سیاست در کره جنوبی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
سیاست در کره جنوبی
대한민국의 정치
Emblem of South Korea.svg
State typeحکومت متمرکز نظام ریاستی
constitutional republic
Constitutionقانون اساسی کره جنوبی
قوه مقننه
Nameمجلس ملی کره جنوبی
Typeتک‌مجلسی
Meeting placeNational Assembly Building
Presiding officerMoon Hee-sang
Speaker of the National Assembly
قوه مجریه
رئیس کشور رئیس حکومت
Titleرئیس‌جمهور کره جنوبی
Currentlyمون جه-این
AppointerDirect popular vote
هیئت دولت
NameState Council
LeaderPresident
Deputy leaderPrime Minister
AppointerPresident
Headquartersکاخ آبی
Ministries۱۸
قوه قضائیه
Supreme Court
Chief judgeKim Myeong-soo
Constitutional Court
Chief judgeYoo Nam-Seok
Emblem of South Korea.svg
این مقاله بخشی از این مجموعه است:
سیاست و دولت
جمهوری کره
قانون اساسی کره جنوبی
تفکیک قدرت و سیستم انتخاباتی کره جنوبی

سیاست جمهوری کره در چارچوب یک جمهوری دموکراسی نیابتی صورت می‌گیرد، به موجب آن رئیس‌جمهور رئیس کشور و یک نظام چندحزبی است. قدرت اجرایی توسط دولت اعمال می‌شود. قدرت قانونگذاری هم به دولت و هم در شورای ملی واگذار می‌شود. دستگاه قضایی مستقل از دستگاه اجرایی و قوه مقننه است و شامل دیوان عالی، دادگاه‌های استیناف و یک دادگاه قانون اساسی است. از سال ۱۹۴۸، قانون اساسی ۵ مورد تجدید نظر اساسی را پشت سر گذاشته‌است که هر یک نشان دهنده جمهوری جدید است. جمهوری ششم فعلی با آخرین تجدید نظر در قانون اساسی در سال ۱۹۸۷ آغاز شد.

حکومت این کشور جمهوری است. قوهٔ مقننه از یک مجلس ملی با ۲۳۱ عضو (برای یک دورهٔ شش‌ساله) تشکیل شده‌است. قانون اساسی موجود در سال ۱۹۴۸ تدوین و در سال ۱۹۷۲ اصلاحاتی بر آن افزوده شده‌است. احزاب مهم آن عبارت‌اند از: حزب جمهوری دموکراتیک (DRP) حزب دموکراتیک جدید و حزب دموکراتیک عدالت.

کرهٔ جنوبی در سال ۱۹۴۵ مستقل شده و روزهای ملی آن ۱ مارس و ۵ اوت است.

این کشور علاوه بر عضویت در سازمان ملل متحد، در سازمان‌های زیر نیز عضویت دارد: آدب، آسپاک، سی سی دی، اسکاپ، فائو، گات، یااآ، ایکائو، بانک جهانی، ایفک، ایمکو، ایمف، ایتو، اونکتاد، یونسکو، یوپو، وهو، ومو.

قانون اساسی[ویرایش]

مهمترین قانون کشور کره جنوبی است. این قانون در ۱۷ ژوئیه سال ۱۹۴۸ به تصویب رسید و در ۲۹ اکتبر ۱۹۸۷ آخرین تجدید نظر در آن انجام شد. این قانون اساسی از ۱۳۰ اصل و ۶ اصل متمم تشکیل شده‌است.

مجلس ملی[ویرایش]

مجلس ملی جمهوری کره (در رسانه‌های انگلیسی زبان: National Assembly)[۱] قوه مقننه کشور کره جنوبی است که از ساختار تک مجلسی برخوردار است. این مجلس دارای ۳۰۰ کرسی پارلمانی بوده که ۲۵۳ نفر از نمایندگان با رای مستقیم مردم از حوزه‌های انتخابیه سراسر کشور انتخاب شده و ۴۷ نماینده دیگر نمایندگی تناسبی بوده (و به نسبت میزان تصدی کرسی‌های پارلمانی توسط احزاب سیاسی)، توسط آن حزب برای نمایندگی پارلمان منصوب می‌شوند.

