سید احمد موسوی هندی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سید احمد موسوی مشهور به سید احمد موسوی هندی، پدر بزرگ پدری روح‌الله خمینی بنیان‌گذار جمهوری اسلامی ایران بود.[۱]

وی از خاندان سادات موسوی بود که از نیشابور ایران، و برای تبلیغ دین راهی هند شده بودند. سید احمد در هند متولد شد و پدر وی دین علیشاه نام داشت. بنا به روایتی سلسله نسب روح‌الله خمینی به میر حامد حسین می‌رسد.[۲]

زندگی‌نامه[ویرایش]

سید احمد موسوی هندی، زاده روستای کینتور در منطقه بارابانکی در اوتار پرادش، هندوستان بود.[۱]

او در اواسط قرن سیزدهم هجری، پس از کشته شدن پدرش، لکهنو و کشور هند را ترک کرده و راهی نجف شد.[پانویس ۱][۳] این‌طور به نظر می‌آید که علت این تصمیم، فرار از قوانین استعمارگرایانهٔ دولت بریتانیا در هند آن زمان بود.[۴]

سید احمد در نجف با شخصی به نام یوسف‌خان کمره‌ای، از اهالی صاحب‌نام خمین آشنا شد. در آن زمان مردم خمین یوسف‌خان را که خود ساکن فراهان، از شهرهای نزدیک خمین بود،[۳] از سوی خود نیابت داده بودند که به نجف رفته و یک مجتهد باتقوا و آشنا به امور دین را با خود به خمین بیاورد تا امور مربوط به شریعت آن‌ها را بر عهده بگیرد. بعد از این آشنایی، یوسف‌خان سیداحمد را به‌این منظور انتخاب کرد و در نتیجه او به دعوت یوسف خان تصمیم به اقامت در خمین و به‌عهده گرفتن مسئولیت رسیدگی به امور دینی مردم آن منطقه گرفت. سیداحمد در خمین هم‌چنین با دختر یوسف خان – سکینه - ازدواج کرد.[۵]

اگرچه با این تصمیم، پیوند او با کشور هند قطع شد، اما بعد از آن نیز وی هم‌چنان در بین معاصرین با لقب هندی شناخته می‌شد. این لقب بعدها نیز به نوادگان او منتقل شد، به‌گونه‌ای که خمینی خود در برخی از غزل‌هایش از تخلص هندی برای خود استفاده می‌کند.[پانویس ۲] هم‌چنین مدت زمان کوتاهی پیش از انقلاب اسلامی ایران، رژیم شاه از این موضوع در جهت نسبت دادن خمینی به بیگانگان و خائن قلمداد کردن او استفاده کرد.[۶]

پیشه و دارائی[ویرایش]

وی مدتی از سربازان ارتش بریتانیا در ایران بوده است.[نیازمند منبع] کار وی به اندازه‌ای ثروت نصیبش کرد که با آن در سال ۱۸۳۹ میلادی، ۳۹۹۵ متر مربع ملک خرید که ۶۳ سال بعدروح‌الله خمینی در آن زاده شد و در سال‌های بعد ملک‌های بیش‌تر و یک کاروانسرا نیز به آن افزود.[۱][نیازمند منبع]

زنان و فرزندان[ویرایش]

زن سوم او سکینه نام داشت. از او سه دختر و یک پسر با نام مصطفی داشت.[۱]

پرورش فرزندان[ویرایش]

بر پایه رسوم مصطفی را به شهر نجف در کشور عراق فرستاد تا پیرو کار او باشد.[۱]

پی‌نوشت‌ها[ویرایش]

  1. البته بنا به نقل قولی از جانب برادر بزرگ خمینی، سید مرتضی پسندیده، محل جدایی او از هند کشمیر بوده و نه لکهنو. ببینید: علی دوانی. نهضت روحانیون ایران. تهران. ۷۶۰. 
  2. برای مثال، ببینید: دیوان امام. تهران، ۱۳۷۲. ۵۰. 

تبار[ویرایش]


منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ Edward Willet (2004). Ayatollah Khomeini (in انگلیسی) (ویرایش نخست ed.). The Rosen Publishing Group Inc. ISBN 0-8239-4465-4. 
  2. عمادالدین باقی، ویژه نامه مورخ ۱۲ خرداد ۸۴ روزنامه شرق
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ Baqer Moin. “The Orphan - Childhood in Khomein”. In Khomeini: Life of the Ayatollah. Victoria House, Bloomsbury Square, London WC1B 4DZ, 175 Fifth Avenue, New York NY 10010: I.B.Tauris & Co Ltd, 1999. 2. ISBN 1-85043-128-0. 
  4. Baqer Moin. “The Orphan - Childhood in Khomein”. In Khomeini: Life of the Ayatollah. Victoria House, Bloomsbury Square, London WC1B 4DZ, 175 Fifth Avenue, New York NY 10010: I.B.Tauris & Co Ltd, 1999. 18. ISBN 1-85043-128-0. 
  5. رضا بابایی. «کارنامه نور (زندگینامه امام خمینی)». ۱۳۸۰. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  6. Hamid Algar. «Imam Khomeini: A Short Biography»(انگلیسی)‎. The Institute for Compilation and Publicationof Imam Khomeini's Works (International Affairs Department). بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱.