سید محمود روحانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آقا سید محمود روحانی (۱۲۵۵–۱۳۲۳) فرزند حاج سیّد محمّد (از روحانیون رشت)، از مجتهدین بنام گیلان از دوره مشروطه تا پهلوی، نوه دختری ملا رفیع شریعتمدار[۱] و داماد حاج ملا محمد خمامی (مجتهد تراز اول گیلان از عصر ناصری تا دوره مشروطه) بود.

او پس از تحصیل مقدّمات در رشت به عتبات عالیات رفت و در نجف نزد حبیب‌الله رشتی از مراجع طراز اوّل آن زمان تحصیل کرد و پس از أخذ اجتهاد به رشت بازگشت. او در آغاز به تبعیت از پدر همسر خود با مشروطه مخالف بود و در شمار رؤسای مستبدین گیلان قرار داشت ولی بعداً تغییر روش داد و با مشروطه‌خواهان همکاری می‌کرد و از این طریق بین عامه مردم مقبولیتی پیدا کرد. وی مدتی ریاست عدلیه گیلان را عهده‌دار بود و در دوره هفتم مجلس شورای ملی به نمایندگی مردم رشت برگزیده شد و ریاست مجلس را در هیئت رئیسه سنی بر عهده داشت. او در سال ۱۳۲۳ به هنگام بازگشت از سفر عتبات در قزوین بیمار شد و در همان‌جا درگذشت.

فرزندان او عبارت بودند از: حاج سیّد محمّد روحانی (از رؤسای دراویش گیلان)؛ سپهبد علی محمّد روحانی (از امرای ارتش شاهنشاهی)؛ و چند دختر که همسران آقا شیخ اسدالله رضا، ابراهیم آقا رفیع، و آقای دهقان بودند.

منابع[ویرایش]

  1. جواهرکلام، عبدالحسین. تربت پاکان قم. ج۳، ۱۹۱۱.
  • نظری به زندگی آیت‌الله سیّد محمود روحانی، هومن یوسفدهی، مجلّه دادگر، شماره ۱۰ و ۱۱، مرداد و شهریور ۱۳۸۸ش، صص ۱۹–۲۰