان کشورهای دیگر هستند؛ بنابراین هیچ شهروند و دولت رسمی ندارد. بیشتر مناطق جنوبگان تحت ادعای مالکیت چند کشور معدود هستند و تنها سرزمینی بین نصف‌النهار ۹۰ درجه غربی تا نصف‌النهار ۱۵۰ درجه غربی تاکنون تحت ادعای مالکیت قرار نگرفته‌است.[۱۷] در سال ۲۰۱۵ تصمیم نروژ به پس گرفتن ادعای مالکیت خود کرد. این خبر هرگز به صورت رسمی اعلام نشد.[۱۸] اما در همان سال بر منطقه‌ای بین سرزمین شهبانو ماود و قطب جنوب ادعای مالکیت کرد.[۱۹] کشورهای عضو پیمان جنوبگان و پروتکل‌های حفاظت از محیط زیستی آن، قطعنامه‌ها و تصمیمات این پیمان را بر اساس قوانین ملی خود اجرا می‌کنند. این قوانین، تنها برای شهروندان خود کشورها برای دستیابی به تصمیم‌های گرفته شده از سوی «کشورهای مشاور» بکار می‌روند. بعضی از این تصمیم‌ها عبارتند از: «کدام فعالیت‌ها قابل قبول هستند، مشارکت در کدام فعالیت‌ها نیاز به دریافت مجوز دارند و براورد تأثیرات زیست‌محیطی پیش از انجام فعالیت». پیمان جنوبگان در اغلب موارد به صورت نمونه‌ای از اصول میراث مشترک بشریت شناخته می‌شود.[۲۰]

آرژانتین[ویرایش]

بر اساس مقررات آرژانتین، هر جُرمی که تا شعاع ۵۰ کیلومتری کمپ‌های این کشور اتفاق بیفتد باید در شهر اوسوایا در ایالت تیرا دل فوئگو به آن رسیدگی شود. اگر کسی در منطقه‌ای که مشترکاً بین آرژانتین، شیلی و بریتانیا مرتکب جرم شود می‌تواند درخواست کند که توسط دادگاه آرژانتینی محاکمه شود.[نیازمند منبع]

استرالیا[ویرایش]

استرالیا بیش از دو دهه پیش از تنظیم پیمان جنوبگان بر مناطقی از آن ادعای حاکمیت داشت و قوانینی را برای چگونگی رفتار اتباع خود در آن وضع کرده بود. در صورت وقوع جرم در مناطق تحت ادعای مالکیت آن، قوانین حاکم بر قلمروی خلیج جرویس اجرا خواهند شد. اصلی‌ترین مصوبات برای قوانین جنوبگان در این کشور ۱) لایحه قلمرو جنوبگان (۱۹۶۰) ۲) لایحه قلمرو جنوبگان در حفاظت از محیط زیست (۱۹۸۰) و ۳) لایحه پیمان حفاظت از منابع زنده جنوبگان (۱۹۸۱) هستند.[۲۱]

آمریکا[ویرایش]

در صورت وقع جرائمی مانند قتل که توسط اتباع این کشور یا علیه آن‌ها در مناطقی که تحت ادعای مالکیت کشور دیگری نیست قانون اساسی آمریکا اعمال می‌شود. به همین دلیل هم‌اکنون دولت این کشور خدمات مارشال‌های ایالات متحده آمریکا را در جنوبگان فراهم کرده تا در صورت لزوم، قوانین خود را اعمال کند.[۲۲]

بعضی قوانین آمریکا مستقیماً برای جنوبگان وضع شده‌اند. برای نمونه، لایحه پیمان جنوبگان برای جرائم لیست شده در زیر بر اساس عرف یا قانون، مجازات مدنی و کیفری در نظر گرفته‌است:

  • اسیر کردن پستانداران یا پرندگان جنوبگان
  • وارد کردن گیاهان و جانوران غیر بومی به منطقه
  • ورود بدون اجازه به مناطق ممنوعه یا تحقیقاتی
  • تخلیه زباله در خشکی یا آب‌های قطبی
  • وارد کردن بعضی چیزهای خاص جنوبگان به خاک آمریکا

زیر پا گذاشتن قوانین لایحه پیمان جنوبگان می‌تواند جریمه‌ای تا ۱۰٬۰۰۰ دلار آمریکا و ۱ سال زندان داشته باشد. وزارت بازرگانی ایالات متحده آمریکا، وزارت خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا، وزارت ترابری ایالات متحده آمریکا و وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا مشترکاً مسئول اجرای این پیمان هستند.[نیازمند منبع] اجرای این لایحه نیاز به سفر مأموران دفتر امور اقیانوس‌ها و قطبی وزارت امور خارجه به جنوبگان و ارائه گزارش‌های برنامه‌های حقوقی خود به کشورهای دیگر بر اساس پیمان جنوبگان دارد.[نیازمند منبع]

نیوزلند[ویرایش]

در سال ۲۰۰۶ پلیس نیوزلند اعلام کرد که مسائل حقوقی مانع گرفتن حکم قضایی برای کسب شهادت از شاهدان بالقوه آمریکایی در قتل رادنی مارکز در ماه مه سال ۲۰۰۰ در قطب جنوب بر اثر مسمومیت شده‌است.[۲۳][۲۴]

آفریقای جنوبی[ویرایش]

قوانین آفریقای جنوبی شامل همه اتباع این کشور در جنوبگان می‌شود و در صورت وقوع جرم، در دادگاه بدوی در کیپ‌تاون محاکمه می‌شوند.[۲۵] بر اساس منشور جرائم پیمان جنوبگان، مسافرانی که از راه این کشور راهی جنوبگان می‌شوند نیز باید در دادگاه بدوی کیپ تاون محاکمه شوند.[۲۶]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «ATS.aq». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۵ مه ۲۰۱۹. دریافت‌شده در ۱۱ مارس ۲۰۱۳.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ "Antarctic Treaty" in The New Encyclopædia Britannica. Chicago: Encyclopædia Britannica Inc., 15th edn. , 1992, Vol. 1, p. 439.
  3. "Information about the Antarctic Treaty and how Antarctica is governed". Polar Conservation Organisation. December 28, 2005. Archived from the original on 8 March 2011. Retrieved February 6, 2011.
  4. "The Antarctic Treaty" (PDF). United States Department of State. 2012-03-01. Retrieved 2014-03-12.
  5. "Convention on the Conservation of Antarctic Marine Living Resources" (PDF). Convention for the Conservation of Antarctic Marine Living Resources Website. 17 December 2018.
  6. Antarctic Treaty Secretariat
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ ۷٫۲ "Secretariat of the Antarctic Treaty: Parties". Retrieved May 23, 2009.
  8. "The Antarctic Treaty" (PDF). United States Department of State. 2012-03-01. Retrieved 2014-03-12.
  9. "Antarctic Treaty". United Nations Office for Disarmament Affairs. Retrieved 2014-03-12.
  10. ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ ۱۰٫۲ "The Antarctic Treaty System: Introduction" (PDF). United States Department of State. Retrieved 2014-03-12.
  11. "Czech Republic: Succession to Antarctic Treaty". United Nations Office for Disarmament Affairs. Retrieved 2014-03-12.
  12. "Germany: Accession to Antarctic Treaty". United Nations Office for Disarmament Affairs. Retrieved 2014-03-13.
  13. "Papua New Guinea: Succession to Antarctic Treaty". United Nations Office for Disarmament Affairs. Retrieved 2014-03-13.
  14. "Russia: Ratification to Antarctic Treaty". United Nations Office for Disarmament Affairs. Retrieved 2014-03-13.
  15. "Slovakia: Succession to Antarctic Treaty". United Nations Office for Disarmament Affairs. Retrieved 2014-03-13.
  16. "Antarctic Treaty System (ATS)". Department of International Relations and Cooperation. Retrieved October 5, 2010.
  17. Wright, Minturn, "The Ownership of Antarctica, Its Living and Mineral Resources", Journal of Law and the Environment 4 (1987).
  18. "Dronning Maud Land". Norwegian Polar Institute. Retrieved 22 September 2015.
  19. Rapp, Ole Magnus (21 September 2015). "Norge utvider Dronning Maud Land helt frem til Sydpolen". Aftenposten (به Norwegian). Oslo, Norway: Aftenposten. Retrieved 22 September 2015. …formålet med anneksjonen var å legge under seg det landet som til nå ligger herreløst og som ingen andre enn nordmenn har kartlagt og gransket. Norske myndigheter har derfor ikke motsatt seg at noen tolker det norske kravet slik at det går helt opp til og inkluderer polpunktet.
  20. Jennifer Frakes, The Common Heritage of Mankind Principle and the Deep Seabed, Outer Space, and Antarctica: Will Developed and Developing Nations Reach a Compromise? Wisconsin International Law Journal. 2003; 21:409
  21. «Australian Antarctic Division – Australian environmental law and guidelines». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۹ مه ۲۰۰۹. دریافت‌شده در ۱۱ مارس ۲۰۱۳.
  22. Marshals and Antarctica
  23. Hotere, Andrea. "South Pole death file still open". Sunday Star Times, December 17, 2006. Retrieved on December 19, 2006.
  24. Deutsche Presse-Agentur. "Death of Australian astrophysicist an Antarctic whodunnit". Monstersandcritics.com, December 14, 2006. Retrieved on December 19, 2006.
  25. Section 2 of the South African Citizens in Antarctica Act, No. 55 of 1962, as amended by the Environmental Laws Rationalisation Act, No. 51 of 1997.
  26. Antarctic Treaties Act, No. 60 of 1996.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

The Antarctic Treaty
French: Traité sur l'Antarctique
Russian: Договор об Антарктике
Spanish: Tratado Antártico
{{{image_alt}}}
TypeCondominium
SignedDecember 1, 1959[1]
LocationWashington, D.C., United States
EffectiveJune 23, 1961
ConditionRatification of all 12 signatories
Signatories12[2]
Parties54[2]
DepositaryFederal government of the United States[2]
LanguagesEnglish, French, Russian, and Spanish
Antarctic Treaty at Wikisource
A satellite composite image of Antarctica.

The Antarctic Treaty and related agreements, collectively known as the Antarctic Treaty System (ATS), regulate international relations with respect to Antarctica, Earth's only continent without a native human population. For the purposes of the treaty system, Antarctica is defined as all of the land and ice shelves south of 60°S latitude. The treaty entered into force in 1961 and currently has 54 parties.[2] The treaty sets aside Antarctica as a scientific preserve, establishes freedom of scientific investigation, and bans military activity on the continent. The treaty was the first arms control agreement established during the Cold War. Since September 2004, the Antarctic Treaty Secretariat headquarters has been located in Buenos Aires, Argentina.[3]

The main treaty was opened for signature on December 1, 1959, and officially entered into force on June 23, 1961.[4] The original signatories were the 12 countries active in Antarctica during the International Geophysical Year (IGY) of 1957–58. The twelve countries that had significant interests in Antarctica at the time were: Argentina, Australia, Belgium, Chile, France, Japan, New Zealand, Norway, South Africa, the Soviet Union, the United Kingdom, and the United States.[1] These countries had established over 55 Antarctic stations for the IGY. The treaty was a diplomatic expression of the operational and scientific co-operation that had been achieved "on the ice".

Articles of the Antarctic Treaty

  • Article I

1. Antarctica shall be used for peaceful purposes only. There shall be prohibited, inter alia, any measures of a military nature, such as the establishment of military bases and fortifications, the carrying out of military maneuvers, as well as the testing of any type of weapons.

2. The present treaty shall not prevent the use of military personnel or equipment for scientific research or for any other peaceful purposes.

  • Article II

Freedom of scientific investigation in Antarctica and cooperation toward that end, as applied during the International Geophysical Year, shall continue, subject to the provisions of the present treaty.

  • Article III

1. In order to promote international cooperation in scientific investigation in Antarctica, as provided for in Article II of the present treaty, the Contracting Parties agree that, to the greatest extent feasible and practicable:

(a) information regarding plans for scientific programs in Antarctica shall be exchanged to permit maximum economy and efficiency of operations;

(b) scientific personnel shall be exchanged in Antarctica between expeditions and stations;

(c) scientific observations and results from Antarctica shall be exchanged and made freely available.

2. In implementing this Article, every encouragement shall be given to the establishment of cooperative working relations with those Specialized Agencies of the United Nations and other international organizations having a scientific or technical interest in Antarctica.

  • Article IV

1. Nothing contained in the present treaty shall be interpreted as:

(a) a renunciation by any Contracting Party of previously asserted rights of or claims to territorial sovereignty in Antarctica;

(b) a renunciation or diminution by any Contracting Party of any basis of claim to territorial sovereignty in Antarctica which it may have whether as a result of its activities or those of its nationals in Antarctica, or otherwise;

(c) prejudicing the position of any Contracting Party as regards its recognition or non-recognition of any other States right of or claim or basis of claim to territorial sovereignty in Antarctica.

2. No acts or activities taking place while the present treaty is in force shall constitute a basis for asserting, supporting or denying a claim to territorial sovereignty in Antarctica or create any rights of sovereignty in Antarctica. No new claim, or enlargement of an existing claim, to territorial sovereignty in Antarctica shall be asserted while the present treaty is in force.