رئیس‌جمهور[ویرایش]

بنابر قانون اساسی جمهوری کره، اولین مدیر اجرایی کشور، فرمانده کل نیروهای مسلح و رئیس دولت کره جنوبی محسوب می‌شود. در قانون اساسی و اصلاحیه مربوط به انتخابات ریاست جمهوری آن در سال ۱۹۸۷، انتخاب رئیس‌جمهور باید از طریق رأی مستقیم و مردم انجام شود که به شانزده سال انتخاب غیر مستقیم رئیس‌جمهور در دو حکومت پیش از آن پایان داد.

هم‌اکنون، رئیس‌جمهور کره جنوبی با رأی مستقیم مردم برای یک دوره ۵ ساله انتخاب می‌شود و قابلیت انتخاب شدن در دوره بعدی را ندارد.[۲] اگر پست ریاست جمهوری خالی بماند، جانشین باید ظرف ۶۰ روز انتخاب شود که تا آن زمان وظایف ریاست جمهوری به عهده نخست‌وزیر یا دیگر اعضای ارشد کابینه که ترتیب آن در قانون ذکر شده، می‌باشد. رئیس‌جمهور در زمان ریاست در کاخ آبی (چیونگ وا دا) زندگی می‌کند و در قانون به غیر از انجام شورش و خیانت دارای مصونیت قضایی می‌باشد.

عمده‌ترین و حساس‌ترین تصمیمات سیاسی، اقتصادی و فرهنگی کشور توسط شخص رئیس‌جمهور و مشاوران وی در نهاد ریاست جمهوری اتخاذ می‌گردد. نخست‌وزیر با پیشنهاد رئیس‌جمهور و تصویب مجلس ملی کره انتخاب می‌شود. نخست‌وزیر و هیئت وزرا در جلساتی که به ریاست رئیس‌جمهور تشکیل می‌شود دربارهٔ امور مختلف کشور تصمیم‌گیری می‌کنند. در غیاب رئیس‌جمهور، نخست‌وزیر ریاست کابینه را بر عهده دارد. وزیران مسئول اتخاذ تصمیمات نهایی نبوده و این تصمیمات باید توسط رئیس‌جمهور اتخاذ و برای اجراء ابلاغ گردد.[۳]

تقسیمات کشوری[ویرایش]

بر اساس آخرین تقسیمات کشوری، کرهٔ جنوبی از ۹ استان و ۲ شهر ویژه تشکیل گردیده که زیر نظر فرماندار انتصابی دولت مرکزی اداره می‌شوند و مشخصات آن‌ها به شرح زیر است:

Provinces of South Korea.svg

شماره نام نوع مساحت
(کیلومتر مربع)
مرکز
۱ سئول شهر ویژه ۶۱۴
۲ بوسان کلان‌شهر ۳۷۳
۳ دائگو کلان‌شهر
۴ اینچئون کلان‌شهر
۵ گوانگجو کلان‌شهر
۶ دائجون کلان‌شهر
۷ اولسان کلان‌شهر
۱۶ چجو ایالت خودمختار ۱۸۲۹ چجو
۱۳ چولای جنوبی ایالت ۱۲۰۶۰ موان
۱۲ چولای شمالی ایالت ۸۰۵۰ چونجو
۱۱ چونگچونگ جنوبی ایالت ۷۸۰۰ تائجون
۱۰ چونگچونگ شمالی ایالت ۷۴۳۶ چونگجو
۹ کانگوون ۱۶۷۱۴ چونچون
۱۵ جیونگسانگنام جنوبی ایالت ۱۱۹۴۸ چانگ‌وون
۱۴ کیانگسانگ شمالی ایالت ۱۹۸۰۰ تائگو
۸ کیونگی ایالت ۱۰۹۶۰ سوون

احزاب[ویرایش]

حزب مینجو کره جنوبی[ویرایش]

این حزب در ۲۶ مارس ۲۰۱۴ از ادغام دو حزب دموکرات و کمیته مقدماتی حزب سیاسی نگاه نو (NPVP) تأسیس شد.

