سید حسن حسینی (اخلاق)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سید حسن حسینی (اخلاق)
Akhlaq11.JPG
آکادمی علوم افغانستان
اطلاعات شخص
زاده ۱ ژوئن ۱۹۷۶(1976-06-01) ‏(۴۲ سال)
سیغان، ولایت بامیان، افغانستان
محل
تحصیل
دانشگاه بین‌المللی امام خمینی
دانشگاه علامه طباطبایی

سید حسن حسینی مشهور به اخلاق، یکی از فیلسوفان اهل افغانستان است.

زندگی[ویرایش]

سید حسن اخلاق در ۱۹۷۶ (میلادی) در منطقهٔ سیغان مربوط به ولایت بامیان افغانستان به دنیا آمد. چهار سال بعد به ایران مهاجر شد. تحصیلات ابتدایی و عمومی را در مشهد گذراند. نخست دروس کلاسیک دینی را در حوزهٔ علمیه خواند و همزمان با تکمیل آن، دروس دانشگاهی را در رشتهٔ فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه علوم اسلامی رضوی ادامه داد. درجهٔ فوق لیسانس فلسفهٔ غرب را با نگارش پایان‌نامهٔ برتر گروه، از دانشگاه بین‌المللی امام خمینی، و دکترای فلسفهٔ غرب را با نگارش اندیشهٔ فلسفی تازه از دانشگاه علامه طباطبایی تهران اخذ کرده‌است.[۱][۲]

فعالیت‌ها[ویرایش]

اخلاق همزمان با تحصیل، به فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی دیگر نیز پرداخته‌است که از آن جمله می‌توان انتشار و مدیر مسئولی فصلنامه رایحه آزادی با هیئت تحریری افغانستانی مقیم کشورهای مختلف[۳] را نام برد. پروفسور اخلاق در دانشگاه‌های ایران و افغانستان تدریس نموده‌است. همچنین وی مشاورت آکادمی علوم افغانستان و ریاست دانشگاه غرجستان (شعبهٔ فراه) را در سوابق خود دارد. اخلاق اولین فیلسوف افعانستان است که در کنگرهٔ جهانی فلسفه (۲۰۰۸ سئول)[۴] و دانشگاه کاتولیک واشنکتن (۲۰۰۹)[۵] سخنرانی نموده‌است. وی سابقهٔ فعالیت پژوهشی در دانگشاه‌های جورج واشینگتن و کاتولیک آمریکا را نیز در پروندهٔ خدمات علمی خود دارد. این فیلسوف جوان ده‌ها مصاحبه مطبوعاتی با رسانه‌های معتبر ملی و بین‌المللی برای ارائه اندیشه‌های خود، و بیان تفسیری نو و رحمانی از اسلام، انجام داده‌است. وی همچنین عضو جامعه فیلسوفان مسلمان، انجمن فلسفی آمریکا و آکادمی دین آمریکا است[۶]

اندیشه‌ها[ویرایش]

دکتر اخلاق فیلسوف گفتگوست؛ وی تلاش می‌ورزد با کاوش بنیادهای فلسفی، راهی برای گفتگو میان سنت و مدرنیته، و اسلام و غرب باز کند. بیشتر آثار وی رویکرد تطبیقی دارد. کتاب‌های منتشر شده اخلاق، سیر فکری نویسنده را نشان می‌دهند.[۷][۸] کتاب نخست (از مولانا تا نیچه) گرایشی عرفانی (صوفیانه) و اشراقی دارد؛ کتاب دوم (گفتمان فلسفی اسلام و غرب) گرایش صدرایی و متناسب با حکمت متعالیه، کتاب سوم (سنت روشن اندیشی در اسلام و غرب) بازگشتی است به فلسفهٔ محض و قرائتی نو از فلسفهٔ مشاء اسلامی با رویکردِ روشن اندیشی غربی، و کتاب چهارم (از سنت بلخ تا مدرنیّت پاریس) تلاش می‌کند تا خوانش محضِ فلسفی را بر دیگر ساحات تمدن اسلامی مانند کلام، فلسفهٔ سیاست و… بگستراند. اخلاق، جسور و مبدع است؛ از رفتن به قلمروهای ناشناخته نمی‌هراسد؛ میان حقوق بشر و عرفان، ماکیاولی و فارابی، ابن رشد و تفسیر قرآن پل می رند تا راه زمان خود را بیابد. وی از فلسفه، عرفان، دین، ادبیات و حتی سیاست استفاده می‌کند تا زمینهٔ را برای درک متقابل و هم پذیری فراهم سازد. دکتر سید یحیی یثربی در مقدمه اش بر «سنت روشن اندیشی در اسلام و غرب» می‌نویسد: تلاش، فهم و جسارت اخلاق در رویکرد جدید به مشائیون مسلمان نشان می‌دهد که وی می‌خواهد متفکر زمان خود باشد[۳] (اخلاق، ۱۳۸۸، ۹–۱۲).

آثار[ویرایش]

از اخلاق ده‌ها مقالهٔ علمی در مجلات علمی و پژوهشی (مانند آیینهٔ معرفت: دانشگاه بهشتی[۴]، اسلام پژوهی: جهاددانشگاهی Number:4&strJournal=ISLAM%20PIZHUHI&strYear=2010&strNo=4&strVolume=-&strDate=SPRING-SUMMER%202010، ذهن: پژوهشگاه فرهنگ و اندیشهٔ اسلامی، حقوق بشر: دانشگاه مفید، نبراس: مؤسسهٔ تحقیقات نبراس در کابل [۵]) چاپ شده‌است. وی همچنین ده‌ها مقاله اجتماعی و فرهنگی در انترنت و مجلات عمومی انتشار داده و در آنها پیرامون رخدادهای مهم روزمره اظهار نظر کرده‌است.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]