سیروز صفراوی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سیروز صفراوی
عکاسی ریزنگاری of primary biliary cirrhosis showing bile duct inflammation and injury. H&E stain.
آی‌سی‌دی-۱۰ K74.3
آی‌سی‌دی-۹ 571.6
اُمیم 109720
دادگان بیماری‌ها 10615
مدلاین پلاس 000282
ای‌مدیسین med/223
پیشنت پلاس سیروز صفراوی
سمپ D008105

سیروز از نظر پاتولوژی خصوصیات معینی دارد که با مجموعه‌ای از تظاهرات بالینی مشخص همراه است. پارانشیم کبد یک ضایعه مزمن غیر قابل برگشت را نشان می‌دهد. ابن ضایعات عبارتند از نکروز سلولهای کبدی، کلاپس شبکه حمایتی رتیکولی ومتعاقباٌ تجمع بافت همبند، تغییر شکل بستر عروقی و بازسازی ندولی پارانشیم باقیمانده کبد هستند. این روند پاتولوژیک یک مسیر نهایی شایع در انواع بسیاری از آسیبهای کبدی مزمن می‌باشد.

اگر بیماری یرقان در اثر انسداد مجاری صفراوی مثل تشکیل سنگهای صفراوی یا پیدایش تومور، ناشی شود آن را یرقان انسدادی می‌نامند. چنین روندی در بلند مدت با تخریب بافت طبیعی کبد منجر به بروز سیروز صفراوی ( Biliary cirrhosis ) می‌شود . ( به خصوص در مواقعی که سنگ صفرا در مجاری صفراوی قرار داشته باشد ).

سیروز ممکن است با نارسایی کبدی، واریس عروق مری، انسفالوپاتی کبدی، هایپرتانسیون ورید پورت، آسیت و پریتونیت باکتریال همراه باشد .

جستارهای وابسته[ویرایش]

سیروز کبدی

کبد

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای انگلیسی