انتخابات[ویرایش]

انتخابات ریاست‌جمهوری کره جنوبی (۲۰۱۷)[ویرایش]

نوزدهمین انتخابات ریاست‌جمهوری کرهٔ جنوبی در ۹ مهٔ ۲۰۱۷ برابر با ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۶ برگزار شد. این انتخابات پس از استیضاح و برکناری پارک گون-هه، رئیس‌جمهور این کشور مقرر شد.[۴] انتخابات ریاست‌جمهوری بنابر قانون تحت نظام نخست‌نفری و تنها در یک دور برگزار شد. در این انتخابات مون جائه-این نامزد حزب لیبرال دموکراتیک کره با کسب ۴۱٫۰۸٪ آرا به پیروزی رسید.[۵]

پیش از این قرار بود انتخابات ریاست‌جمهوری کره جنوبی در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۷ برگزار شود اما با رأی دادگاه قانون اساسی مبنی بر تأیید تصمیم پارلمان، قرار شد تا انتخابات زودهنگام برگزار شود. هوانگ کیو آن نخست‌وزیر این کشور به عنوان سرپرست مقام رئیس‌جمهور انجام وظیفه کرد. او اعلام کرده بود که در انتخابات نامزد نخواهد شد.[۶][۷][۸]

مشارکت سازمان بین‌المللی[ویرایش]

AfDB، APEC، AsDB، BIS، CP، EBRD، ESCAP، FAO، G-77، IAEA، IBRD، ICAO، ICCt، ICC، ICRM، IDA، IEA (ناظر)، IFAD، IFC، IFRCS، IHO، ILO، IMF، IMO، Inmarsat، Intelsat، Interpol، IOC، IOM، ISO، ITU , ITUC , MINURSO، NAM (مهمان)، NSG، OAS (ناظر)، OECD، OPCW، OSCE (شریک)، UN، UNCTAD، UNESCO، UNIDO , UNMOGIP , UNOMIG، UNU، UPU، WCO، WHO، WIPO، WMO، WToO، WTrO، کمیته زنگگر

منابع[ویرایش]

  1. Article 21, Clause 1 of the Election Law
  2. Article 70 of the Constitution of the Republic of Korea.
  3. «آشنایی با کره جنوبی». همشهری آنلاین. ۲۵ بهمن ۱۳۸۶. دریافت‌شده در ۵ مه ۲۰۱۷.
  4. McCurry, Justin (9 March 2017). "South Korean president Park Geun-hye forced from office by constitutional court". The Guardian. Retrieved 10 March 2017.
  5. «"مون جائه- این" در انتخابات ریاست جمهوری کره جنوبی پیروز شد». ایسنا. دریافت‌شده در ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۶.
  6. "황교안 대선 불출마 선언" (به (کره‌ای)). Kyunghyang Shinmun. 15 March 2017. Retrieved 15 March 2017.
  7. http://www.koreatimes.co.kr/www/nation/2017/03/356_225762.html
  8. https://www.nytimes.com/2017/03/15/world/asia/south-korea-election-park-geun-hye.html?_r=0

پیوند به بیرون[ویرایش]

Politics of the Republic of Korea
대한민국의 정치
Emblem of South Korea.svg
State typeUnitary presidential
constitutional republic
ConstitutionConstitution of the Republic of Korea
Legislative branch
NameNational Assembly
TypeUnicameral
Meeting placeNational Assembly Building
Presiding officerMoon Hee-sang
Speaker of the National Assembly
Executive branch
Head of State and Government
TitlePresident
CurrentlyMoon Jae-in
AppointerDirect popular vote
Cabinet
NameState Council
LeaderPresident
Deputy leaderPrime Minister
AppointerPresident
HeadquartersBlue House
Ministries18
Judicial branch
Supreme Court
Chief judgeKim Myeong-soo
Constitutional Court
Chief judgeYoo Nam-seok
Separation of powers and the election system of South Korea
Emblem of South Korea.svg
This article is part of a series on the
politics and government of
the Republic of Korea
Constitution
Flag of South Korea.svg South Korea portal

The politics of the Republic of Korea takes in place in the framework of a presidential representative democratic republic, whereby the President is the head of state, and of a multi-party system. The government exercises Executive power and Legislative power is vested in both the government and the National Assembly. The Judiciary is independent of the executive and the legislature and comprises a Supreme Court, appellate courts and a Constitutional Court. Since 1948, the constitution has undergone five major revisions, each signifying a new republic. The current Sixth Republic began with the last major constitutional revision in 1987.

