سید هاشم حداد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سید هاشم حدّاد
سید هاشم حداد در دوران پیری
زادروز ۱۲۷۷ شمسی مطابق ۱۳۱۸ ق
کربلا
درگذشت ۱۳۶۳ شمسی مطابق ۱۴۰۴ ق
کربلا
آرامگاه وادی الصفا (کربلا)
محل زندگی کربلا، نجف
ملیت عراق کربلا
پیشه آهنگری
تأثیرگذاران سید علی قاضی
تأثیرپذیرفتگان علامه طهرانی
محمد صالح کمیلی خراسانی
دوره پهلوی-انقلاب
دین اسلام
مذهب شیعه
فرزندان سید حسن، سید عبدالامیر

سیّد هاشم موسوی حدّاد از عارفان مسلمان و از برجسته ترین شاگردان سید علی قاضی بود.

زندگینامه[ویرایش]

سید هاشم حداد ۱۲۷۷ شمسی (۱۳۱۸ ق) در کربلا زاده شد، پدرش سید قاسم در کربلا زندگی می‌کرد. نام مادرش علویه زینب، جدّش سید حسن از شیعیان هند بوده که مدّت‌ها قبل از هند به کربلا سفر می‌کند و آن جا را محلّ اقامت خود قرار می‌دهد. همسرش هدیه (امّ مهدی) از قبایل عرب بود.

سید هاشم حدّاد پس از سپری کردن دوران کودکی و نوجوانی در کربلا به دروس طلبگی و علمی مشغول شد و تا کتاب سیوطی را خواند و بعد از آن برای یافتن سید علی قاضی به مدرسهٔ هندی در نجف رفت و در حجره‌ای که منسوب به سید بحرالعلوم بود ساکن شد.

وی در کربلا ساکن و به آهنگری (نعل‌بندی) مشغول بود و از این جهت به «حدّاد» معروف بود؛ هر گاه سید علی قاضی به کربلا می‌رفت، در منزل وی وارد شده و سکنی می‌گزید.

سیّد هاشم حدّاد در دوازدهم ماه رمضان ۱۴۰۴ هجری قمری (۲۱ خرداد ۱۳۶۳) به دنبال یک بیماری در کربلا در سن ۸۶ سالگی درگذشت. پیکر او در وادی الصّفای کربلا در مقبره‌ای دفن شد؛ آن مقبره پس از مدّتی خودبه‌خود خراب شد و هم اکنون قبر مذکور در فضای باز وادی الصّفا واقع است.[۱]

شاگردان[ویرایش]

سیدهاشم حدّاد شاگردان سلوکی متعدّدی داشت که از میان آنها می‌توان به، سید عبدالکریم کشمیری، مصطفی خمینی، سید احمد فهری زنجانی و محمد صالح کمیلی خراسانی اشاره کرد. از میان شاگردان، به سید محمدحسین حسینی طهرانی علاقه خاصّی داشت و پیوند میان این شاگرد و استاد تا آخر عمر پابرجا بود. کتاب «روح مجرد» تألیف علامه طهرانی، شرح زندگی او است.

محمدصالح کمیلی در توصیف او گفته است؛ «ما هرچه داریم، از مرحوم حداد داریم و من در این راه استاد دیگری نمی‌شناسم و تا حالا هم ندیده‌ام. واقعاً ما دلدادهٔ ایشان بودیم و هستیم. ایشان نیاز به تعریف نداشت تا دیگران بخواهند تعریف کنند، بلکه خود ایشان معرّف خودشان بود. در همان اولین ملاقات، تصرفی ملکوتی و روحی در این جانب کرد و مرا به حضور پذیرفت. من استاد خود را با تصرف روحانی و نورانی خود شناختم، نه به توصیف دیگران، و در جذب روحی و باطنی ایشان مکرراً قرار می‌گرفتم و در این تصرفات معنوی و باطنی، توحید مطلق را در خود احساس می‌کردم و تمام جهان و اشیاء را ذوب شده در او می‌دیدم و روح من مانند یک پرندهٔ سبکبال بود که در آسمان‌ها پرواز می‌کند.»[۲]

پانویس[ویرایش]

  1. «زندگینامهٔ حاج سید هاشم حداد»(فارسی)‎. 
  2. کتاب دلداده، سید عباس موسوی مطلق، صفحهٔ ۴۹.

پیوند به بیرون[ویرایش]