  • Article V

1. Any nuclear explosions in Antarctica and the disposal there of radioactive waste material shall be prohibited.

2. In the event of the conclusion of international agreements concerning the use of nuclear energy, including nuclear explosions and the disposal of radioactive waste material, to which all of the Contracting Parties whose representatives are entitled to participate in the meetings provided for under Article IX are parties, the rules established under such agreements shall apply in Antarctica.

  • Article VI

The provisions of the present treaty shall apply to the area south of 60 degree South Latitude, including all ice shelves, but nothing in the present treaty shall prejudice or in any way affect the rights, or the exercise of the rights, of any State under international law with regard to the high seas within that area.

  • Article VII

1. In order to promote the objectives and ensure the observance of the provisions of the present treaty, each Contracting Party whose representatives are entitled to participate in the meetings referred to in Article IX of the treaty shall have the right to designate observers to carry out any inspection provided for by the present Article. Observers shall be nationals of the Contracting Parties which designate them. The names of observers shall be communicated to every other Contracting Party having the right to designate observers, and like notice shall be given of the termination of their appointment.

2. Each observer designated in accordance with the provisions of paragraph 1 of this Article shall have complete freedom of access at any time to any or all areas of Antarctica.

3. All areas of Antarctica, including all stations, installations and equipment within those areas, and all ships and aircraft at points of discharging or embarking cargoes or personnel in Antarctica, shall be open at all times to inspection by any observers designated in accordance with paragraph 1 of this Article.

4. Aerial observation may be carried out at any time over any or all areas of Antarctica by any of the Contracting Parties having the right to designate observers.

5. Each Contracting Party shall, at the time when the present treaty enters into force for it, inform the other Contracting Parties, and thereafter shall give them notice in advance, of

(a) all expeditions to and within Antarctica, on the part of its ships or nationals, and all expeditions to Antarctica organized in or proceeding from its territory;

(b) all stations in Antarctica occupied by its nationals; and

(c) any military personnel or equipment intended to be introduced by it into Antarctica subject to the conditions prescribed in paragraph 2 of Article I of the present treaty.

  • Article VIII

1. In order to facilitate the exercise of their functions under the present treaty, and without prejudice to the respective positions of the Contracting Parties relating to jurisdiction over all other persons in Antarctica, observers designated under paragraph 1 of Article VII and scientific personnel exchanged under subparagraph 1(b) of Article III of the treaty, and members of the staffs accompanying any such persons, shall be subject only to the jurisdiction of the Contracting Party of which they are nationals in respect of all acts or omissions occurring while they are in Antarctica for the purpose of exercising their functions.

2. Without prejudice to the provisions of paragraph 1 of this Article, and pending the adoption of measures in pursuance of subparagraph 1(e) of Article IX, the Contracting Parties concerned in any case of dispute with regard to the exercise of jurisdiction in Antarctica shall immediately consult together with a view to reaching a mutually acceptable solution.

  • Article IX

1. Representatives of the Contracting Parties named in the preamble to the present treaty shall meet at the City of Canberra within two months after the date of entry into force of the treaty, and thereafter at suitable intervals and places, for the purpose of exchanging information, consulting together on matters of common interest pertaining to Antarctica, and formulating and considering, and recommending to their Governments, measures in furtherance of the principles and objectives of the treaty, including measures regarding:

(a) use of Antarctica for peaceful purposes only;

(b) facilitation of scientific research in Antarctica;

(c) facilitation of international scientific cooperation in Antarctica;

(d) facilitation of the exercise of the rights of inspection provided for in Article VII of the treaty;

(e) questions relating to the exercise of jurisdiction in Antarctica;

(f) preservation and conservation of living resources in Antarctica.

2. Each Contracting Party which has become a party to the present treaty by accession under Article XIII shall be entitled to appoint representatives to participate in the meetings referred to in paragraph 1 of the present Article, during such time as that Contracting Party demonstrates its interest in Antarctica by conducting substantial scientific research activity there, such as the establishment of a scientific station or the despatch of a scientific expedition.

3. Reports from the observers referred to in Article VII of the present treaty shall be transmitted to the representatives of the Contracting Parties participating in the meetings referred to in paragraph 1 of the present Article.

4. The measures referred to in paragraph 1 of this Article shall become effective when approved by all the Contracting Parties whose representatives were entitled to participate in the meetings held to consider those measures.

5. Any or all of the rights established in the present treaty may be exercised from the date of entry into force of the treaty whether or not any measures facilitating the exercise of such rights have been proposed, considered or approved as provided in this Article.

  • Article X

Each of the Contracting Parties undertakes to exert appropriate efforts, consistent with the Charter of the United Nations, to the end that no one engages in any activity in Antarctica contrary to the principles or purposes of the present treaty.