The Economist Intelligence Unit rated South Korea with a score of 8/10, making it the 23rd most democratic country in 2019[1]

Under Lee Myung-bak's conservative presidency, the South Korean intelligence services (NIS) orchestrated campaigns to manipulate public opinion. NIS-led "NGOs" have conducted media campaigns against opponents of the government; denounced the "buses of hope" (which emerged to support a trade union movement in 2011), criticized the proposals for free school meals and free medical care and called for the disbandment of the Democratic Labour Party. In 2012, the NIS conducted a slander campaign against the presidential candidate Moon Jae-in in order to divert voters to the conservative candidate Park Geun-hye. In February 2015, the former head of the NIS was sentenced to three years in prison for his role in these manipulations.[2]

National government

Executive branch

Main office holders
Office Name Party Since
President Moon Jae-in Democratic Party of Korea 10 May 2017
Prime Minister Chung Sye-kyun Democratic Party of Korea 14 January 2020

The head of state is the president, who is elected by direct popular vote for a single five-year[3] term. The president is Commander-in-Chief of the armed force of South Korea and enjoys considerable executive powers.

The president appoints the prime minister with approval of the National Assembly, as well as appointing and presiding over the State Council of chief ministers as the head of government. On 12 March 2004, the executive power of then president Roh Moo-hyun was suspended when the Assembly voted to impeach him and Prime Minister Goh Kun became an Acting President. On 14 May 2004, the Constitutional Court overturned the impeachment decision made by the Assembly and Roh was reinstated.

On 10 March 2017, Park Geun-hye became the first president to be removed by the Constitutional Court after impeachment by the National Assembly. Prime Minister Hwang Kyo-ahn temporarily served as an acting president between the suspension of Park from 9 December 2016 until the next presidential election, which was held in May 2017. On 9 May 2017, Moon Jae-in became the 19th president of South Korea, replacing acting president Hwang Kyo-ahn.

Legislative branch

The National Assembly (국회, 國會, gukhoe) has 300 members, elected for a four-year term, 253 members in single-seat constituencies and 47 members by proportional representation. The ruling Democratic Party of Korea is the largest party in the Assembly.

Judicial branch

The South Korean judiciary is independent of the other two branches. The highest judiciary body is the Supreme Court, whose justices are appointed by the president with the consent of the National Assembly. In addition, the Constitutional Court oversees questions of constitutionality. South Korea has not accepted compulsory ICJ jurisdiction.

Political parties and elections

South Korea elects on national level a head of state – the president – and a legislature. The president is elected for a five-year term by the people. The National Assembly (Gukhoe) has 300 members, elected for a four-year term, 246 members in single-seat constituencies and 54 members by proportional representation.

The main two political parties in South Korea are the liberal Democratic Party of Korea (lit. "Together Democratic Party", DPK) and the conservative Liberty Korea Party (LKP). The liberal camp and the conservative camp are the dominant forces of South Korean politics at present.

Parties in the 20th National Assembly
(as of 13 February 2020)
Group Floor leader Seats % of seats
Democratic Lee In-young 129 43.73%
Liberty Korea Shim Jae-chul 107 36.27%
Bareunmirae Lee Dong-seop (interim) 17 5.76%
New Conservative Yoo Ui-dong 8 2.71%
New Alternatives Chang Jung-sook 7 2.37%
Justice Yun So-ha 6 2.03%
Democracy and Peace Cho Bae-sook 4 1.36%
Future Korea 2 0.68%
Minjung Kim Jong-hoon 1 0.34%
Our Republican 1 0.34%
Onward for Future 1 0.34%
Independents 12 4.06%
Total 295 100.0%

Notes:

  1. Negotiation groups can be formed by 20 or more members. There are currently 2 negotiation groups in the Assembly, formed by the Democratic, and the Liberty Korea.

Political nature

South Korea's political history has always been prone to splits from and merges with other parties. One reason is that there is greater emphasis around the 'politics of the person' and rather than party, therefore party loyalty is not strong when disagreements occur. The graph below illustrates the extent of the political volatility within the last 10 years alone. These splits were intensified after the 2016 South Korean political scandal.

This graph traces the recent origins of all six main political parties currently in the Republic of Korea. All of which have either split from or merged with other parties in the last four years. They have emerged from four main ideological camps, from Left to Right: Progressive (socialist), liberal, centrist, and conservative.

Latest elections

e • d Summary of the 13 April 2016 South Korean National Assembly election results[4][5]
Party Constituency Party list Total
seats
+/–
Votes % Seats +/– Votes % Seats +/–
Democratic Party (더불어민주당) (DP) 1 8,881,369 37.0 110 Increase4 6,069,744 25.5 13 Decrease8 123 Decrease4
Saenuri Party (새누리당) (SP) 2 9,200,690 38.3 105 Decrease25 7,960,272 33.5 17 Decrease10 122 Decrease35
People's Party (국민의당) (PP) 3,565,451 14.9 25 (new) 6,355,572 26.7 13 (new) 38 (new)
Justice Party (정의당) (JP) 395,357 1.6 2 (new) 1,719,891 7.2 4 (new) 6 (new)
Christian Liberal Party (기독자유당) (CLP) 1,376 0.0 0 (new) 626,853 2.6 0 (new) 0 (new)
Minjoo Party (민주당) (MP) 3 17,034 0.1 0 (new) 209,872 0.9 0 (new) 0 (new)
Other parties 257,879 1.1 0 Steady 818,773 3.4 0 Steady 0 Steady
Independents 1,683,264 7.0 11 Increase8 N/A 11 Increase8
Total 24,002,420 100.0 253 Increase7 23,760,977 100 47 Decrease7 300
Turnout: 58.0%[6]

Seat changes are compared to previous election, not the outgoing Assembly
1 Comparison based on 2012 Democratic United Party result
2 Comparison includes members elected in 2012 for the Liberty Forward Party
3 Non-parliamentary grouping: not to be confused with the larger Democratic Party of Korea, more usually referred to as the Minjoo Party

e • d Summary of the 9 May 2017 South Korean presidential election results
Candidate Party Votes %
Moon Jae-in Democratic 13,423,800 41.08
 
Hong Jun-pyo Liberty Korea 7,852,849 24.03
 
Ahn Cheol-soo People's 6,998,342 21.41
 
Yoo Seong-min Bareun 2,208,771 6.76
 
Sim Sang-jung Justice 2,017,458 6.17
 
Cho Won-jin Saenuri 42,949 0.13
 
Kim Min-chan Independent 33,990 0.10
 
Kim Sun-dong People's United 27,229 0.08
 
Chang Sŏng-min Grand National United 21,709 0.06
 
Yoon Hong-sik Hongik 18,543 0.05
 
Lee Kyung-hee Korean Nationalist 11,355 0.03
 
Lee Jae-oh Evergreen Korea 9,140 0.02
 
Oh Young-guk Economic Patriot 6,040 0.01
 
Invalid/blank votes 135,733
Total 32,807,908 100
Registered voters/turnout 42,479,710 77.23
Source: National Election Commission

Political pressure groups and leaders

  • Federation of Korean Industries
  • Federation of Korean Trade Unions
  • Korean Confederation of Trade Unions
  • Korean National Council of Churches
  • Korean Traders Association
  • Korean Veterans' Association
  • National Council of Labor Unions
  • National Democratic Alliance of Korea
  • National Federation of Farmers' Associations
  • National Federation of Student Associations

Administrative divisions

One Special City (Teukbyeolsi, Capital City), six Metropolitan Cities (Gwangyeoksi, singular and plural), nine Provinces (Do, singular and plural) and one Special Autonomous City (Sejong City).

International organization participation

AfDB, APEC, AsDB, BIS, CP, EBRD, ESCAP, FAO, G-77, IAEA, IBRD, ICAO, ICCt, ICC, ICRM, IDA, IEA (observer), IFAD, IFC, IFRCS, IHO, ILO, IMF, IMO, Inmarsat, Intelsat, Interpol, IOC, IOM, ISO, ITU, ITUC, MINURSO, NAM (guest), NSG, OAS (observer), OECD, OPCW, OSCE (partner), UN, UNCTAD, UNESCO, UNIDO, UNMOGIP, UNOMIG, UNU, UPU, WCO, WHO, WIPO, WMO, WToO, WTrO, Zangger Committee

References

  1. ^ "Korea, South". Democracy Index 2019. Economist Intelligence Unit. Retrieved 28 January 2020.
  2. ^ "NIS directed right-wing groups pro-government propaganda activities". english.hani.co.kr.
  3. ^ "Korea, South". The World Factbook. Central Intelligence Agency. Retrieved 30 May 2017.
  4. ^ "4.13 총선" (in Korean). Naver News. 13 April 2016. Retrieved 13 April 2016.
  5. ^ "개표진행상황" (in Korean). Republic of Korea National Election Commission. 14 April 2016. Retrieved 14 April 2016.
  6. ^ "20대 총선 잠정투표율 58.0%…19대보다 3.8%p↑" (in Korean). Yonhap News. 13 April 2016. Retrieved 13 April 2016.

External links