  • Article XI

1. If any dispute arises between two or more of the Contracting Parties concerning the interpretation or application of the present treaty, those Contracting Parties shall consult among themselves with a view to having the dispute resolved by negotiation, inquiry, mediation, conciliation, arbitration, judicial settlement or other peaceful means of their own choice.

2. Any dispute of this character not so resolved shall, with the consent, in each case, of all parties to the dispute, be referred to the International Court of Justice for settlement; but failure to reach agreement on reference to the International Court shall not absolve parties to the dispute from the responsibility of continuing to seek to resolve it by any of the various peaceful means referred to in paragraph 1 of this Article.

  • Articles XII, XIII, XIV – Deal with upholding, interpreting, and amending the treaty among involved nations.[5]

The main objective of the ATS is to ensure in the interests of all humankind that Antarctica shall continue forever to be used exclusively for peaceful purposes and shall not become the scene or object of international discord. Pursuant to Article 1, the treaty forbids any measures of a military nature, but not the presence of military personnel or equipment for the purposes of scientific research.

Other agreements

Disposal of waste by simply dumping it at the shoreline such as here at the Russian Bellingshausen Station base on King George Island in 1992 is no longer permitted by the Protocol on Environmental Protection

Other agreements — some 200 recommendations adopted at treaty consultative meetings and ratified by governments — include:

Bilateral treaties

  • Exchange of Notes constituting an Agreement between the Governments of Australia, New Zealand and the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland, and the Government of the French Republic, regarding Aerial Navigation in the Antarctic (Paris, 25 October 1938)[7]
  • Treaty Between the Government of Australia and the Government of the French Republic on Cooperation in the Maritime Areas Adjacent to the French Southern and Antarctic Territories (TAAF), Heard Island and the McDonald Islands (Canberra, 24 November 2003)[8]
  • Agreement on Cooperative Enforcement of Fisheries Laws between the Government of Australia and the Government of the French Republic in the Maritime Areas Adjacent to the French Southern and Antarctic Territories, Heard Island and the McDonald Islands (Paris, 8 January 2007)[9]

Meetings

The Antarctic Treaty System's yearly Antarctic Treaty Consultative Meetings (ATCM) are the international forum for the administration and management of the region. Only 29 of the 54 parties to the agreements have the right to participate in decision-making at these meetings, though the other 25 are still allowed to attend. The decision-making participants are the Consultative Parties and, in addition to the 12 original signatories, include 17 countries that have demonstrated their interest in Antarctica by carrying out substantial scientific activity there.[10]

Parties

Map of research stations and territorial claims in Antarctica (2002)

As of 2019, there are 54 states party to the treaty,[2] 29 of which, including all 12 original signatories to the treaty, have consultative (voting) status.[11] Consultative members include the seven nations that claim portions of Antarctica as national territory. The 46 non-claimant nations either do not recognize the claims of others, or have not stated their positions. 40 parties to the Antarctic Treaty have also ratified the "Protocol on Environmental Protection to the Antarctic Treaty".[12]

  Parties with consulting status making a claim to Antarctic territory
  Parties with consulting status reserving the right to make a territorial claim
  Other parties with consulting status
  Parties without consulting status
  Non-party UN member states and observers
Country[2][11][13][14] Signature Ratification/
Accession
Consultative
status[11][14]
Notes
 Argentina (claim)* Dec 1, 1959 Jun 23, 1961 Jun 23, 1961
 Australia (claim) Dec 1, 1959 Jun 23, 1961 Jun 23, 1961
 Austria No Aug 25, 1987
 Belarus No Dec 27, 2006
 Belgium Dec 1, 1959 Jul 26, 1960 Jun 23, 1961
 Brazil No May 16, 1975 Sep 27, 1983
 Bulgaria No Sep 11, 1978 Jun 5, 1998
 Canada No May 4, 1988
 Chile (claim)* Dec 1, 1959 Jun 23, 1961 Jun 23, 1961
 China No Jun 8, 1983 Oct 7, 1985
 Colombia No Jan 31, 1989
 Cuba No Aug 16, 1984
 Czech Republic No Jan 1, 1993 Apr 1, 2014 Succession from  Czechoslovakia, which acceded on June 14, 1962.[15]
 Denmark No May 20, 1965
 Ecuador No Sep 15, 1987 Nov 19, 1990
 Estonia No May 17, 2001
 Finland No May 15, 1984 Oct 20, 1989
 France (claim) Dec 1, 1959 Sep 16, 1960 Jun 23, 1961
 Germany (not formally claimed) No Feb 5, 1979 Mar 3, 1981 Ratified as  West Germany.

 East Germany also acceded on November 19, 1974, and received consultative status on October 5, 1987, prior to its reunification with West Germany.[14][16]

 Greece No Jan 8, 1987
 Guatemala No Jul 31, 1991
 Hungary No Jan 27, 1984
 Iceland No Oct 13, 2015[17]
 India No Aug 19, 1983 Sep 12, 1983
 Italy No Mar 18, 1981 Oct 5, 1987
 Japan (not formally claimed) Dec 1, 1959 Aug 4, 1960 Jun 23, 1961
 Kazakhstan No Jan 27, 2015
 Malaysia No Oct 31, 2011
 Monaco No May 31, 2008
 Mongolia No Mar 23, 2015
 Netherlands No Mar 30, 1967 Nov 19, 1990
 New Zealand (claim) Dec 1, 1959 Nov 1, 1960 Jun 23, 1961
 North Korea No Jan 21, 1987
 Norway (claim) Dec 1, 1959 Aug 24, 1960 Jun 23, 1961
 Pakistan No Mar 1, 2012
 Papua New Guinea No Mar 16, 1981 Succession from  Australia. Effective from their independence on September 16, 1975.[18]
 Peru No Apr 10, 1981 Oct 9, 1989
 Poland No Jun 8, 1961 Jul 29, 1977
 Portugal No Jan 29, 2010
 Romania No Sep 15, 1971
 Russia** Dec 1, 1959 Nov 2, 1960 Jun 23, 1961 Ratified as the  Soviet Union.[19]
 Slovakia No January 1, 1993 Succession from  Czechoslovakia, which acceded on June 14, 1962.[20]
 Slovenia No April 22, 2019
 South Africa[21] Dec 1, 1959 Jun 21, 1960 Jun 23, 1961
 South Korea No Nov 28, 1986 Oct 9, 1989
 Spain No Mar 31, 1982 Sep 21, 1988
 Sweden No Apr 24, 1984 Sep 21, 1988
  Switzerland No Nov 15, 1990
 Turkey No Jan 24, 1996
 Ukraine No Oct 28, 1992 Jun 4, 2004
 United Kingdom (claim)* Dec 1, 1959 May 31, 1960 Jun 23, 1961
 United States** Dec 1, 1959 Aug 18, 1960 Jun 23, 1961
 Uruguay No Jan 11, 1980 Oct 7, 1985
 Venezuela No May 24, 1999

* Claims overlap.
** Reserved the right to claim areas.

Antarctic Treaty Secretariat

The Antarctic Treaty Secretariat was established in Buenos Aires, Argentina in September 2004 by the Antarctic Treaty Consultative Meeting (ATCM). Jan Huber (Netherlands) served as the first Executive Secretary for five years until August 31, 2009. He was succeeded on September 1, 2009, by Manfred Reinke (Germany).

The tasks of the Antarctic Treaty Secretariat can be divided into the following areas:

  • Supporting the annual Antarctic Treaty Consultative Meeting (ATCM) and the meeting of the Committee for Environmental Protection (CEP).
  • Facilitating the exchange of information between the Parties required in the Treaty and the Environment Protocol.
  • Collecting, storing, arranging and publishing the documents of the ATCM.
  • Providing and disseminating public information about the Antarctic Treaty system and Antarctic activities.

Legal system

Antarctica currently has no permanent population and therefore it has no citizenship nor government. All personnel present on Antarctica at any time are citizens or nationals of some sovereignty outside Antarctica, as there is no Antarctic sovereignty. The majority of Antarctica is claimed by one or more countries, but most countries do not explicitly recognize those claims. The area on the mainland between 90 degrees west and 150 degrees west is the only major land on Earth not claimed by any country.[22] Until 2015 the interior of the Norwegian Sector, the extent of which had never been officially defined,[23] was considered to be unclaimed. That year, Norway formally laid claim to the area between its Queen Maud Land and the South Pole.[24]

Governments that are party to the Antarctic Treaty and its Protocol on Environmental Protection implement the articles of these agreements, and decisions taken under them, through national laws. These laws generally apply only to their own citizens, wherever they are in Antarctica, and serve to enforce the consensus decisions of the consultative parties: about which activities are acceptable, which areas require permits to enter, what processes of environmental impact assessment must precede activities, and so on. The Antarctic Treaty is often considered to represent an example of the common heritage of mankind principle.[25]

Australia

This 1959 cover commemorated the opening of the Wilkes post office in the Australian Antarctic Territory.

Since the designation of the Australian Antarctic Territory pre-dated the signing of the Antarctic Treaty, Australian laws that relate to Antarctica date from more than two decades before the Antarctic Treaty era. In terms of criminal law, the laws that apply to the Jervis Bay Territory (which follows the laws of the Australian Capital Territory) apply to the Australian Antarctic Territory. Key Australian legislation applying Antarctic Treaty System decisions include the Antarctic Treaty Act 1960, the Antarctic Treaty (Environment Protection) Act 1980 and the Antarctic Marine Living Resources Conservation Act 1981.[26]

United States

The law of the United States, including certain criminal offences by or against U.S. nationals, such as murder, may apply to areas not under jurisdiction of other countries. To this end, the United States now stations special deputy U.S. Marshals in Antarctica to provide a law enforcement presence.[27]

Some U.S. laws directly apply to Antarctica. For example, the Antarctic Conservation Act, Public Law 95-541, 16 U.S.C. § 2401 et seq., provides civil and criminal penalties for the following activities, unless authorized by regulation or statute:

  • the taking of native Antarctic mammals or birds
  • the introduction into Antarctica of non-indigenous plants and animals
  • entry into specially protected or scientific areas
  • the discharge or disposal of pollutants into Antarctica or Antarctic waters
  • the importation into the U.S. of certain items from Antarctica

Violation of the Antarctic Conservation Act carries penalties of up to US$10,000 in fines and one year in prison. The Departments of the Treasury, Commerce, Transportation, and the Interior share enforcement responsibilities. The Act requires expeditions from the U.S. to Antarctica to notify, in advance, the Office of Oceans and Polar Affairs of the State Department, which reports such plans to other nations as required by the Antarctic Treaty. Further information is provided by the Office of Polar Programs of the National Science Foundation.

New Zealand

In 2006, the New Zealand police reported that jurisdictional issues prevented them issuing warrants for potential American witnesses who were reluctant to testify during the Christchurch Coroner's investigation into the death by poisoning of Australian astrophysicist Rodney Marks at the South Pole base in May 2000.[28][29] Dr. Marks died while wintering over at the United States' Amundsen–Scott South Pole Station located at the geographic South Pole. Prior to autopsy, the death was attributed to natural causes by the National Science Foundation and the contractor administering the base. However, an autopsy in New Zealand revealed that Dr. Marks died from methanol poisoning. The New Zealand Police launched an investigation. In 2006, frustrated by lack of progress, the Christchurch Coroner said that it was unlikely that Dr. Marks ingested the methanol knowingly, although there is no certainty that he died as the direct result of the act of another person. During media interviews, the police detective in charge of the investigation criticized the National Science Foundation and contractor Raytheon for failing to co-operate with the investigation.[30][31][32]

South Africa

South African law applies to all South African citizens in Antarctica, and they are subject to the jurisdiction of the magistrate's court in Cape Town.[33] In regard to violations of the Antarctic Treaty and related agreements, South Africa also asserts jurisdiction over South African residents and members of expeditions organised in South Africa.[34]

See also

References

  1. ^ a b "Antarctic Treaty" in The New Encyclopædia Britannica. Chicago: Encyclopædia Britannica Inc., 15th edn., 1992, Vol. 1, p. 439.
  2. ^ a b c d e f "Antarctic Treaty". United States Department of State. April 22, 2019. Retrieved June 30, 2019.
  3. ^ "ATS – Secretariat of the Antarctic Treaty". www.ats.aq.
  4. ^ "Antarctic Treaty". United Nations Office for Disarmament Affairs. United Nations. Retrieved March 28, 2018.
  5. ^ "Antarctic Treaty". U.S. Department of State. Retrieved February 13, 2019.
  6. ^ "Convention on the Conservation of Antarctic Marine Living Resources – CCAMLR". www.ccamlr.org.
  7. ^ "Exchange of Notes constituting an Agreement between the Governments of Australia, New Zealand and the United Kingdom of the Great Britain and Northern Ireland, and the Government of the French Republic, regarding Aerial Navigation in the Antarctic (Paris, 25 October 1938). ATS 13 of 1938." Australasian Legal Information Institute, Australian Treaty Series. Retrieved on 15 April 2017
  8. ^ "Treaty between the Government of Australia and the Government of the French Republic on cooperation in the maritime areas adjacent to the French Southern and Antarctic Territories (TAAF), Heard Island and the McDonald Islands (Canberra, 24 November 2003) – ATS 6 of 2005”. Australasian Legal Information Institute, Australian Treaties Library. Retrieved on 18 April 2017.
  9. ^ "Agreement on Cooperative Enforcement of Fisheries Laws between the Government of Australia and the Government of the French Republic in the Maritime Areas Adjacent to the French Southern and Antarctic Territories, Heard Island and the McDonald Islands (Paris, 8 January 2007) – ATS 1 of 2011”. Australasian Legal Information Institute, Australian Treaties Library. Retrieved on 18 April 2017.
  10. ^ "Welcome to the Secretariat of the Antarctic Treaty Website". www.ats.aq.
  11. ^ a b c "Secretariat of the Antarctic Treaty: Parties". Retrieved May 23, 2009.
  12. ^ "Protocol on Environmental Protection to the Antarctic Treaty". United States Department of State. October 27, 2017. Retrieved June 30, 2019.
  13. ^ "Antarctic Treaty". United Nations Office for Disarmament Affairs. Retrieved March 12, 2014.
  14. ^ a b c "The Antarctic Treaty System: Introduction" (PDF). United States Department of State. Retrieved March 12, 2014.
  15. ^ "Czech Republic: Succession to Antarctic Treaty". United Nations Office for Disarmament Affairs. Retrieved March 12, 2014.
  16. ^ "Germany: Accession to Antarctic Treaty". United Nations Office for Disarmament Affairs. Retrieved March 13, 2014.
  17. ^ Johnstone, Rachael Lorna; Jabour, Julia; Tamm, Sune (December 8, 2018). "Iceland's Accession to the Antarctic Treaty". The Yearbook of Polar Law Online. 9 (1): 262–281. doi:10.1163/22116427_009010012. ISSN 2211-6427.
  18. ^ "Papua New Guinea: Succession to Antarctic Treaty". United Nations Office for Disarmament Affairs. Retrieved March 13, 2014.
  19. ^ "Russia: Ratification to Antarctic Treaty". United Nations Office for Disarmament Affairs. Retrieved March 13, 2014.
  20. ^ "Slovakia: Succession to Antarctic Treaty". United Nations Office for Disarmament Affairs. Retrieved March 13, 2014.
  21. ^ "Antarctic Treaty System (ATS)". Department of International Relations and Cooperation. Retrieved October 5, 2010.
  22. ^ Wright, Minturn, "The Ownership of Antarctica, Its Living and Mineral Resources", Journal of Law and the Environment 4 (1987).
  23. ^ "Dronning Maud Land". Norwegian Polar Institute. Retrieved September 22, 2015.
  24. ^ Rapp, Ole Magnus (September 21, 2015). "Norge utvider Dronning Maud Land helt frem til Sydpolen". Aftenposten (in Norwegian). Oslo, Norway. Retrieved September 22, 2015. …formålet med anneksjonen var å legge under seg det landet som til nå ligger herreløst og som ingen andre enn nordmenn har kartlagt og gransket. Norske myndigheter har derfor ikke motsatt seg at noen tolker det norske kravet slik at det går helt opp til og inkluderer polpunktet.
  25. ^ Jennifer Frakes, The Common Heritage of Mankind Principle and the Deep Seabed, Outer Space, and Antarctica: Will Developed and Developing Nations Reach a Compromise? Wisconsin International Law Journal. 2003; 21:409
  26. ^ "Australian Antarctic Division – Australian environmental law and guidelines". Archived from the original on May 19, 2009. Retrieved August 3, 2007.
  27. ^ (USMS), U.S. Marshals Service. "U.S. Marshals Service". www.usmarshals.gov.
  28. ^ Hotere, Andrea. "South Pole death file still open". Sunday Star Times, December 17, 2006. Retrieved on December 19, 2006.
  29. ^ Deutsche Presse-Agentur. "Death of Australian astrophysicist an Antarctic whodunnit". Monstersandcritics.com, December 14, 2006. Retrieved on December 19, 2006.
  30. ^ Chapman, Paul. "New Zealand Probes What May Be First South Pole Murder". The Daily Telegraph, (December 14, 2006), reprinted in The New York Sun (December 19, 2006). Retrieved on December 19, 2006.
  31. ^ Booker, Jarrod. "South Pole scientist may have been poisoned". The New Zealand Herald, (December 14, 2006). Retrieved on December 19, 2006.
  32. ^ "South Pole Death Mystery – Who killed Rodney Marks?" Sunday Star Times (January 21, 2007)
  33. ^ Section 2 of the South African Citizens in Antarctica Act, No. 55 of 1962, as amended by the Environmental Laws Rationalisation Act, No. 51 of 1997.
  34. ^ Antarctic Treaties Act, No. 60 of 1996.

External links